Σύμμαχός μας η επιστήμη

 

Η πρώτη καλή είδηση είναι ότι το 80% των Κυπρίων έχει εμβολιαστεί. Ο στόχος παραμένει η εγρήγορση. Ούτε τρομοκράτηση χρειάζεται, ούτε καθησυχασμός. Όπως φαίνεται από τα χιλιάδες θετικά κρούσματα της μετάλλαξης Όμικρον το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα νοσήσουμε αλλά πότε. Με άλλα λόγια όλοι θα νοσήσουμε κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα. Η διαφορά από πέρσι είναι ότι φέτος έχουμε το εμβόλιο που μας προστατεύει. Αν έχουμε στοιχειώδη κρίση και συγκρότηση καταλαβαίνουμε τι πρέπει να κάνουμε και στο πλαίσιο της ατομικής μας ευθύνης, π.χ., περιορισμό των επαφών, rapid tests ειδικά πριν τις συναντήσεις μας ακόμα και εάν είμαστε εμβολιασμένοι, να φοράμε σωστά τη μάσκα μας, συχνό πλύσιμο χεριών, υπομονή και αντοχή. Συχνά γκρινιάζουμε ή αγανακτούμε με όλη αυτή την κατάσταση αλλά μάλλον ξεχνάμε πόσο τυχεροί είμαστε: εάν ζούσαμε σε μια άλλη περιοχή του κόσμου ή σε μια άλλη εποχή, οι μισοί από εμάς θα ήμασταν ήδη νεκροί. Η επιστήμη μας έσωσε για άλλη μια φορά. Φάνηκε με την πανδημία -για όποιον έχει μάτια να δει- πως η επιστήμη δεν είναι χωρίς αισθήματα, χωρίς αξίες ή χωρίς ηθική. Αντίθετα. Πραγματικά σπουδαίοι επιστήμονες από όλον τον κόσμο υπερέβησαν εαυτόν θέτοντας την επιστήμη τους στην υπηρεσία των ανθρώπων και της κοινωνίας. Μπροστά σε έναν εν πολλοίς άγνωστο κίνδυνο το πρώτο τους καθήκον ήταν να δράσουν για να σώσουν τις ζωές μας. Γιατροί και νοσηλευτές στην πρώτη γραμμή επίσης υπερέβησαν εαυτόν. Φίλη γιατρός, η οποία ιδιωτεύει, μου είπε ότι ζήτησε από μόνη της να εργαστεί στην πτέρυγα των ασθενών με Covid γιατί ήξερε ότι οι συνάδελφοί της εκεί είχαν φτάσει στα όριά τους. Χωρίς κανένα προσωπικό συμφέρον ή ανάγκη έβαλε τον εαυτόν της σε κίνδυνο. Από αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση και απλή συμπόνοια. Νιώθω πως η κρίση της πανδημίας κατεδάφισε διά μιας τους πήλινους πύργους μιας υπεροπτικής και επίπλαστης βεβαιότητας και μας υποχρέωσε να ασχοληθούμε πάλι με τα βασικά: τη ζωή, την υγεία, την ασφάλεια, την πίστη στην επιστημονική γνώση και την αλληλεγγύη. Μακάρι να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι η ζωή μας είναι ασφαλέστερη όταν ζούμε σε κοινωνίες που σέβονται τις επιστήμες. Μακάρι παρά τα δεινά της, η πανδημία να μας κάνει, ατομικά και συλλογικά να αναθεωρήσουμε σχέδια και προτεραιότητες και να δώσουμε σημασία ξανά στα βασικά της ζωής. Καλή χρονιά. Υγεία και αντοχές.

Checkmate από Αβέρωφ

Διαβάζω τα σχόλια για τη σημερινή τοποθέτηση του Αβέρωφ Νεοφύτου και επιτρέψτε μου να πω χωρίς να θέλω να φανώ αλαζονική ή κακιά ότι τραβώ τα μαλλιά μου για το επίπεδο της πολιτικής μας παιδείας και κατανόησης. Ο Αβέρωφ σήμερα ΔΕΝ απευθύνθηκε σε εσάς, τους εκλεκτούς ακομμάτιστους πολίτες της ευρύτερης κοινωνίας. Απευθύνθηκε στα μέλη του κόμματός του και μόνον. Από την αρχή της ομιλίας του μέχρι το τέλος μιλάει «κομματικά», στη βάση του. Καλεί τα μέλη του ΔΗΣΥ να αποφασίσουν ποιος θα είναι ο υποψήφιος τους στις Προεδρικές. Τα κόμματα, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχουν διαδικασίες και τις δικές τους παραδόσεις, κώδικες, κουλτούρα. Αυτοί θα ψηφίσουν για το ποιος θα είναι ο υποψήφιος τους, εμάς δεν μας πολυπέφτει λόγος στο παρόν στάδιο. Θα ψηφίσουμε μετά, στις προεδρικές εκλογές, σταυρώνοντας τον υποψήφιο της καρδιάς μας. Να αποφασίσουμε όμως εμείς για αυτούς και να τους υποδεικνύουμε μάλιστα με τόση αλαζονεία και αυταρχισμό τι να ψηφίσουν είναι αρκετά αντιδημοκρατικό, δεν νομίζετε; Όταν διατυπώνουμε κάποιες απόψεις (ο Αβέρωφ είναι έτσι και ο Χριστοδουλίδης αλλιώς) είναι δικαίωμά μας αλλά δεν έχει αυτό σχέση με την εσωκομματική διαδικασία που άνοιξε τώρα. Προφανώς όλοι έχουμε κάθε δικαίωμα να λέμε την άποψή μας, αυτό που νομίζουμε ή αυτό που επιθυμούμε αλλά να ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση. Στη συγκεκριμένη περίσταση η ομιλία του Αβέρωφ δεν κρίνεται στη βάση της προσωπικής μας πεποίθησής, εάν τον γουστάρουμε ή όχι. Κρίνεται στη βάση του εάν ήταν πειστικός στα μέλη του κόμματός του. Να δώσω ακόμα ένα παράδειγμα, για να το κάνω εντελώς ξεκάθαρο. Υπήρξα έντονα αντισύριζα στη φάση της ελληνικής κρίσης. Όσο όμως κι αν μου την έσπαγε πολιτικά ο Τσίπρας ορισμένες ομιλίες του ήταν πολύ πετυχημένες για το κομματικό του ακροατήριο. Εξυπηρετούσαν τις πολιτικές του στοχεύσεις. Θα ήμουν ανόητη ή αδαής να μην το αναγνωρίσω αυτό. Ο Αβέρωφ κρίνεται στη βάση ενός κεντρικού ερωτήματος: Πέτυχε τον στόχο του ο οποίος ήταν να βάλει προ των ευθυνών τους τα μέλη του κόμματός του και να ξεκαθαρίσει τη θέση του σε σχέση με τον νούμερο ένα εσωκομματικό του αντίπαλο; Σε αυτό πρέπει να απαντήσουμε εάν κάνουμε πολιτική ανάλυση. Διαφορετικά κάνουμε κουβέντες του καφενέ, οι οποίες ναι μεν έχουν χάζι, αλλά να ξέρουμε κάθε φορά σε ποιο πλαίσιο μιλάμε.