Πότε εμφανίζεται ο Εl Diablo στο κυπριακό σχολείο

Τώρα που πόκατσεν το πράμαν με το τραγούδι μας, τώρα που επιτέλους θα κοιμηθούν ήσυχα οι απανταχού χριστιανοί της κυπριακής επικράτειας, μπορούμε ίσως να δούμε το θέμα και πιο ανοιχτά, αφού ως γνωστόν κάτω από συνθήκες πίεσης η σκέψη τείνει προς το δεδομένο λάθος.
Είναι γεγονός πως οι διάβολοι υπάρχουν παντού. Στον δρόμο, μέσα στο σπίτι σου, στις τουαλέτες, μέσα στις κατσαρόλες με τα λαδερά, στις σελίδες των εφημερίδων, στο Μακένζι, στον αέρα του βουνού, πάνω στο ποδήλατο, στα γυμναστήρια κ.λπ. Θα ήταν λοιπόν μεγάλη αφέλεια να πιστέψει κανείς πως δεν θα υπάρχουν και μέσα στο κυπριακό σχολείο.
Ας δούμε μερικά ατράνταχτα παραδείγματα πολύ συχνής παρουσίας διαβόλων στα σχολεία μας.
Μέσα στις τουαλέτες. Στις σχολικές τουαλέτες ο διάβολος παίρνει διάφορες μορφές, που για λόγους αισθητικής δεν πρέπει να αναφερθούν. Πάντως, το σίγουρο είναι πως οι μορφές αυτές βρομάνε πολύ. Συνήθως το χρώμα του είναι καφέ και κίτρινο και η ζωγραφισμένη μορφή του στον τοίχο είναι πάντα εξαιρετικά ακατάληπτη. Στις τουαλέτες ποτέ δεν κάνει αγιασμό ο σχολικός ιερέας διότι ο διάβολος εκεί μέσα φαντάζει σχεδόν άτρωτος.
Στις καντίνες. Όπως όλοι πεινάνε, έτσι πεινά και ο διάβολος. Και πού αλλού θα βρει φαγητό εκτός από τις σχολικές καντίνες; Συνήθως έχει τη μορφή της λουκανικόπιτας. Επίσης κρύβεται κάτω από τον πάγκο του καντινιέρη, μέσα σε πολύχρωμα γλειφιτζούρια και μέσα σε αεριούχα αναψυκτικά. Άλλη διαβολική κρύπτη είναι μέσα σε σοκολάτες, παγωτά, ποπ κορν και τσιπς με ξίδι (το αγαπημένο του, επειδή ξίδι πότισαν τον Χριστό).
Διάβολος μέσα στην τσάντα του κυρίου Γιώργου. Ναι, πολλές φορές ο διάβολος μπαίνει στις τσάντες πολλών καθηγητών. Του αρέσει να ξαπλώνει σε πολύ δουλεμένα φυλλάδια που βασανίστηκαν να τα κάνουν, μέσα σε usb που κρύβεται όλη η ύλη της χρονιάς, μέσα σε κασετίνες με τις πέννες όλων των χρωμάτων, τη ρίγα το τιπ-εξ και τον νυχοκόπτη, αλλά και μέσα στα ίδια τα τροχάκια της τσάντας που κυλάει. Στα τροχάκια μπαίνουν συνήθως μικροί διάβολοι νεογέννητοι που τους αρέσει η αίσθηση του λούναπαρκ.
Στις τάξεις. Στις τάξεις οι διαβόλοι κάνουν πάρτι, παρ' όλη τη μόνιμη παρουσία του Χριστού πάνω απ' την έδρα. Ο Βελζεβούλ παίρνει διάφορες μορφές. Γι' αυτό ακούγονται συχνά κραυγές και τσιριλιές. Κάποιους τους αποκοιμίζει, κάποιους άλλους τους κάνει να κλαίνε για αριστεία, να περηφανεύονται και να υποφέρουν ταυτόχρονα σαν το βασανιστήριο του τροχού που δεν τελειώνει. Ο διάβολος στην τάξη συχνά μπαίνει και μέσα στις καθηγήτριες. Τότε η υπόθεση δυσκολεύει και επεμβαίνει ο βοηθός ή ο διευθυντής, αλλά πάλι μάταια, αφού και αυτοί κουβαλούν μέσα τους τον διάβολο από το γραφείο τους (αποβολές-τηλεφωνήματα σε γονιούς στις εφτάμισι το πρωί να ρωτούν τι όνειρο βλέπει ο Κωστάκης, κυνήγι στολών, βαμμένων νυχιών και τριχοσκόπηση εφηβικών κεφαλών).
Διαβόλους στα σχολεία θα δεις συχνά και μέσα στις αυλές, μέσα στους καμένους καλάθους, μέσα στις πόμπες, στις σπασμένες θερμάνσεις και στον θόρυβο του ανεμιστήρα. Επίσης, ο El Diablo μπαίνει μέσα στους υπολογιστές, στα ηχεία και κάτω από την έδρα. Οι ίδιοι οι τοίχοι των τάξεων είναι γεμάτοι δαιμονικά, αλλά ποτέ από την πλευρά του σέλοτεξ που είναι αναρτημένη η εργασία των θρησκευτικών για τον άγιο Ηρακλείδιο. Ο διάβολος προτιμά να ξαπλώνει στο κάτω μέρος της εργασίας που μιλά για το γλυκό αμυγδάλου.
Άλλα σχολικά μέρη που πάντα κρύβονται δαιμονικά είναι μέσα στους φακέλους διαγωνισμάτων, στις γραμματείες, στην αίθουσα φυσικής και στη βιβλιοθήκη που κάθονται οι αποβλημένοι μαθητές.
Έτσι δικαιολογείται και η αντίδραση στο τραγούδι μας. Και λίγα ακούσαμε. Αφού το είπε και ο Πρόεδρος του τόπου, θα σας πάρει ο δαίμονας, κάτι ξέρει ο αρχηγός έννεν; Ευτυχώς λοιπόν που υπάρχουν στη γη μας και ξύπνιοι άνθρωποι που αγωνίζονται να αφυπνίσουν όλους τους κοιμισμένους. Η στήλη τους τιμά και προτείνει να επιχορηγούνται με κάποιο τρόπο, διότι χωρίς αυτούς θα γίνουμε Σουηδία ή Γερμανία και θα τα χάσουμε όλα, και προπαντός την υπέροχη διασκέδαση.