Της Μαρίας Θεριστή
Για το bullying των παιδικών και νεανικών του χρόνων, μίλησε στo ραδιόφωνο του Πολίτη ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς Γενικός Διευθυντής της Hellas Sat.
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του Bullying και σε σχετικό μονοθεματικό αφιέρωμα στην εβδομαδιαία εκπομπή Politis Fm, «Lex and the City», ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς ένας άνθρωπος που έφθασε στην κορυφή της αριστείας, έστειλε ένα σημαντικό μήνυμα στους συνανθρώπους μας που τυχόν είχαν ή έχουν αντίστοιχες εμπειρίες.
Αναφέρθηκε σε εποχές που οι άνθρωποι σε χωριά και πόλεις στην Κύπρο, στοχοποιούσαν ανθρώπους είτε στην παιδική και εφηβική ηλικία, είτε ως ενήλικες, σε εποχές με άλλες νοοτροπίες.
Το bullying ξεκινά, είπε, όταν ένας άνθρωπος διαφέρει από το σύνολο, είτε διαφέρει λόγω προσωπικών χαρακτηριστικών είτε γιατί ξεχωρίζει, είτε επειδή η συμπεριφορά του δεν είναι σαν των άλλων.
Εγώ ως παιδί, ανέφερε, ήθελα να διαβάζω πολύ, να ασχολούμαι με τα μαθήματα και μόνο με τα μαθήματα. Ήμουν πολύ αφοσιωμένος στα μαθήματα.
«Υπήρξα απομονωμένος από τα άλλα παιδιά». Ο πρώτος λόγος, εξήγησε, ήταν για την αφοσίωση μου στα μαθήματα και ο δεύτερος, επειδή ήμουν τότε υπέρβαρος και δεν μπορούσα να τρέχω μέσα στα χωράφια, όπως έτρεχαν τα άλλα παιδιά ή να παίζω ποδόσφαιρο όπως τα άλλα παιδιά.
«Θυμάμαι στην πρώτη Δημοτικού, όταν μια μέρα κατέβαινα τα σκαλιά του σχολείου, κάποιος μου έριξε μια σίκλα νερό μέσα στο καταχείμωνο.
Πήγα σπίτι βρεγμένος. Δεν ήξερα πως να συμπεριφερθώ μετά. Σίγουρα σε επηρεάζει για πως θα πράξεις μετά.
Στο ίδιο σχολείο στην τρίτη τάξη αργότερα, έφαγα ξύλο από το δάσκαλο, επειδή είπα μια απάντηση που δεν του άρεσε.
Μετά το νερό και το ξύλο του δασκάλου εσήμαινε ότι ζούσα σ’ ένα κοινωνικό περίγυρο όπου δεν είχα καθόλου υποστήριξη.
Έκανα απεργία πείνας μετά και δεν ήθελα να πάω σχολείο. Αυτό, αλλά και η φτώχεια που αντιμετωπίζαμε τότε στο χωριό Πέρα Πέδι, οδήγησαν την οικογένεια μου να μετακομίσει στη Λεμεσό.»
Στη Λεμεσό δεν αντιμετώπισα πάρα πολύ bullying από τους μαθητές αλλά είχα από τους δασκάλους, ανέφερε στην συνέχεια ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς, δίνοντας περαιτέρω το στίγμα μιας άλλης εποχής της Κύπρου, καθόλου φυσικά μακρινής.
« Υπήρξε δάσκαλος που είπε στη μητέρα μου ότι έπρεπε να με δέρνει για να μην μιλά ο γιος της, και να επεμβαίνει μέσα στην τάξη, όπως της είπε και να απαντά ερωτήσεις τόσο πολύ».
«Άλλος δάσκαλος με πήρε σε μια γωνιά λίγα λεπτά πριν να συμμετάσχω σε θεατρική παράσταση του σχολείου, για να μου κάμει υποδείξεις και να με κατσαδιάσει ουσιαστικά ότι θα έπρεπε να μάθω να σιωπώ όπως είπε και να «μην κάνω τον έξυπνο» όπως ισχυριζόταν. Να κάθομαι ήσυχος, με λίγα λόγια, να μην έχω ανησυχίες.
Βρήκα το σθένος να πάω μετά να παίξω στη θεατρική παράσταση παρά το ότι μου είχε σπάσει το ηθικό και παρ’ ολίγον να με έδερνε».
Απαντώντας σε ερώτηση, κατά πόσον όλα αυτά προέρχονταν από μια κοινωνία η οποία ήθελε να τον κάνει να έχει ουσιαστικά «το ίδιο ύψος με τα άλλα στάχυα», ο κος Πρωτοπαπάς δεν διαφώνησε, αναφέροντας ακόμα χαρακτηριστικά, πως το ότι διάβαζε πολύ, οφειλόταν και στο γεγονός ότι δεν είχε ποδήλατο να γυρίζει όπως τα άλλα παιδιά στις γειτονιές.
Δέχονταν και άλλοι μαθητές bullying, θυμήθηκε ο κος Πρωτοπαπάς, μαθητές φτωχοί, μαθητές που μειονεκτούσαν, αυτοί ανήκαν την ίδια ώρα στο σύνολο, ενώ εγώ ήμουν εκτός.
«Δεν ήμουν ανέφερε όπως τα άλλα παιδιά λόγω της στοχοπροσήλωσης στα γράμματα.
Υπήρχαν παιδιά που στο σχολείο μετέπειτα ήθελαν να με δείρουν, στην πορεία όμως κέρδισα φίλους που με προστάτευαν από τέτοιες επιθέσεις και τους έχω και μέχρι σήμερα φίλους.
Bullying δέκτηκα και στο εργοστάσιο τουβλοποιείας που δούλευα στα δώδεκα μου χρόνια.
Όλο αυτό το Bullying καθόρισε και την κρίσιμη, εφηβική ηλικία.
Σκέφτηκα κάποια στιγμή μετά τον στρατό, ότι μπορεί να είχαν μια δικαιολογία που το έκαναν αυτό επειδή ήμουν λίγο απόμακρος από τα άλλα παιδιά.
Σήμερα το έχω συγχωρέσει».
Ο κος Πρωτοπαπάς αναφέρθηκε ακόμα και στον τότε περίγυρο της κυπριακής κοινωνίας, που συνήθιζε να λέει στην οικογένεια του, ότι δήθεν θα πήγαινε στο «φρενοκομείο» από το πολύ διάβασμα.
Μέχρι και το δεύτερο έτος του Πολυτεχνείου αισθανόμουν έτσι, ανέφερε. Αισθανόμουν μειονεκτικά για το γεγονός ότι διάβαζα.
«Μόνο όταν επισκέφθηκα τη Διευθύντρια του Ιδρύματος Κρατικών υποτροφιών την αείμνηστη Σοφία Πητιχούτη η οποία ήταν η πρώτη που μου είπε μπράβο για την επίδοση μου, άρχισα να νοιώθω διαφορετικά».
Φυσικά το bullying υπάρχει παντού, πρόσθεσε. Υπήρξε και στη μετέπειτα ζωή και στην περίοδο που ανέλαβα να στήσω τον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό «ο Λόγος», και όταν έφερα για πρώτη φορά το Ίντερνετ στην Κύπρο ακόμα και τον Hellas Sat, σε άλλο πολιτικό επίπεδο.
«Το bullying είναι εκφοβισμός για να σε σταματήσει να είσαι αυτός που είσαι. Κάποιοι μέσω του bullying μπορεί να προσπαθούν να σου κόψουν τα φτερά.
Πρέπει να καταλάβει η κυπριακή κοινωνία ότι πρέπει να δέχεται τον άνθρωπο το ανθρώπινο πρόσωπο όπως είναι και να το σέβεται όπως είναι».
Πρέπει ακόμα να δούμε και τις πραγματικές αιτίες για το ότι κάνουν μπούλινγκ τα παιδιά, ανέφερε μεταξύ άλλων ο κος Πρωτοπαπάς.
Ακούστε όλο το ηχητικό της ενδιαφέρουσας συνέντευξης:
https://m.soundcloud.com/politis1076/lex-and-the-city-11-03-2023
