Η ρέουσα κινητικότητα και οι προεδρικές συμμαχίες

 

Η εξαγγελία του παγκύπριου εκλογικού και ιδεολογικού συνεδρίου του ΔΗΣΥ δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι το κόμμα θα αποφασίσει για τον υποψήφιο του στις Προεδρικές του ’23 από το βήμα του συνεδρίου. Ξεκαθαρίζεται ότι η διαδικασία επιλογής υποψηφίου είναι εντελώς διαφορετική. Στην ουσία συνεδριακή διαδικασία θεωρείται ότι θα οπλίσει τον υποψήφιο του κόμματος για να ενσωματώσει τα φρέσκα στοιχεία ενός νέου ιδεολογικού προσανατολισμού του ΔΗΣΥ στις προεκλογικές του δεσμεύσεις και πρόγραμμα του προεδρικού υποψηφίου. Το μέγεθος αλλά και πως θα μετρηθεί επί των αποφάσεων η αλλαγή ή εκσυγχρονισμός του κόμματος, όλα αυτά θα τα ιδωθούν σε μερικούς μήνες από τώρα και αν τελικά ο σημερινός πρόεδρος του κόμματος θα «σπάσει τους τείχους της Πινδάρου» όπως δήλωσε ενδεικτικά και θα τοποθετήσει το κόμμα στις ράγες στις οποίες κινείται η κοινωνία σήμερα.

Η προτεραιότητα

Το πολιτικό ιδεολογικό συνέδριο του ΔΗΣΥ προφανώς και είναι η δεύτερη πράξη μιας κομματικής διαδικασίας το επόμενο διάστημα. Στην ημερήσια διάταξη βρίσκεται ως θέμα προτεραιότητας η επιλογή κομματικού υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου μάλιστα εν είδει έμμεσης πρόκλησης προς όλους όσοι θεωρούν πως θα μπορούσαν να διεκδικήσουν μέσω των οργάνων του κόμματος και όχι σε μια ευρύτερα πλατιά διαδικασία, υποψηφιότητα για τις προεδρικές, μπορούν να το πράξουν στη βάση και της πρακτικής του κόμματος όπως έγινε κατά επανάληψη στο κομματικό παρελθόν. Δεν μπορούσε ωστόσο να πει κάτι διαφορετικό ο Πρόεδρος το ΔΗΣΥ αν και ίδιος έχει φροντίσει εν μέσω της πρακτικής του το τελευταίο δίμηνο να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε να «φαίνεται» αφού τυπικά δεν υπάρχει καμία απόφαση , ότι αυτός είναι που θα πάρει το κομματικό προεδρικό χρίσμα. Η ένταση με την οποία ο Αβέρωφ Νεοφύτου κινείται με προγραμματισμένα βήματα ενός προεδρικού ,ήδη υποψηφίου, είναι πρωτοφανής και δεν αφήνει κανένα περιθώριο άλλης ερμηνείας. Ξεκαθαρίζει από την αρχή, αν και δεν το λέει δημοσίως, πως από την στιγμή που το «κόμμα θα έχει δικό του υποψήφιο» τότε δυνητικά δεν υπάρχει κανείς ο οποίος θα αμφισβητήσει την υποψηφιότητα του. Ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού κινείται βεβαίως όχι μόνο στον άξονα της εμπέδωσης της δικής του υποψηφιότητας η οποία θεσμικά καλύπτεται όντας ηγέτης της παράταξης. Είναι σαφές ότι παράλληλα επιχειρεί σταδιακά και πριν ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία επιλογής να διαπραγματευτεί τη δική του υποψηφιότητα με άλλες πολιτικές παρατάξεις. Επιχειρεί να κερδίσει τους μελλοντικούς του συμμάχους έτσι ώστε να ισχυροποιήσει τελεσιδίκως την δική του υποψηφιότητα αποτρέποντας με αυτό τον τρόπο οποιοδήποτε αιφνιδιασμό από πιθανή διαφοροποίηση των εσωτερικών δεδομένων με άλλη υποψηφιότητα.

Το μεγάλο δίλημμα

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου με βάση τις ως τώρα κινήσεις του είναι προφανές ότι θα αναμένει να υπάρξει ξεκαθάρισμα των δυνητικών του συμμάχων πριν προχωρήσει στην εξαγγελία της υποψηφιότητας του. Δείχνει να μην βιάζεται. Ταυτόχρονα αυτή η μη βιασύνη αποτελεί και το αδύνατόν του σημείο. Πόσο χρόνο θα έχει στην διάθεση του για να προετοιμάζεται; Μήπως η παρατεταμένη αναβολή της υποψηφιότητάς του τον καθιστά έκθετο σε πιθανή άλλη υποψηφιότητα από το χώρο της κυβερ νητικής παράταξης στην οποία «χαρίζει» και το εύρος του χρόνου να απευθυνθεί στις ίδιες δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται σήμερα ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ; Από την άλλη μήπως αυτή η στάση του Αβέρωφ Νεοφύτου, να μην βιάζεται δηλαδή, αποτελεί και μια ορθολογιστική αξιολόγηση των δεδομένων ότι θα μπορούσε να υπάρξει άλλη υποψηφιότητα από τον χώρο της κυβερνητικής παράταξης η οποία να μπορεί να επιδράσει πιο παραγωγικά στους εν δυνάμει συμμάχους του από ότι η δική του υποψηφιότητα; Προφανώς θα απευχόταν μια τέτοια εξέλιξη, αλλά ο ηγέτης του ΔΗΣΥ δεν είναι ο πολιτικός που θα εγκαταλείψει ποτέ τον δικό του ορθολογισμό όταν και εφόσον οι όποιες εξελίξεις δημιουργούν νέα δεδομένα. Όλα αυτά δεν οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία συμφωνίας Αβέρωφ Νεοφύτου τουλάχιστον με το ΔΗΚΟ και αναμένονται απλώς οι επίσημες κομματικές αποφάσεις.

Χωρίς ευχολόγια

Όπως ανέφεραν στο «Π» κομματικές πηγές «συμμαχίες δεν γίνονται με τα ευχολόγια ή τις επιθυμίες αυτού που θα ήθελε την ισχυροποίηση της δική του υποψηφιότητας». Προς αυτή την κατεύθυνση το πεδίο είναι καθαρό. Η όποια συμμαχία, σε επίπεδο βεβαίως πολιτικών δυνάμεων, αλλά όχι πλειοψηφικού ρεύματος, σε αυτό το στάδιο μπορεί να λεχθεί ότι δεν παρουσιάζει μια συγκεκριμένη μορφή. Το κομματικό παρασκήνιο διείδε αλλά και επιμένει ότι μέσα από διακριτικές διαβουλεύσεις καταγράφεται πιθανή σμίκρυνση θέσεων και απόψεων του ΔΗΣΥ με απόψεις τουλάχιστον ενός μέρους της ηγεσίας του ΔΗΚΟ. Κάτι που αμφισβητείται από στελέχη του ΔΗΚΟ τα οποία επιμένουν ότι αυτό αποτελεί μια πρόωρη φιλολογία η οποία περισσότερο έχει να κάνει με την πολιτική στροφή του κόμματος απέναντι στις ευρύτερες πρακτικές της κυβέρνησης. Οι περισσότερες εκτιμήσεις συγκλίνουν στο γεγονός ότι η αναπροσαρμογή της αντιπολιτευτικής πρακτικής του ΔΗΚΟ σε ποιο ήπιες μορφές σε σχέση με ότι βίωσε η κοινωνία στην προεκλογική των βουλευτικών εκλογών, δημιούργησε την εντύπωση ότι το κόμμα είναι έτοιμο να «ενδώσει πλήρως και άνευ όρων στις επιλογές του Αβέρωφ Νεοφύτου» για να μην χάσει εκ νέου το τραίνο της εξουσίας. Ενισχυτική αυτής της εντύπωσης έδωσε και δίνει η επαναλαμβανόμενη δήλωση του Νικόλα Παπαδόπουλου ότι το κόμμα τους «θα συμμετέχει στην επόμενη κυβέρνηση» ενώ αποκτούν ιδιαίτερο βάρος τα μηνύματα που προέρχονται ένθεν και ένθεν από ΔΗΚΟ και ΔΗΠΑ ότι δεν αποτελεί απομακρυσμένο γεγονός, υπό προϋποθέσεις, η συμμετοχή των δύο πολιτικών σχηματισμών σε μια κοινή μελλοντική κυβέρνηση. Αν όλα αυτά αποτελούν απλώς συμπεράσματα μέσα από την κομματική ρέουσα κινητικότητα ή μέρος ενός σοβαρού προβληματισμού θα διαφανεί μόνο όσα θα πλησιάζουν οι κομματικές εσωτερικές διεργασίες.

Πολύπλευρες επαφές

Αυτό το εκκρεμές επαφών δεν έχει μονοσήμαντο χαρακτήρα. Όπως ο «Π» αντιλαμβάνεται το μέτωπο της επικοινωνίας είναι ανοικτό και προς τις πύλες της κεντροαριστεράς. ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ δεν φαίνεται, παρά τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ότι διάγουν εποχές αποστασιοποίησης και απουσίας επικοινωνίας μεταξύ τους για τα ζητήματα των προεδρικών εκλογών. Όπως σημειώνεται, τουλάχιστον από στελέχη του ΑΚΕΛ υφίσταται μια καλύτερη επικοινωνία παρά το μεγάλο βαρίδι που δημιουργήθηκε στις σχέσεις των δύο κομμάτων μετά την ψηφοφορία στη βουλή για την εκλογή του νέου Προέδρου του σώματος. Στο ΑΚΕΛ βεβαίως επιμένουν ότι δεν έχει παρθεί καμία απόφαση για το τρόπο με τον οποίο θα χειριστούν -στο παρασκήνιο- σε αυτή την χρονική συγκυρία, τις διαβουλεύσεις τους με πιθανούς εταίρους τους. Δεν φαίνεται ωστόσο να είναι κάθετα τα στελέχη του κόμματος ως προς την πιθανότητα να βρεθεί, με αμοιβαίους συμβιβασμούς η χρυσή τομή για συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων της κεντροαριστεράς. Όπως έλεγαν με νόημα στο «Π» ορισμένα εκ των ακελικών στελεχών «είναι κανόνας για εμάς ότι οι πολιτικοί στόχοι οροθετούνται με βάση τις υφιστάμενες συνθήκες και τις ρεαλιστικές αποτιμήσεις των δεδομένων». Αν ισχύει αυτή η προσέγγιση είναι σαφές ότι μπορεί να υπάρξει ο αναγκαίος συμβιβασμός προς επίτευξη του βασικού στόχου της αντιπολίτευσης που έχει να κάνει με την αλλαγή της διακυβέρνησης του τόπου. Όχι μόνο του προσώπου αλλά και της πολύχρονης πολιτικής του ΔΗΣΥ στην εξουσία.