Μανδύας της κατοχής διαπραγματεύσεις και εκλογές

 

 

Δεν είναι μόνο οι εκλογές στην κατεχόμενη περιοχή μανδύας της κατοχής της Τουρκίας, αλλά και οι διαπραγματεύσεις σε σχέση με το Κυπριακό. Στο τραπέζι κάθεται ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, όμως είναι μόνο ένα πιόνι στη σκηνή. Πιόνι της Τουρκίας. Λέει ό,τι του πει η Τουρκία. Δεν μπορεί να βγει εκτός από αυτά που λέει η Τουρκία. Πλήρωσε το τίμημα γι' αυτό ο Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος έκανε μερικές κινήσεις για να εκφράσει τη δική του άποψη. Τον έκαναν να πληρώσει. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης δεν μπορεί να υποβάλει χάρτη σε αυτό το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δεν μπορεί να θέσει θέμα συζήτησης τις εγγυήσεις. Δεν μπορεί να θέσει το Βαρώσι στο τραπέζι χωρίς να πάρει την έγκριση της Άγκυρας. Προπάντων δεν μπορεί να ζητήσει ποτέ την απόσυρση του τουρκικού στρατού από το νησί. Δεν μπορεί να υποβάλει μια νέα πρόταση. Πάντα υποχρεούται να υπερασπίζεται σε αυτό το τραπέζι την εισβολή και την κατοχή ως «νόμιμη παρέμβαση της εγγυήτριας δύναμης». Δεν μπορεί να αντιταχθεί και στους όρους που θέτει η Τουρκία για λύση.

Είναι ψεύτικη η εικόνα ότι οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους και στους Τουρκοκύπριους. Πρέπει να τεθεί ένα τέλος και σε αυτό πλέον. Μέχρι που να καθίσει στο τραπέζι Τουρκοκύπριος ηγέτης ο οποίος να διαθέτει πολιτική βούληση. Αν θα συνομιλήσει η ελληνοκυπριακή πλευρά, να συνομιλήσει απευθείας με την Τουρκία. Δεν χρειάζεται να κάθεται εκεί μια μαριονέτα, ένα πιόνι. Ειδικά σε αυτό το στάδιο δεν χρειάζεται καθόλου! Στον βορρά υπάρχει ένας ηγέτης που αποκαλείται «παπαγάλος της Τουρκίας». Τι μπορεί να συζητηθεί με έναν παπαγάλο; Καλύτερα η Τουρκία να ορίσει έναν διαπραγματευτή. Να καθίσει απέναντι από τον Ελληνοκύπριο ηγέτη.

Στις 23 Ιανουαρίου υπάρχουν εκλογές εδώ. Θα εκλεγούν οι νέοι βουλευτές της βουλής μαριονέτας. Εκλογές σε αυτό το οικοδόμημα που κατέρρευσε, χρεοκόπησε, σάπισε και βρόμισε. Όμως, αυτή τη φορά υπερισχύει το μποϊκοτάζ. Πλέον άρχισε να γίνεται αντιληπτό μέσα στην κοινότητά μας ότι οι εκλογές που γίνονται εδώ και χρόνια είναι ένας μανδύας της κατοχής και ωφελούν μόνο στη νομιμοποίηση της κατοχής. Έγινε εμφανές ότι δεν αλλάζει τίποτα με τις εκλογές και ότι τα πάντα πηγαίνουν προς το χειρότερο καθημερινά. Ξέρετε για ποιο πράγμα είχα εκπλαγεί πιο πολύ κάποτε; Για τα συγχαρητήρια που ήρθαν μετά από κάποιες εκλογές μας από ελληνοκυπριακά κόμματα στον νότο. Και πιο πολύ από το ΑΚΕΛ. Συνέχαιραν τους εκλεγέντες σαν να είχαμε κάνει δημοκρατικές εκλογές. Νομιμοποίησε και αυτό την κατοχή από μια άποψη. Πώς θα αποδεικνύαμε στον κόσμο ότι βρισκόμαστε υπό κατοχή αφού έβλεπε ότι ακόμα και οι Ελληνοκύπριοι συμμετείχαν στους εκλογικούς μας εορτασμούς; Οι σύντροφοι στον νότο ενθουσιάστηκαν μόλις κέρδισε τις εκλογές στον βορρά το κόμμα που ήθελαν. Νόμισαν ότι έγινε επανάσταση εδώ. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πώς εξελέγησαν ανάμεσα στις φτερούγες του Ταγίπ Ερντογάν εκείνοι τους οποίους θεωρούσαν αριστερούς και επαναστάτες. Όμως, οι εκλεγέντες εξελέγησαν για να φιμώσουν όσους αποκαλούσαν την Τουρκία κατακτητή και να βρίσκονται στο πλάι της Τουρκίας πάντοτε. Και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν οι νούμερο ένα υπερασπιστές του κράτους φάντασμα που υπάρχει στον βορρά. Εξημερώθηκαν μέσω της τοποθέτησής τους στην καρέκλα. Και αφού γεύτηκαν μια φορά τη γλύκα της καρέκλας, δεν μπόρεσαν να την εγκαταλείψουν ποτέ ξανά.

Ο λαός μας φωνάζει τώρα φτάνει πια μωρέ. Τέρμα στην κάλπη. Προεξέχοντες διανοούμενοι της κοινότητάς μας. Άτομα που κατηγορούν την Τουρκία ως κατοχική δύναμη χωρίς να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Υποστηρίζουν ότι θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε την πολιτική μας βούληση με τον αγώνα που θα διεξάγουμε στους δρόμους βγαίνοντας εκτός της βουλής μαριονέτας. Προσπαθούν να ευθυγραμμίσουν την αντιπολίτευση στη βουλή, που δεν κάνει το καθήκον της, τιμωρώντας την. Ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρόεδρος του CTP Τουφάν Έρχουρμαν, που δεν κατηγόρησε έστω και μία φορά μέχρι σήμερα τον Ταγίπ Ερντογάν, θεωρεί υπεύθυνη για όσα κακά συμβαίνουν την εδώ διοίκηση μαριονέτα. «Εγκατέλειψαν τις σχέσεις με τον νότο», λέει για παράδειγμα. Ποιος τις εγκατέλειψε; Ο Τατάρ και η ομάδα του. Όμως, η Τουρκία είναι εκείνη που ουσιαστικά τίναξε στον αέρα αυτές τις σχέσεις. Μήπως έχει καθόλου λόγο μια διοίκηση μαριονέτα σε ένα μέρος που κυβερνά ο κατακτητής; Μήπως λαμβάνεται υπόψη;

Ιδού μέχρι εδώ ήταν από τους οπαδούς της ειρήνης ανάμεσά μας στους οποίους βασίζονται για λύση και ειρήνη κάποιοι στον νότο. Οπαδοί της ειρήνης που πάντα κατηγορούν την ελληνοκυπριακή πλευρά για τη μη λύση, όμως δεν λένε κουβέντα για την Τουρκία που είναι ο αρχιτέκτονας της μη λύσης. Γι’ αυτό λέω πως ενόσω η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν καθίσταται κάτοχος πολιτικής βούλησης, μόνο ως στολίδι θα κάθεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.