Ο Ιωνάς Νικολάου στον «Π» για την Μεταρρύθμιση της Δικαιοσύνης, τις καθυστερημένες υποθέσεις και τις Προεδρικές του '23

 

 

 

Το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης καταρρέει, τα χρονικά περιθώρια διάσωσης είναι πολύ στενά και οι αλλαγές που πρέπει και επιβάλλεται να γίνουν πρέπει να είναι χειρουργικές, δηλώνει στον «Π» ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Ιωνάς Νικολάου. Ο κ. Νικολάου στη συνέντευξή του στον «Π» εξηγεί πως δεν μπορεί να αποτελεί μέρος μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων η μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης, όπως και καμία άλλη εκ των μεταρρυθμίσεων. «Δεν παύει να παραμένει κοινή διαπίστωση όλων των πολιτειακών εξουσιών ότι η απονομή δικαιοσύνης στον τόπο μας νοσεί, πρέπει να ληφθούν χειρουργικά μέτρα, η αντιμετώπιση πρέπει να είναι ολιστική», τονίζει μεταξύ άλλων, ο Ιωνάς Νικολάου. Σε άλλο σημείο, ο πρώην υπουργός αναφέρεται στη συμφωνία που επήλθε επί υπουργίας του με τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου, ενώ αναφέρεται σε συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στις μελέτες ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων για τις οποίες είχε ενημερώσει τους αρχηγούς των κομμάτων.

Καταρχάς να εξηγήσουμε τι εννοούμε με τον όρο μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης;

Η μεταρρύθμιση των δικαστηρίων άρχισε να υλοποιείται σταδιακά από το 2013-14. Από το 2013 είχα επιδιώξει τον διάλογο ανάμεσα στο υπουργείο Δικαιοσύνης, το Ανώτατο Δικαστήριο, τον γενικό εισαγγελέα και τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο. Ήταν η πρώτη φορά που γινόταν ένα τέτοιο εγχείρημα και χρειάστηκαν αρκετές προσπάθειες μέχρι να κερδηθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των φορέων. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με αντιλήψεις που δεν ήθελαν το υπουργείο να συμμετέχει στις αλλαγές του δικαστικού μας συστήματος και κερδίσαμε το στοίχημα, πετυχαίνοντας όχι μόνο την συνεργασία των φορέων, αλλά αναλάβαμε και την πρωτοβουλία των θεσμικών μεταρρυθμίσεων σε συνεργασία με το Ανώτατο Δικαστήριο. Στο πλαίσιο αυτό αρχίσαμε να παρεμβαίνουμε με διάφορες εισηγήσεις για αλλαγές στο δικαστικό σύστημα και το δικαστήριο να θέτει τα κυρίως προβλήματα/ ελλείψεις του δικαστικού μας συστήματος, γεγονός που οδήγησε στη μελέτη του τότε δικαστή Γιώργου Ερωτοκρίτου (2016). Οι πρώτες θεσμικές και διοικητικές αλλαγές στο δικαστικό σύστημα άρχισαν από το 2014, με σημαντικότερη τη δημιουργία του Διοικητικού Δικαστηρίου, το οποίο σήμερα λειτουργεί κατά τρόπο υποδειγματικό και χαίρει εκτίμησης από όλους τους φορείς.

Πώς διαπιστώθηκαν ποιες είναι οι ανάγκες του δικαστικού συστήματος;

Προηγήθηκε η μελέτη του Ανώτατου Δικαστηρίου (2016) η οποία κατέληγε σε εισηγήσεις για αλλαγές στο δικαστικό σύστημα και μετά από ενδελεχή συζήτηση των προβλημάτων και ελλείψεων, η εκτελεστική εξουσία με τη συμμετοχή του Προέδρου της Δημοκρατίας υποστήριξε την διενέργεια εμπεριστατωμένης ολιστικής μελέτης από εξωτερικούς εμπειρογνώμονες. Ήταν σαφής η πρόθεση μας από την αρχή ότι η μεταρρύθμιση δεν θα έπρεπε να περιοριζόταν σε ορισμένους τομείς του συστήματος, αλλά θα έπρεπε να είναι ολιστική και ουσιαστική, αφού για τα χρονίζοντα προβλήματα χρειάζονταν να γίνουν τέτοιες αλλαγές που έμοιαζαν με χειρουργικές παρεμβάσεις και όχι παυσίπονη θεραπεία. Με τη βοήθεια της ΕΕ, που χρηματοδότησε τις τέσσερις από τις πέντε μελέτες, η πέμπτη αφορούσε την εκδίκαση των καθυστερημένων υποθέσεων, διαμορφώθηκε το πλαίσιο αλλαγών για ό,τι αφορά το δικαστικό σύστημα. Οι αλλαγές που προωθήθηκαν αφορούσαν τη δομή του Ανώτατου Δικαστηρίου, τη σύσταση Εφετείου, τον τρίτο βαθμό δικαιοδοσίας, τον τρόπο λειτουργίας των δικαστηρίων, τους δικαστικούς θεσμούς που καθορίζουν τις διαδικασίες ενώπιον του δικαστηρίου, την αντιμετώπιση των καθυστερημένων υποθέσεων, καθώς και την εισαγωγή της ηλεκτρονικής δικαιοσύνης. Η απουσία της τεχνολογίας από τα δικαστήρια μας και ειδικότερα ενός συστήματος ηλεκτρονικής δικαιοσύνης παρ' όλο ότι ήταν από τα πρώτα ζητήματα που μας απασχόλησαν, εντούτοις, συνεπεία των αναχρονιστικών αντιλήψεων και αγκυλώσεων χρειάστηκαν χρόνια για να καταστεί δυνατή η προκήρυξη του διαγωνισμού. Σήμερα, η υλοποίηση της εκκρεμεί στο Υφυπουργείο Καινοτομίας και, παρά τις προσπάθειες του υφυπουργού και των συνεργατών του, ελπίζω ότι δεν θα εγκλωβιστεί στα πλοκάμια των αντιδράσεων και όσων φοβούνται τις αλλαγές. Επιπλέον, προωθήθηκε η αυτόματη καταγραφή των πρακτικών των δικαστηρίων και μία σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση των καθυστερημένων υποθέσεων, πέραν της μελέτης για την εκδίκαση των καθυστερημένων υποθέσεων. Οι σημαντικότερες των αλλαγών αφορούν τη δομή του δικαστηρίου με τη συγκρότηση του Ανωτάτου και του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου, τον τρίτο βαθμό δικαιοδοσίας και τη σύσταση Εφετείου και Εμπορικού Δικαστηρίου και Ναυτοδικείου, στοχεύοντας την περαιτέρω εξειδίκευση στην απονομή της δικαιοσύνης.

Πως φτάσατε στην ετοιμασία των νομοσχεδίων και τι κολλάει στη Βουλή;

Το υπουργείο είχε αναλάβει την πρωτοβουλία των θεσμικών αλλαγών, την ετοιμασία των νομοσχεδίων, τη συνεννόηση με το Υπουργείο Οικονομικών για τις δαπάνες, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο είχε αναλάβει να προωθήσει τα θέματα που αφορούσαν τις δικαστικές διαδικασίες. Δυστυχώς, τα νομοσχέδια τα οποία αποτέλεσαν τον συγκερασμό των απόψεων και ισορροπιών μεταξύ των φορέων εκκρεμούν στη Βουλή από το 2019 και κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πότε θα τελειώσει αυτή η εκκρεμότητα. Να σημειωθεί ότι μία σειρά από άλλα μέτρα τα οποία περιλαμβάνονται σε μελέτες έχουν προωθηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ενώ άλλα τα οποία αναλύονται σε εξειδικευμένες μελέτες δεν έχουν προωθηθεί κατά τρόπο ικανοποιητικό, όπως είναι τα κριτήρια πρόσληψης, αξιολόγησης και ανέλιξης των δικαστών, αφού δεν υιοθετήθηκαν βασικές εισηγήσεις των εξωτερικών εμπειρογνωμόνων, γεγονός που κατά την άποψή μου καθιστά τις αλλαγές στον τομέα αυτό μη ικανοποιητικές για σκοπούς χρηματοδότησης του έργου από την ΕΕ.

Πού βρίσκονται όλες αυτές οι μελέτες και γιατί δεν αξιοποιήθηκαν;

Να σας πω ένα παράδειγμα που αφορά τις καθυστερημένες υποθέσεις, παρ' όλο ότι το θέμα καίει τον κόσμο. Καταρχάς, λυπούμαι να παρατηρήσω ότι ακόμη και σήμερα τρία χρόνια μετά, κάποιοι επιμένουν στην Βουλή ότι δεν υπήρξαν οποιεσδήποτε μελέτες αναφορικά με τις συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Προσωπικά τον Φεβρουάριο του 2019, δηλαδή λίγους μήνες πριν φύγω από το υπουργείο, είχα ενημερώσει τους αρχηγούς των κομμάτων για τις μελέτες βάσει των οποίων καταλήξαμε στις συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις, για τη μελέτη και τους χρόνους που χρειάζονταν να διεκπεραιωθούν οι καθυστερημένες υποθέσεις, δηλαδή οι υποθέσεις που εκκρεμούσαν πέραν των δύο ετών. Συγκεκριμένα, τους ενημέρωσα ότι οι 26.330 υποθέσεις που στις 31.12.2017 εκκρεμούσαν πέραν των δύο ετών θα εκδικάζονταν από συγκεκριμένο αριθμό πρόσθετων και παλαιών δικαστών, εντός συγκεκριμένων χρονικών περιόδων που θα κατέληγαν εντός δύο ετών, με μέγιστο χρόνο εντός τριών ετών, και μαζί με τις υποθέσεις που καταχωρίσθηκαν στη συνέχεια μέχρι το 2018, θα μπορούσαν να εκδικαστούν μέχρι τα τέλη του 2021, γεγονός το οποίο επίλυε το πρόβλημα των καθυστερημένων υποθέσεων. Η μελέτη, εκτός από τον αριθμό των δικαστών που θα απαιτείτο για να εκδικάσει εκάστη κατηγορία υποθέσεων, ασχολήθηκε με τον τρόπο εξεύρεσης των δικαστών. Τότε μιλούσαμε για 26 δικαστές (νέους, υφιστάμενους και αφυπηρετήσαντες), σήμερα απαιτούνται πολύ περισσότεροι και όσο καθυστερεί η μεταρρύθμιση θα πολλαπλασιάζονται και οι υποθέσεις. Συνεπώς, το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όσο καθυστερούμε και το δικαστικό σύστημα θα καταρρέει, με άμεσο κίνδυνο την ολική κατάρρευσή του.

Η λύση ποια είναι;

Η μόνη δυνατή μεταρρύθμιση πρέπει να βασίζεται στη δημιουργία των δύο δικαστηρίων, του Ανωτάτου Συνταγματικού και Ανωτάτου Δικαστηρίου, φιλοσοφία και δομή την οποία είχαν αποδεχτεί οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου μετά από έντονο προβληματισμό. Υπήρξαν και διαφορετικές απόψεις, αλλά τελικά επικράτησε η πιο πάνω δομή και φιλοσοφία ώστε το ένα δικαστήριο να ελέγχει το άλλο και η οποία συνάδει με τις διατάξεις του Συντάγματός μας. Παρά το ότι οι δικαστές δηλώνουν ότι «είναι σύμφωνοι με το πνεύμα και τη γενική φιλοσοφία των νομοσχεδίων», υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι επιμένουν να συζητούν τα ίδια θέματα, γνωρίζοντας τις ισορροπίες και τις νομικές προεκτάσεις των νομοσχεδίων. Δυστυχώς, υπάρχουν και αυτοί που επιμένουν να διατυπώσουν άποψη οι δικαστές επί της συνταγματικότητας των νομοσχεδίων, παραγνωρίζοντας τη ρητή και σαφή τοποθέτησή τους ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, αφού δυνατόν να κληθούν στη συνέχεια να εκδικάσουν θέματα συνταγματικότητας. Η θέση των δικαστών ήταν γνωστή από την πρώτη στιγμή, αυτό δηλώθηκε στη τελευταία συνάντησή μου Απρίλιο του 2019, αυτό επαναλήφθηκε στις συνεδριάσεις της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, αυτό επαναλήφθηκε ως πάγια θέση σε κάθε άλλη περίπτωση πριν την έγκριση νομοσχεδίων, όπως τα νομοσχέδια για τη σύσταση του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφάτως και του Οικογενειακού Δικαστηρίου παλαιότερα. Δυστυχώς, είμαι υποχρεωμένος να επισημάνω ότι η αναποφασιστικότητα, οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες, η ευθυνοφοβία και οι πιέσεις από κάποιους που εξυπηρετούνται από το υφιστάμενο σύστημα δεν επιτρέπουν την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης. Όλα αυτά έχουν παρασύρει και υπουργούς να αναλάβουν πρωτοβουλίες με σκοπό να βρουν συμβιβαστικές λύσεις, οι οποίες προσέκρουσαν στο ίδιο το Ανώτατο Δικαστήριο, καθότι διατάρασσαν την ισορροπία του νομοσχεδίου.

«Ξέρουν όλοι το πρόβλημα»

Ερωτηθείς σχετικά, ο κ. Νικολάου αναφέρει πως ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι γνώστης του προβλήματος και έχει αναλάβει πρωτοβουλίες προώθησης της μεταρρύθμισης με παρεμβάσεις στις πολιτικές ομάδες, όπως και όλοι οι υπόλοιποι. «Ξέρουν όλοι το πρόβλημα», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Νικολάου, προσθέτοντας πως μόνο αφελείς δεν γνωρίζουν τα προβλήματα των δικαστηρίων και η αφέλεια δεν δικαιολογείται.

«Διπλασιάστηκαν οι υποθέσεις»

Μέχρι το 2017 που έγινε η μελέτη, εκκρεμούσαν λιγότερες από 27 χιλιάδες υποθέσεις και σήμερα, λίγο πριν το 2022, εκκρεμούν περισσότερες από 45 χιλιάδες υποθέσεις», σύμφωνα με τον κ. Νικολάου. Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα εκκρεμούν 300 εφέσεις από αποφάσεις δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι οποίες δεν θα μπορούν να δικαστούν από το Εφετείο. Όλες, λοιπόν, οι εκκρεμότητες, επηρεάζουν την ίδια τη λειτουργία των δικαστηρίων. Και ο μεγάλος ζημιωμένος είναι εν τέλει ο πολίτης, αλλά και η λειτουργία των δικαστηρίων, αφού η εμπιστοσύνη και αξιοπιστία δοκιμάζεται καθημερινά.

Η διαφθορά στο επίκεντρο

Η διαφθορά αποτελεί ένα από τα ουσιαστικότερα προβλήματα που ταλανίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία από σύστασης της και για την οποία ουδέποτε λήφθηκαν αποτελεσματικά μέτρα ή μηχανισμοί για την πρόληψη και καταστολή της. «Λόγω ανυπαρξίας επαρκών μηχανισμών, αποφασίσαμε με τους συνεργάτες μου στο Υπουργείο να ασχοληθούμε με το θέμα της διαφθοράς», αναφέρει ο πρώην υπουργός, εξηγώντας ότι η αφορμή για να ασχοληθούν με το θέμα ήταν οι υποθέσεις του ΣΑΠΑ, της Δρομολαξιάς, του Συνεργατισμού και των τραπεζών. Μελετήσαμε, εξηγεί, τις συστάσεις του ΟΑΣΕ και της Greco, τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του 2014. Μάλιστα, πρώτη επιδίωξη, τονίζει ο κ. Νικολάου, ήταν να συμμορφωθούμε πλήρως με τις συστάσεις της Greco και το καταφέραμε το 2017. «Στη συνέχεια, η Βουλή προχώρησε να ρυθμίσει κάποιους τομείς όπως τη χρηματοδότηση των κομμάτων και τα ζητήματα χρηματοδότησης υποψηφίων και κομμάτων κατά τις προεκλογικές εκστρατείες», προσθέτει.

Στα πρότυπα της ΕΕ

Ποια η επιδίωξη σας;

Πέραν των πιο πάνω, βασική επιδίωξή μας ήταν μέσα από τη μελέτη των καλών πρακτικών άλλων χωρών της ΕΕ να επιφέρουμε τις αναγκαίες αλλαγές και ρυθμίσεις που θα διασφάλιζαν έναν αξιόπιστο μηχανισμό πρόληψης και καταστολής της διαφθοράς στη χώρα μας. Να σημειώσω ότι για τα θέματα της διαφθοράς η ΕΕ εκδίδει από την εποχή του Μπαρόζο εκθέσεις αξιολόγησης που αφορούν το πρόβλημα της διαφθοράς, τον μηχανισμό που έπρεπε να δημιουργηθεί και πώς συμμορφώνονται τα κράτη μέλη. Πέραν αυτών, γίνονταν συστάσεις και η πρώτη έγινε στην ομιλία του Μπαρόζο το 2013. Αμέσως μετά την έκδοσή τους αρχίσαμε να μελετούμε τι έπρεπε να γίνει από κάθε κράτος μέλος και μέσα από τις ειδικές εκθέσεις και τη συνολική έκθεση που δημοσιεύθηκαν τον Φεβρουάριο του 2014, αρχίσαμε να μελετούμε εισηγήσεις και πρακτικές που δεν υπήρχαν καν στην Κύπρο. Κανένας μηχανισμός αποκάλυψης των φαινομένων διαφθοράς, καμιά προστασία σε πληροφοριοδότη, όλα τα επισκίαζε η σιωπή και η συγκάλυψη, καμιά εκ των ποινικών διατάξεων, αλλά και οι εσωτερικοί έλεγχοι που έπρεπε να εφαρμόζονται στα υπουργεία δεν γίνονταν.

Τι περιλαμβάνει η Εθνική Στρατηγική και τι έγινε;

Η Εθνική Στρατηγική περιλαμβάνει πολιτικές, στόχους, σχέδια, μέτρα και δράσεις που αφορούν την εκπαίδευση, επιμόρφωση και ευαισθητοποίηση σε θέματα διαφθοράς, την πρόληψη, την αντιμετώπιση και την καταστολή. Όλο το φάσμα της συζητήθηκε με ομάδες και οργανωμένα σύνολα, εμπειρογνώμονες, επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, και μετά από δημόσιο διάλογο, όπου ακούστηκαν διάφορες απόψεις, εγκρίθηκε το 2017 αισίως.

Αυτό είναι ένα βήμα… Σημαντικότερο ήταν να προωθήσουμε συγκεκριμένα μέτρα, να δημιουργήσουμε τους αναγκαίους μηχανισμούς. Κρίθηκαν ως σημαντικότεροι με βάση τη μελέτη και τις εισηγήσεις από τις εκθέσεις της ΕΕ η σύσταση της Αρχής κατά της Διαφθοράς, η ρύθμιση του λόμπινγκ, των ζητημάτων ακεραιότητας των διορισμένων και εκλεγμένων αξιωματούχων, αλλά και η αποτελεσματικότερη εφαρμογή του πόθεν έσχες με τη δημοσιοποίηση της δήλωσης περιουσιακών στοιχείων των αξιωματούχων αυτών. Επειδή γίνεται ιδιαίτερη συζήτηση αναφορικά με τη σύσταση και τις αρμοδιότητες της Αρχής κατά της Διαφθοράς, θέλω να παραπέμψω τους αγαπητούς φίλους βουλευτές και δικηγόρους σχολιαστές και επικριτές να προσφύγουν στις εκθέσεις της ΕΕ και συγκεκριμένα στις εισηγήσεις και συστάσεις των εμπειρογνωμόνων της επί των οποίων βασίστηκε η ετοιμασία των υπό αναφορά νομοσχεδίων, για να μελετήσουν τη φιλοσοφία και το σκοπό τους, όπως βέβαια να αποσαφηνίσουν τους λόγους για τους οποίους δεν παραχωρήθηκαν στην Αρχή αρμοδιότητες επιβολής του νόμου ή δίωξης.

Προσχήματα υπάρχουν;

Ναι, κατά καιρούς υπάρχουν. Δυστυχώς, κάποιοι προσπαθούν με διάφορα προσχήματα να μηδενίζουν τις προσπάθειες. Όμως, υπάρχουν και αυτοί που δεν είναι πλήρως ενημερωμένοι για τη φιλοσοφία και τους σκοπούς σύστασης της Αρχής και που διερωτώνται ακόμη και σήμερα αν προηγήθηκε οποιαδήποτε μελέτη. Ο καθορισμός των αρμοδιοτήτων της Αρχής έγινε αφού προηγουμένως μελετήθηκαν διαφορετικές αντιλήψεις, η αντίληψη βάσει μελετών ότι τα θέματα της διαφθοράς αντιμετωπίζονται με καταστολή -δηλαδή με την επιβολή του νόμου- και υπάρχει και το επιχείρημα ότι τα θέματα αυτά αντιμετωπίζονται σε όλα τα επίπεδα, δηλαδή από την πρόληψη, την έρευνα και την καταστολή. Η δική μας Εθνική Στρατηγική, την οποία συμφωνήσαμε όλοι, περιέλαβε και τους τρεις αυτούς τομείς και δεν θεωρήθηκε ορθό να περιοριστούμε μόνο με την αντίληψη της καταστολής.

Τι προνοούσε η μελέτη για την αρχή;

Καταρχάς, αναλύει με σαφήνεια τους λόγους αν μία αρχή κατά της διαφθοράς πρέπει να έχει ή όχι ανακριτικές αρμοδιότητες, σε αντίθεση με μία αρχή καταστολής της διαφθοράς. Επίσης, αναφέρεται στους εξωτερικούς και εσωτερικούς μηχανισμούς ελέγχου - που είναι η Ανεξάρτητη Αρχή της Διαφθοράς ως μηχανισμός ελέγχου. Αυτή η αρχή, όμως, πέραν της πρόληψης και της εξέτασης υποθέσεων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, θα πρέπει να παρακολουθήσει τον τρόπο που λειτουργούμε σε κανόνες διαφάνειας. Θα μπορεί να αξιολογεί και να κάνει έρευνες με σκοπό την αποκάλυψη των υποθέσεων διαφθοράς, κάτι που λείπει σήμερα από το σύστημά μας. Οι ανακριτικές διαδικασίες που εφαρμόζονται στη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων εξυπηρετούν τη δίωξη συγκεκριμένων υποθέσεων και δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν την αποκάλυψη πράξεων ή εν δυνάμει πράξεων διαφθοράς. Η ανακριτική διαδικασία έχει αυστηρούς κανόνες που συνάδουν με την προστασία των δικαιωμάτων των υπόπτων προσώπων για να ξεκινήσει και να διερευνηθεί ποινικά μία υπόθεση. Χρειάζεται η υποβολή καταγγελίας ή η ύπαρξη υπόπτου προσώπου τα οποία να βασίζονται σε επαρκή στοιχεία. Ενώ, με την αρμοδιότητα για έρευνα δεν απαιτούνται τόσο αυστηρές ασφαλιστικές δικλίδες, δεν χρειάζεται καμία καταγγελία, αλλά μόνο κάποια υποψία ή πληροφορία, ακόμη και ανώνυμη. Όταν η αρχή διαπιστώσει πως πρέπει να γίνει έρευνα, θα γίνονται έρευνες με σκοπό την αποκάλυψη των απαιτούμενων στοιχείων για να αρχίσει μία ανακριτική ποινική έρευνα από τις αρμόδιες διωκτικές αρχές ή αρχές επιβολής του νόμου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη συγκάλυψη και τον κανόνα της σιωπής.

Προεδρικές '23 και ΔΗΣΥ

Παρακολουθείτε τα όσα γίνονται στην πολιτική και τον ΔΗΣΥ;

Συνεχίζω να παρακολουθώ την πολιτική και προσπαθώ όπου μπορώ να φανώ χρήσιμος να το κάνω. Αυτή τη στιγμή δεν είναι στις προτεραιότητές μου η ανάληψη κομματικού ή πολιτειακού αξιώματος.

 

Ποια τα κριτήρια για τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ για τις προεδρικές;

Πριν απαντήσω στο ερώτημά σας θέλω να σημειώσω με έμφαση ότι ο ΔΗΣΥ πρέπει να κατέλθει στις προεδρικές εκλογές με έναν μόνον υποψήφιο. Δεν μπορεί να υπάρξουν περιθώρια διάσπασης γιατί η επιλογή του υποψηφίου πρέπει να διασφαλίζει και τις δυνατότητες εκλογής του. Είναι η ευκαιρία να συνεχιστεί η πολιτική των μεταρρυθμίσεων, της οικονομικής ανάπτυξης και των προσπαθειών λύσης του Κυπριακού και ουδείς έχει το δικαίωμα να σταθεί εμπόδιο ή τροχοπέδη. Συνεπώς, πρώτο κριτήριο για τον υποψήφιο είναι η εκλεξιμότητα, η οποία διασφαλίζεται όχι μόνο από την συγκέντρωση αποδοχής στους Κύπριους ψηφοφόρους, αλλά και από την ενότητα του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Όπως έχω ήδη αναφέρει, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ έχει προτεραιότητα και οφείλει να κάνει τις αναγκαίες κινήσεις για να διασφαλίσει συνεργασίες με άλλα κόμματα και να συγκεντρώσει υποστήριξη στην υποψηφιότητά του. Η επιλογή υποψηφίου πρέπει να είναι τέτοια που να μπορεί να εκλεγεί.

 

Οι διαδικασίες που έχουν τροχοδρομηθεί στον ΔΗΣΥ δεν καθορίζουν την επιλογή του υποψηφίου;

Είναι γεγονός ότι το Πολιτικό Γραφείο έχει καθορίσει τα χρονικά πλαίσια και τη διαδικασία επιλογής υποψηφίου σύμφωνα με το καταστατικό. Στην ουσία, θα έλεγα ότι έχει θέσει σε λειτουργία τον μηχανισμό επιλογής υποψηφίου για τον ΔΗΣΥ. Είναι, επίσης, σαφές και κατανοητό από όλους ότι ο υποψήφιος που θα υποστηριχθεί πρέπει να είναι εκλέξιμος και πρέπει να έχει την έγκριση του Ανωτάτου Συμβουλίου. Συνεπώς, οι διαδικασίες επιλογής δεν εμποδίζουν την επιλογή από το Ανώτατο Συμβούλιο υποψηφίου που θα κριθεί ως κατάλληλος και εκλέξιμος, αρκεί αυτή να διασφαλίζει και την ενότητα του κόμματος. Όπως έχω επισημάνει, ουδεμία υποψηφιότητα είναι εκλέξιμη αν το κόμμα βρεθεί σε κατάσταση διάσπασης. Γι’ αυτό πρωταρχικό μέλημα όλων μας, ηγεσίας και στελεχών, πρέπει να είναι η επιλογή και υποστήριξη ενός και μόνο υποψηφίου, ώστε να συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη δυνατή εκλεξιμότητα και να διασφαλίζεται η ενότητα του κόμματος.