Ο δοκιμαστικός σωλήνας των σχολείων

Πολύ μεγάλη συζήτηση έγινε την περασμένη βδομάδα για το αν πρέπει να ανοίξουν τα σχολεία ή όχι και όπως πάντα όλοι είχαν και από μια άποψη.

Σχολεία κλειστά σημαίνει κοινωνία κλειστή και κοινωνία κλειστή σημαίνει οικονομία γιοκ. Τον λογαριασμό τώρα για τη γιοκ οικονομία θα τον χρεωθεί η παρούσα κυβέρνηση και η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να χρεωθεί άλλα σάπια. Εδώ το απλό σκεπτικό… «παραδέχομαι τα λάθη μου επειδή είμαι μάγκισα» ούτε καν πρέπει να το συζητήσει κανείς. Με αυτή την απλή σκέψη η παρέα στο Προεδρικό αποφάσισε να μείνουν ανοιχτά τα σχολεία.

Η εμπειρία της τηλεκπαίδευσης έδειξε πως στη δημοτική και μέση βαθμίδα του κυπριακού σχολείου αυτή δεν μπορεί να λειτουργήσει καθόλου ικανοποιητικά. Ο δάσκαλος μιλούσε στη μια γραμμή και οι μαθητές έπαιζαν παιχνίδια στην άλλη ανταλλάσσοντας ταυτόχρονα μηνύματα μεταξύ τους για διάφορα σχετικά και άσχετα που τους κόφτουν πραγματικά. Καθόλου ενδιαφέρον για τα μαθήματα. Και αυτό είναι λογικό. Οι μαθητές απολαμβάνουν την τηλεκπαίδευση, διότι είναι ευκαιρία να μείνουν μακριά από το βαρετό τους σχολείο, ρωτήστε όσους θέλετε τυχαία και θα δείτε θα σας το πουν. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τη μισούν. Και ακριβώς όταν ο ένας απολαμβάνει μια πράξη αλλά ο άλλος όχι, η σχέση αυτή δεν μπορεί ποτέ να ανθοφορήσει. Που την άλλη τους δάσκαλους που λένε πως θα πάνε ξυπόλητοι στ' αγκάθια τους έχεις πριν από πολλού πεις τεμπέληδες και χαραμοφάηδες, άλλη συζήτηση τούτη.

Τα σχολεία τώρα, ακολουθώντας πάντα τις οδηγίες των ειδικών έμειναν στα ίδια μέτρα, κάνοντας μαζικά τεστ, με πρόγραμμα και φοβερό σύστημα, σε παιδιά που η ώρα 7 το πρωί ήταν όλα μέσα στο ίδιο λεωφορείο χωρίς τεστ. Θεωρείται δηλαδή πως πριν μπει κάποιος στο σχολείο είναι υγιής, και αφού μπει, ψάχνεις να βρεις τον ιό, σαν να ξυπνά ο ιός στις 7:30 και όχι πιο πριν. Οι μάσκες χρησιμοποιούνται σωστά στα δημοτικά αλλά όχι στα γυμνάσια και στα λύκεια, εκεί είναι αδύνατον να ελέγξεις τα μεγαλύτερα παιδιά πότε τη βάζουν και πότε την κατεβάζουν, αφού είναι πάντα πιο πονηρά από το σύστημα. Το άνοιγμα των σχολείων θα επανα-φέρει το γνωστό και αγαπημένο του λαού μας χάος.

Η συζήτηση τέλος δεν έχει και μεγάλη σημασία αφού φαίνεται πως από την Όμικρον όλοι θα περάσουν όχι αργά αλλά γρήγορα. Αν έχεις εμβολιαστεί τότε η ανησυχία είναι εξαιρετικά μικρότερη, όσοι δεν, τότε το ρίσκο μεγαλώνει . Τα υπόλοιπα που ισχύουν και εδώ και καιρό τα λέμε μέτρα, υπάρχουν μόνο για να αποφορτίζονται οι εντατικές. Το άνοιγμα των σχολείων θα αποφορτίσει τις εντατικές; Αυτό μένει να το δούμε αν και η προφανής λογική λέει πως όχι. Τα διπλά και τριπλά ράπιντ είναι μια κάποια λύσις; Θα φανεί και αυτό αν και ούτε τα ράπιντ μέχρι σήμερα δεν ήταν η λύση. Οι κοινωνίες πειραματίζονται απέναντι σε μια ανεξέλεγκτη διασπορά με άγνωστο το τελικό νούμερο των νεκρών Τα παιδιά πάντα είναι ένα σπουδαίο δείγμα για τα διάφορα πειράματα. Τους πατριωτισμούς της διεφθαρμένης εξουσίας πάντα πλήρωναν οι νέοι στις μεγάλες και ηρωικές στιγμές του γένους που και μόνο να τις ονομάσεις σε περιμένει βαρύ λιντσάρισμα στη πλατεία του «ΟΧΙ», που ξεχάσαμε πως είναι πλατεία και λέμε ραουνταμπάουτ αφού πλατεία είναι μόνο μία και σασμένη με σεκιουριτάδες και χαλάκια για να μην την πηλώσεις. Τα σχολεία είναι το ραουνταμπάουτ του τόπου, με γύρω του συρματοπλέγματα και άλλους φύλακες που βουρούν σαν παλαβοί. Τους καθηγητές τους. Τώρα θα είναι παλαβοί και άρρωστοι. Η έκρηξη των υλικών του δοκιμαστικού σωλήνα, σίγουρα δεν θα γίνει μόνη της.