Συνέντευξη στην Κατερίνα Μιχάηλου.
Μία παράσταση στο δημοτικό όπου υποδυόταν «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» στο ομώνυμο δημοφιλές έργο, στάθηκε η αφορμή για να γεννηθεί μέσα της το μικρόβιο της υποκριτικής και να καταλήξει στο «τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει», όπως λέει χαρακτηριστικά η ηθοποιός Ελευθερία Ανδρέου. Αυθόρμητη, χαμογελαστή και αυθεντική η ίδια, έκανε φέτος την έκπληξη και ξεδίπλωσε πολύ διαφορετικές πλευρές του υποκριτικού της ταλέντου, υποδυόμενη τη «Σαββούλα» στην κωμική σειρά του Σίγμα, «Η πεθερά». Η ηθοποιός, μίλησε στο «C» με αφορμή το επικείμενο φινάλε της σειράς.
Πώς είναι το κλίμα στα γυρίσματα της σειράς;
Μέχρι τώρα περνώ πάρα πολύ ωραία, επειδή είναι και κωμωδία είναι πάντα πιο ευχάριστο το κλίμα. Είμαστε λίγοι ηθοποιοί, άρα είναι δύσκολο να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όσο πιο λίγοι νομίζω, τόσο το καλύτερο. Γενικά, περνάμε πολύ όμορφα.
Τι θα δούμε στη δεύτερη σεζόν της «Πεθεράς»;
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να αποκαλύψω κάτι, γιατί ακόμη να παίξει το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν. Αλλά μπορώ να σου πω ότι θα έχει μία εξέλιξη την οποία ο κόσμος θα ήθελε, οπότε ξεκινά ευχάριστα η δεύτερη σεζόν.
«Συμπάθησα τη Σαββούλα και έκανα αυτό που προσπαθώ να κάνω κάθε φορά με τον οποιονδήποτε ρόλο. Να τον δικαιολογώ και να τον καταλαβαίνω, για να μπορέσει και ο τηλεθεατής να κάνει το ίδιο».
Φέτος υποδύεσαι έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Πες μου δυο λόγια γι’ αυτό.
Ο ρόλος της Σαββούλας ξεκίνησε λίγο αλλιώς. Στις συζητήσεις που είχαμε με τη σεναριογράφο την Έλενα Γαλαταριώτη σκεφτόμασταν ότι είναι μία κοπέλα αφελής, που είναι λίγο στον κόσμο της και ακολουθούσαμε εκείνη τη γραμμή εξαρχής. Αλλά μετά είδαμε ότι θα μπορούσε να πάει και κάπως αλλιώς ο ρόλος και τον χτίσαμε σιγά- σιγά. Την αγάπησα τη Σαββούλα, τη συμπάθησα και έκανα αυτό που προσπαθώ να κάνω κάθε φορά με τον οποιονδήποτε ρόλο. Να τον δικαιολογώ και να τον καταλαβαίνω, για να μπορέσει και ο τηλεθεατής να κάνει το ίδιο.
Είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό να «δικαιολογήσει» έναν κακό χαρακτήρα;
Νομίζω δεν έχει να κάνει. Οτιδήποτε κι αν καλείσαι να υποδυθείς, πιστεύω ότι χρειάζεται μελέτη. Μπορεί κάποιος να νομίζει ότι το να κάνεις τον χαζό είναι πανεύκολο, αλλά αυτό δε ισχύει. Μπορεί το να κάνεις τον εκνευρισμένο να είναι πιο εύκολο, ενώ φαινομενικά είναι πιο δύσκολο. Γενικά μπορεί οι «σκληροί» χαρακτήρες να φαίνονται πιο δύσκολοι στην ερμηνεία τους, αλλά μπορεί να είναι πιο εύκολοι. Αλλά πάλι θεωρώ ότι όλα θέλουν δουλειά.
Υπάρχει κάτι που σε δυσκόλεψε στον ρόλο της Σαββούλας;
Το άγχος μου ήταν να μη φαίνεται ότι παίζω την αφελή, γιατί εκεί είναι η παγίδα. Ή που θα φαίνεται ότι όντως εκείνος είναι ο ρόλος και θα πείσεις τον τηλεθεατή ότι αυτό που βλέπει, αυτό είναι, ή που θα φαίνεται ότι παίζεις τον ρόλο.
Πού θα έλεγες ότι νιώθεις πιο καλά; Σε μία κωμική ή σε μία δραματική σειρά;
Νομίζω ότι αν περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα που μπορεί να κάνεις δράμα για παράδειγμα, σου λείπει η κωμωδία. Το ίδιο φαντάζομαι θα συνέβαινε κι αν έκανα πιο πολλά χρόνια κωμωδία. Κάποια στιγμή θα ήθελα να κάνω και δράμα. Δεν μπορώ να διαλέξω.
«Στη ‘Γαλάτεια’ ήταν πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι είχα να κάνω με την περίεργη ψυχοσύνθεση της Φανούλας και βίωνα μία περίοδο που δεν ένιωσα την ανάγκη να κάνω θέατρο, γιατί είχα δουλειά να κάνω ως ηθοποιός.
Σε βλέπουμε σε κάτι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με τη «Φανούλα» της «Γαλάτειας».
Σίγουρα δεν ξεχνιέται ο ρόλος της «Φανούλας», επειδή διήρκησε τρία χρόνια και ήταν η πρώτη μου μεγάλη σε διάρκεια τηλεοπτική δουλειά. Γενικά στην σειρά αυτή ήταν πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι είχα να κάνω με την περίεργη ψυχοσύνθεση της Φανούλας και βίωνα μία περίοδο που δεν ένιωσα την ανάγκη να κάνω θέατρο, γιατί είχα δουλειά να κάνω ως ηθοποιός. Αλλάζαμε σεζόν και ήταν σαν να έπαιρνα έναν ρόλο από την αρχή. Επειδή περνούσαν δέκα χρόνια, άλλαζε η κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο χαρακτήρας και οι γύρω της. Οπότε καλλιτεχνικά ήταν πολύ ωραία εμπειρία για μένα.
Σου λείπει μία δουλειά σε κάποια σειρά εποχής;
Πολλές φορές μου λείπει ο συγκεκριμένος ρόλος και η συγκεκριμένη δουλειά. Οι σειρές εποχές γενικά μου αρέσουν. Και να τις παρακολουθώ και να συμμετέχω σε αυτές. Γιατί πιάνεσαι με κάτι που δεν είσαι εσύ. Πας σε μία εποχή που δεν την έζησες και είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό. Η αλήθεια είναι ότι ιδανικά θα ήθελα να γεννηθώ σε μία άλλη εποχή.
Ποια είναι η σχέση σου με το θέατρο;
Ήμουν πρόσφατα σε μία παραγωγή του Θεάτρου Ανεμώνα, όπου οι πρόβες διήρκησαν πολύ περισσότερο απ’ ότι συνήθως γιατί περιμέναμε να αλλάξουν τα μέτρα λόγω κορωνοϊού, οπότε το έζησα και το χάρηκα. Προς το παρόν δεν μου λείπει, χωρίς να σημαίνει ότι αν είχα την ευκαιρία να κάνω κάτι στο θέατρο τώρα, δεν θα το έκανα.
Γενικότερα θεωρείς ότι ένας ηθοποιός που είναι καλός στην τηλεόραση μπορεί να είναι καλός και στο θέατρο και το αντίθετο;
Θεωρώ ότι ο ηθοποιός που γενικά δεν βαριέται και έχει όρεξη, αν είναι καλός στο θέατρο θα είναι καλός και στην τηλεόραση. Το αντίστροφο όμως μπορεί να μην συμβεί. Μπορεί να δούμε κάποιον – συμπεριλαμβανομένου και εμένα -να είναι καλός στην τηλεόραση και στο θέατρο όχι. Έτυχε να δω περιπτώσεις που μου άρεσαν τόσο πολύ στο θέατρο και στην τηλεόραση όχι. Αλλά πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει όταν ένας ηθοποιός βαριέται, γιατί δεν γίνεται να είσαι καλός στο θέατρο και να μην είσαι στην τηλεόραση. Και φυσικά τυχαίνει να είναι καλός κάποιος στην τηλεόραση και στο θέατρο όχι, γιατί στην τηλεόραση γίνονται πολλά τα οποία μπορεί να σε «σώσουν».
Μέχρι τώρα πώς σου ήρθαν τα πράγματα στο επάγγελμα αυτό;
Μέχρι τώρα θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό, γιατί λίγους μήνες αφότου τελείωσα τις σπουδές μου στη Θεσσαλονίκη κι επέστρεψα, ξεκίνησα να δουλεύω. Πρώτα στο θέατρο και μετά σιγά σιγά ήρθε και η τηλεόραση. Οπότε πάντα είχα δουλειά και πάντα βρίσκω τρόπο να περνώ καλά σε κάθε συνεργασία.
«Αν θα παρουσίαζα ή όχι μία εκπομπή, εξαρτάται από το κόνσεπτ πιστεύω.»
Έκανες ένα πιλότο για την παρουσίαση μιας εκπομπής. Θα σε ενδιέφερε ένα τέτοιο βήμα;
Ήταν τύπου ταξιδιωτική εντός της Κύπρου εκπομπή και είχαμε κάνει τον πιλότο στο Τρόοδος. Ήταν ένα κάτι πολύ συγκεκριμένο, οπότε γι’ αυτό μου κίνησε το ενδιαφέρον και κάναμε τον πιλότο. Τώρα αν θα παρουσίαζα ή όχι μία εκπομπή, εξαρτάται από το κόνσεπτ πιστεύω.
Ποιο είναι το πιο ευχάριστο κομμάτι της δουλειάς αυτής;
Οπότε το να γνωρίζεις συνέχεια καινούργιους ανθρώπους και να παρατηρείς τη συμπεριφορά τους, τις κινήσεις τους κ.λπ. είναι η χαρά του ηθοποιού, γι΄ αυτό και οι πιο πολλοί ηθοποιοί θεωρώ συνήθως είναι πιο κοινωνικοί. Επίσης το ότι αλλάζεις περιβάλλον, δεν είσαι σε ένα γραφείο δέκα χρόνια, με τα ίδια πρόσωπα, είναι στα υπέρ του επαγγέλματός μας.
