«Πώς να μας σώσουν αυτοί;» του Χρήστου Πουργουρίδη

 

 

Τα πολιτικά δρώμενα, σε συνδυασμό με την πανδημία, μας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση πολύ δύσκολη, για να μην πω απελπιστική. Στο μεγάλο εθνικό μας πρόβλημα, η εικόνα δεν μπορούσε να είναι χειρότερη. Η τελευταία έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ επιβεβαιώνει αυτά που όλοι γνωρίζαμε αναφορικά με την παντελή ανυπαρξία οποιασδήποτε προοπτικής, για να βρεθούν οι δύο πλευρές στο τραπέζι των συνομιλιών. Πανδημία, διαφθορά και αποτελμάτωση στο Κυπριακό μάς οδήγησαν στο να συνειδητοποιήσουμε ότι φτάσαμε στην πολιτική χρεοκοπία. Χάσαμε την αξιοπρέπεια, αξιοπιστία, υπερηφάνεια και αυτοπεποίθησή μας. Χάσαμε τη σιγουριά, τη γαλήνη και κάθε αχτίδα αισιοδοξίας. Δυστυχώς, αν συνεχίσουμε στην ίδια πορεία, φοβάμαι ότι θα δούμε ακόμη πολύ χειρότερα. Παρ’ όλα αυτά, ως λαός διαθέτουμε υψηλό γνωστικό και διανοητικό επίπεδο και συνεπώς μπορούμε και οφείλουμε να ξαναονειρευτούμε. Μπορούμε να ξεκινήσουμε μια νέα πορεία, που θα φέρει στις καρδιές μας την ελπίδα, τη γαλήνη και τη σιγουριά και όλα τα άλλα που χάσαμε. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να ικανοποιηθεί μια βασική προϋπόθεση: Να συμφωνήσουμε πού θέλουμε να πάμε και πώς θα πάμε. Να συμφωνήσουμε στις αρχές της συνύπαρξής μας, στην κοινή κατεύθυνση, στο πώς θα διορθώσουμε τα κακώς έχοντα και στα θεμελιώδη στοιχεία που πρέπει να διαθέτουν οι καπεταναίοι και αξιωματούχοι μας. Αναμφισβήτητα, ως μέλη της κυπριακής κοινωνίας έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις, «πιστεύω», πολιτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις, προσωπικές αξίες, ανάγκες και συμφέροντα. Όμως, η ατομική ή οικογενειακή μας ευημερία εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη συνοχή και ευημερία της κοινωνίας. Αν εξαιρέσουμε το μικρό ποσοστό αυτών που τις τελευταίες δεκαετίες πλούτισαν τόσο πολύ και έχουν καλά φυλαγμένες τις περιουσίες τους στη χώρα μας ή στο εξωτερικό (στις Σεϋχέλλες ή άλλους φορολογικούς παραδείσους), οι υπόλοιποι βρισκόμαστε πάνω στο ίδιο καράβι. Ανεξάρτητα της θέσης ή της καμπίνας του καθενός μας, αν φουντάρει το καράβι, θα πάμε όλοι μαζί στον πάτο. Γι’ αυτό είναι αυτονόητο κοινό συμφέρον μας, δηλαδή ανάγκη ατομικής και ομαδικής επιβίωσης, να στέκει γερά, να λειτουργεί και να ταξιδεύει το καράβι «Η Κύπρος», προς τη σωστή πορεία. Αν οι καπεταναίοι και αξιωματούχοι τοι καραβιού δεν διαθέτουν τα αναγκαία προσόντα, η λειτουργία και σωστή πορεία του καραβιού δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη. Βρισκόμαστε 15 ολόκληρους μήνες πριν από τη λήξη της θητείας του τωρινού Προέδρου και οι δύο πιο στενοί συνεργάτες του άρχισαν προεκλογικές αψιμαχίες μεταξύ τους και μήνες πολλούς προηγουμένως προεκλογικές δραστηριότητες. Σε άλλες χώρες, κάτι τέτοιο θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων, γιατί η μακρά προεκλογική περίοδος έχει αρνητικές συνέπειες στην αποτελεσματική και υπεύθυνη διακυβέρνηση. Αλλά, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τολμά να παρουσιαστεί στον λαό ως ο στενότερος συνεργάτης του Προέδρου. Όταν εξαιτίας της διαφθοράς και της διαπλοκής αλλά και των άθλιων χειρισμών στο Κυπριακό, η χώρα μας οδηγείτο σε διεθνή διασυρμό και η κοινωνία σε γενικευμένη κατάθλιψη και οι δυο τους βαρούσαν παλαμάκια στον Πρόεδρο. Σήμερα επιχειρούν να παρουσιαστούν σαν νεοφερμένοι στη σκηνή. Λες και ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν ήταν ο οιωνεί «πρωθυπουργός» τα τελευταία 9 χρόνια και ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν ήταν ο εξ απορρήτων υπουργός και σύμβουλος του Προέδρου; Η αλλαγή πορείας της χώρας, μέσα στις όλο και πιο αβέβαιες, ανταγωνιστικές και δύσκολες διεθνείς συνθήκες, απαιτεί τη ριζική αλλαγή του πολιτικού πολιτισμού. Οι νοοτροπίες, οι λογικές, τα συμφέροντα, η κυρίαρχη κάστα και όλοι αυτοί που μας έφτασαν έως εδώ, δεν διαθέτουν ούτε τη βούληση, ούτε την ικανότητα, αλλά ούτε και την εμπιστοσύνη των πολιτών για να σχεδιάσουν τις αλλαγές που χρειάζονται και να μας «σώσουν», όπως με θράσος διατείνονται ότι μπορούν. Διότι, πώς να μας σώσουν οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι κομματικοί μηχανισμοί, τα ίδια συμφέροντα, που για δεκαετίες βύθισαν τη χώρα σε σκοτεινά αδιέξοδα μονοπάτια; Πώς να μας σώσουν αυτοί που έχτισαν μια οικονομία με γυάλινα πόδια, πουλώντας τη γη, τον ήλιο και τη θάλασσά μας, για ν’ αναδείξουν τη δική τους νεόπλουτη «ελίτ»; Πώς και γιατί να μας σώσουν αυτοί που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να σκεφτούν άλλες λύσεις από το να πωλούν κυπριακά διαβατήρια σε διεθνείς διακινητές μαύρου χρήματος; Πώς και γιατί να μας σώσουν οι ίδιοι άνθρωποι που –όχι απλώς ευθύνονται για τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και κλεπτοκρατία– φρόντισαν και διατηρούνται οι πελατειακές σχέσεις σαν ιερές αγελάδες;