«Είμαι από τις γυναίκες που δεν ήταν ικανή να κρατήσει μια σχέση. Πάντα έφευγα! Ήμουν εγωίστρια! Πίστευα ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εμένα. Τους έκανα τη ζωή πατίνι. Δεν ήθελα να είμαι αυτή που αυτοί ήθελαν. Τι ήμουν, αντικείμενο, να με αλλάξουν; Ειδικά τα αρσενικά, που είχα και ήταν όλα δυνατά δεν δεχόντουσαν ότι δεν μπορούσαν να με αλλάξουν. Βέβαια έχω μετανιώσει λίγο που έκανα τόσο πολύ τον μάγκα. Πάτησα τη γυναικεία μου φύση. Από την άλλη, δεν με ενδιέφερε ποτέ να αποδείξω σε κανέναν αν ήμουν σέξι γυναίκα, καλή ηθοποιός ή καλή μαμά».
Τους άντρες τους κοίταζες στο πορτοφόλι;
«Όχι! Μου άρεσαν οι άντρες που είχαν εξουσία! Εάν τους κοίταζα στο πορτοφόλι, θα είχα κάποιον δίπλα μου να με πληρώνει. Το αποδεικνύει η ζωή μου, δεν θα πάλευα μόνη μου τόσα χρόνια και ο άντρας της ζωής μου να είμαι εγώ. Ποτέ δεν πήγα με άντρες που είχαν πολλά λεφτά. Ποτέ, γιατί αυτή τη στιγμή θα ήμουν η κυρία των κυρίων, όπως τόσες άλλες. Εγώ δεν ήμουν και δεν θα είμαι η κυρία κανενός».
Τη φτώχεια την φοβήθηκες;
«Όχι, δεν φοβάμαι τη φτώχεια, αλλά το κακομαθημένο κομμάτι του εαυτού μου! Τώρα που μεγαλώνω έχω λιγότερα θέλω και επιθυμίες. Την ανέχεια φοβάμαι! Ο μεγαλύτερος βέβαια εφιάλτης μου είναι να ξημερώσω μια μέρα και να μην έχω να δώσω φαγητό στο κορίτσι μου και να μην μπορώ να την πάω σ' έναν γιατρό! Ο σκοπός της μάνας με αγχώνει, για εμένα δεν σκάω καθόλου. Ένα παξιμάδι θα ήταν αρκετό να ζήσω».
