Αλλάζει κάτι με τη σύλληψη του Ασάνζ;

Οι ΗΠΑ τα κατάφεραν. Ο Τζούλιαν Ασάνζ, ο ιδρυτής της Wikileaks, ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών, συνελήφθη στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο και ίσως εκδοθεί στις ΗΠΑ. Η Χρυσή Εποχή της πρόσβασής μας σε «όσα δεν θα ήθελαν να δούμε» έχει τελειώσει οριστικά. Κάπως έτσι το βλέπουν πολλοί. Έτσι είναι όμως;

Έτσι είναι εάν κανείς επιλέξει να εξιδανικεύσει τα πράγματα ή εάν έχει μείνει στις όμορφες εκείνες μέρες του 2010, όταν η Wikileaks είχε θεωρηθεί μια παγκόσμια επανάσταση για το κοινό καλό και την αποτίναξη της τυραννίας, φανερής και συγκεκαλυμμένης, στον πλανήτη.

Δυστυχώς, όμως, από τις μέρες εκείνες έχουν αλλάξει πολλά.

Και εάν και κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία εκείνων των αποκαλύψεων, ειδικά σε σχέση με το Αφγανιστάν και δεκάδες άλλες που ακολούθησαν, φέρνοντας στο φως αποκαλυπτικά στοιχεία για τις βρομιές των ΗΠΑ και πολλών άλλων κυβερνήσεων και οργανισμών, η συζήτηση για το εάν τελικά η εξέλιξη της Wikileaks προκάλεσε μεγαλύτερο καλό ή κακό έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Και συνεχίζεται.

Με αυτούς –μιλάμε πάντα για τρίτους, όχι για εμπλεκόμενους καθ’ οιονδήποτε τρόπο– οι οποίοι θεωρούν ότι η οργάνωση έχασε προ πολλού την έξωθεν καλή μαρτυρία για τα όσα αποκαλύπτει να αυξάνονται.

Και αυτό διότι οι μαζικές αποκαλύψεις στοιχείων, χάριν εντυπωσιασμού και σε πάμπολλες περιπτώσεις και χωρίς καμία έρευνα, έθεσε σε κίνδυνο αμέτρητους πολίτες και ήγειρε και εγείρει ακόμα το ερώτημα πόσο τελικά ο Τζούλιαν Ασάνζ και η Wikileaks υπολογίζουν τα δικαιώματα και την ασφάλεια των πολιτών ή εάν όλα θυσιάζονται στον βωμό της απόσπασης της προσοχής.

Είναι ένα σημείο που και ο ίδιος ο Έντουαρντ Σνόουντεν έθεσε κατηγορώντας τη Wikileaks για αυτή την ανεύθυνη έως και αδίστακτη πρακτική της να μην φιλτράρει και απλά να… πουλά δημοσιοποιώντας.

Μια πρακτική η οποία π.χ. οδήγησε στη δημοσιοποίηση των ονομάτων και στοιχείων εκατοντάδων ομοφυλόφιλων ανδρών στη… Σαουδική Αραβία, εκεί όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο.

Ή επί παραδείγματι, των διαβόητων Erdogan Emails.

Ούτε ένα από τα αυτά, όπως φάνηκε, δεν είχε σχέση με την κυβέρνηση Ερντογάν, ως αποστολέα ή παραλήπτη. Αλλά μέσα από αυτά αποκαλύφθηκαν ευαίσθητα και απόρρητα στοιχεία χιλιάδων γυναικών οι οποίες τέθηκαν σε κίνδυνο λόγω του περιεχομένου τους. Και πολλά άλλα παραδείγματα.

Και είναι ή θα έπρεπε να είναι, νομίζω, στα μυαλά όλων μας, εξωφρενικό και απαράδεκτο το να σκεφτεί έστω κανείς ότι η ασφάλεια του οποιουδήποτε ανθρώπου, της οποιασδήποτε ομάδας ανθρώπων ή της οποιασδήποτε χώρας μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο επειδή κάποιος έχει χακάρει και κλέψει απόρρητα αρχεία και θεωρεί ότι μπορεί απλά να τα δημοσιοποιεί χωρίς καν να πληροί η δημοσιοποίηση αυτή τις προϋποθέσεις που θέτουν οι αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων σε σχέση με τη διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος.

Τα κρατικά μυστικά δεν είναι κακό πράγμα. Ούτε η προστασία των προσωπικών δεδομένων. Και μυστικά που αφορούσαν το δημόσιο συμφέρον αποκαλύπτονταν πολύ πριν τη Wikileaks, όπως αποκαλύπτονται ακόμα, με έρευνες που γίνονται σε ΜΜΕ, παραδοσιακά και νεότερου τύπου οι οποίες προστατεύονται από νομοθεσίες ακριβώς διότι γίνονται με αποκλειστικό αντικείμενο αυτό που διερευνούν.

Οι δε whistleblowers προστατεύονται εδώ και μερικές μέρες, τουλάχιστον στην ΕΕ, επίσημα με νομοθεσία η οποία προέκυψε μετά από συμφωνία του Ευρωκοινοβουλίου με τις κυβερνήσεις των χωρών μελών.

Αυτοί δε που διερευνούν σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορούν νομικά να αποκλίνουν από εκείνο και να βλάψουν άλλους ανθρώπους ή να χρησιμοποιηθούν απλά τα ευρήματά τους για τα όποια παιχνίδια ανταλλαγμάτων αυτών που κατέχουν τα στοιχεία.

Διότι ειδικά εάν μιλάμε για τις ΗΠΑ, δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει το γεγονός ότι ο Ασάνζ και η Wikileaks ήταν που ξέπλυναν λ.χ. τον Τραμπ και τη διακυβέρνησή του σε σχέση με την προέλευση των emails των Δημοκρατικών την ώρα που ο Τραμπ βρισκόταν σε δεινή θέση μετά τις αποκαλύψεις για τις επαφές του με τη Μόσχα.

Και το έκαναν αμφισβητώντας δημόσια κιόλας τον ρόλο της Ρωσίας στην υποκλοπή τους πριν από τις προεδρικές του 2016. Ενώ αυτοί ήταν που έπληξαν όσο κανένας άλλος την υποψηφιότητα της Κλίντον με την αποκάλυψη των emails της. Και αυτό δεν ήταν το μοναδικό κρούσμα.

Κανείς δεν αμφισβητεί το εύρος των παιχνιδιών και των συμφερόντων τα οποία πολεμούν με λύσσα την αποκάλυψη στοιχείων που φέρνουν σε δύσκολη θέση είτε οργανωμένα συμφέροντα, είτε κράτη. Είναι η Ιστορία η ίδια. Άλλωστε ο αριθμός των δημοσιογράφων που δολοφονούνται κάθε χρόνο γιατί ψάχνουν πράγματα που δεν κάποιοι δεν θα ήθελαν να αποκαλυφθούν αυξάνεται συνεχώς, και το 2018 έφτασε τους 94.

Ενώ εκατοντάδες άλλοι οδηγούνται στη φυλακή ή εξαφανίζονται. Μαζί τους και εθελοντές ΜΚΟ και άλλοι ακτιβιστές οι οποίοι τάσσονται στην υπηρεσία κάποιου σκοπού. Όχι στη συλλήβδην αποκάλυψη πληροφοριών οι οποίες συχνά γίνονται όπλο στα χέρια δικτατόρων εις βάρος αθώων.

Και το εύρος εκείνων των συμφερόντων δεν σημαίνει ότι όποιος λέει ότι το κάνει ή έστω το έκανε στο παρελθόν αλλά πλέον δεν σέβεται τη βασική αρχή της προστασίας της πηγής και της ασφάλειας άλλων πολιτών μέσω της μυστικότητας αλλά και, επιπροσθέτως, λειτουργεί ανεύθυνα και παίζοντας παιγνίδια, έστω κι αν πέφτει θύμα αυτών των δυνάμεων και των συμφερόντων, δεν προκαλεί και ο ίδιος ζημιά ή είναι άγγελος.

Και κάπου εκεί είναι που βρίσκεται σήμερα η περίπτωση του Ασάνζ.

Ο οποίος στον βαθμό που αντιστοιχεί στις πραγματικά κοινωφελείς αποκαλύψεις του χρειάζεται και επιβάλλεται να έχει τη στήριξη και του Τύπου αλλά και όλων των άλλων που επιδιώκουν τη διαφάνεια και τη διάσωση της δημοκρατίας. Αλλά μόνο μέχρις εκεί.

Υστερόγραφο: Η Στήλη θα είναι ξανά μαζί σας από την ερχόμενη Τρίτη.