Τα κόμματα στην τροχιά του Τίποτα

 

 

Η δυστοκία που παρουσιάζουν τα κυπριακά κόμματα να αποκτήσουν καταλυτικό ρόλο στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές είναι ένα φαινόμενο που άρχισε να απασχολεί πλέον σοβαρά. Η παλία πρακτική των κομματικών συσχετισμών, της πολιτικής αρθμητικής και των διαθέσιμων πελατών που με ένα νεύμα, μια χειραψία και κυρίως μια υπόσχεση ότι θα τακτοποιηθεί εν καιρώ έδιναν αξεπέραστες συσπειρώσεις, σήμερα δεν ισχύει όσο παλιότερα.

Η εύκολη απάντηση κάποιων κομματαρχών σε αυτό το ερώτημα είναι ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Η ερώτηση που δύσκολα μπορεί να απαντηθεί είναι γιατί οι ψηφοφόροι έχασαν κάθε ενδιαφέρον για την πολιτική και τους φορείς που την ασκούν, δηλαδή τα κόμματα. Το ποσοστό των πολιτών με σοβαρή μόρφωση ανεβαίνει, τα ΜΚΔ, άλλοτε σοβαρά και τις περισσότερες φορές επιπόλαια, δημιουργούν μια άλλη παράλληλη κοινωνία την οποία οι πολιτικοί δεν μπορούν να παρακολουθήσουν. Το κυριότερο; Στρατειές σταρτειών, κυρίως νέων Κυπρίων, δείχνουν να μην πιστεύουν ότι έχουν μέλλον σε αυτή τη χώρα των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων, της έλλειψης δικαιοσύνης και της διαφάνειας, και αποστασιοποιούνται.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ετών τα κόμματα εμφανίζονται απαξιωμένα σε ποσοστό που υπερβαίνει το 80%. Η αποχή του 10% των περασμένων δεκαετιών έχει ανέλθει στο 40% παρουσιάζοντας συνεχώς αυξητική τάση. Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων δείχνει ότι δεν ενδιαφέρεται να ενταχθεί σε πολιτικούς σχηματισμούς, ενώ και οι παλαιοί ψηφοφόροι δηλώνουν απογοητευμένοι από τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων και πλέον απέχουν ή ψηφίζουν χωρίς κομματική πειθαρχία.

Πολιτικό

Το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτικό, μπορεί δε να ανιχνευθεί μέσα από μια προσέγγιση Δημοκρατία Vs Λαϊκισμός. Σε μια σοβαρή Δημοκρατία, τα κόμματα συνθέτουν το πολιτικό σκηνικό. Παρά τις διαφορές τους, καταφέρνουν να πείθουν ότι όλα εργάζονται για το κοινό καλό. Εν ολίγοις, το δημοκρατικό πολίτευμα στηρίζεται στην ισχυρή εμπιστοσύνη των πολιτών, ότι όποιο κόμμα και να κυβερνά, παρά τις διαφορές που υπάρχουν θα προσπαθήσει να λύσει υφιστάμενα προβλήματα, θα παλέψει για την ευημερία όλων, δεν θα επιχειρήσει να αλλάξει τον τρόπο ζωής αλλά θα τον βελτιώσει.

Δυστυχώς η κυπριακή κοινωνία σταδιακά χάνει τη συνοχή της διότι χάθηκε αρχικά η συνοχή και η ταυτότητα του πολιτικού λόγου των κομμάτων. Όταν ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται στην απόδειξη ότι ο αντίπαλος τους συνιστά καταστροφή για τον τόπο, τα κόμματα σταματούν να λειτουργούν ως φορείς πολιτικής και μεταμορφώνονται σε φυλές που πολεμούν μεταξύ τους μέχρι τελικής πτώσεως για την επικράτηση. Δίνοντας την εντύπωση ότι η εξουσία δεν είναι μέσο άσκησης πολιτικής για την επίλυση των προβλημάτων των πολιτών αλλά λάφυρο στα χέρια κάποιων φυλάρχων.

Λαϊκιστές

Κάπου εδώ ξεφυτρώνουν από το πουθενά κάποιοι λαικιστές πολιτικοί, οι οποίοι έχουν όλα τα εχέγγυα να εξελιχθούν και σε δικτάτορες. Αυτοί δεν συμμετέχουν στο Δημοκρατικό Διάλογο, δεν γνωρίζουμε ως εκ τούτου τις αποψεις τους ούτε τις πολιτικές που θα ακολουθήσουν. Η πολιτική τους είναι απλή. Κινούνται στις περιοχές του λάιφ στάιλ, δηλαδή εμφανίζονται σε τηλεοπτικά show και λένε πόσο καλά παιδιά είναι, τρέχουν σε μαραθωνίους, χαριεντίζονται σε φεστιβάλ, κάνουν εκστρατείες καθαριότητας και υπόγεια καταγγέλουν γενικά το συστημα ως διεφθαρμένο και συστημικό. Η διεθνής εμπειρία είναι πραγματικά αφοπλιστική:

* Στη Βρετανία εμφανίστηκαν από το πουθενά κάποιοι πολιτικοί, όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ και ο Μπορίς Τζόνσον, και έπεισαν έναν λαό με μακρά δημοκρατική παράδοση να ψηφίσει υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να εξοικονομήσει χρήματα και να ενισχύσει μεταξύ άλλων το συστημα υγείας. Σήμερα ο Μπορίς Τζόνσον, που τελικά ανελίχθηκε σε Πρωθυπουργό με όραμα τη Μεγάλη Βρετανία του μέλλοντος, θεωρείται ο χειρότερος και ο γελοιότερος Πρωθυπουργός των τελευταίων δεκαετιών. Η καθημερινή του παρουσία στα πολιτικά δρώμενα ευτελίζει τη χώρα που μας οδήγησε στη σύγχρονη δημοκρατία με την Μάγκνα Κάρτα.

* Στις ΗΠΑ, ο Ντόνανλτ Τραμπ από επιχειρηματίας και θαμώνας διάφορων τηλεοπτικών show εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ και με τη χυδαία λαικιστική στάση του οδήγησε την αρχαιότερη δημοκρατία στον πλανήτη σε κατάσταση διάλυσης. Με τον ίδιο να κυβερνά όχι μέσω πολιτικής σύνθεσης αλλά μέσω τσιτάτων στο τουίτερ και τους οπαδούς τους να θέλουν να καταλάβουν το Καπιτώλιο. Βρήκε πρόσφορο έδαφος να εκλεγεί, αφού τα κόμματα του έστρωσαν το έδαφος χάνοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών, λειτουργώντας ως ουραγοί κάποιων λόμπι, με αποτέλεσμα οι πολίτες να αναζητούν έναν σωτήρα.

Οι σωτήρες

Στον σύγχρονο πολυσύνθετο κόσμο βέβαια δεν υπάρχουν σωτήρες, ούτε καν χαρισματικές προσωπικότητες που θέλουν να θεωρούνται καθολικά πνεύματα. Οι λεγόμενοι χαρισματικοί αναφύονται όταν σε μια χώρα η ανοησία και η ανευθυνότητα συσσωρευθεί και εκφραστεί σε πλειοψηφούν ρεύμα. Αυτό γίνεται όταν τα κόμματα και οι ηγεσίες τους μετατρέπονται, όπως λέχθηκε πιο πάνω, σε φυλάρχους που νομίζουν ότι μπορούν να πωλούν στους πολίτες πολύχρωμα μπιχλιμπίδια και εν γένει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό. Ότι κάθε ρουσφέτι του φυλάρχου, ικανοποιεί έναν και δυσαρεστεί 100. Ότι κάθε αναξιοκρατικός διορισμός προκαλεί μια μικρή επανάσταση μεταξύ αυτών που πίστεψαν ότι τόσα χρόνια σπουδών θα έχουν ανταπόδοση. Ότι κάθε αποτυχία να δώσουν διαφανή στοιχεία για την κατάσταση των οικονομικών τους προκαλεί κύματα συνωμοσιολογίας ότι στην πολιτική βρίσκονται για να πλουτίσουν, συνεργαζόμενοι με μια μικρή κλίκα επιχειρηματιών.

Τίποτα

Σήμερα στην Κύπρο, 12 μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές, η πολιτική ζωή της χώρας κινείται στην ιδεολογία και την πολιτική πρακτική του Τίποτα.

* Ο ΔΗΣΥ φαντάζει έρμαιο στα χέρια του τέως υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος θέλει να εκλεγεί Πρόεδρος γιατί έχει ωραίο χαμόγελο και διότι μια απολιτίκ κοινωνία που έχουν εκθρέψει τα κόμματα τον προτιμά γιατί «τουλάχιστον είναι καλό παιδί». Τον εξέθρεψαν ο παροιμιώδης πολιτικός νυσταγμός του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει πάρει διαζύγιο από τον ορθολογισμό και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος αντί να παράγει πολιτική στο κόμμα του και να εμβαθύνει τις δημοκρατικές διαδικασίες, κατέληξε κυνηγός ταλέντων δίκην εξελίξιμων υποτακτικών του.

* Το ΑΚΕΛ φαντάζει χαμένο στο Διάστημα. Οι ψηφοφόροι του το εγκαταλείπουν συλληβδην, αφού λειτουργεί ως μια κλειστή συντεχνία επαγγελματιών που επιδιώκουν κομματική ανέλιξη. Έμειναν στο κόμμα μερικές ομαδούλες, οι οποίες πλέον διαγκωνίζονται στο ποια θα επιβάλει τον νέο υποψήφιο του κόμματος. Θέλουν να επιλέξουν δεξιό υποψήφιο οι περισσότεροι, μάλλον γιατί ενδόμυχα πιστεύουν ότι αυτό που πιστεύουν έχει καταρρεύσει. Θέλουν να αλλάξουν, λένε, την Κύπρο, αλλά δεν θέλουν να αλλάξουν οι ίδιοι.

* Το ΔΗΚΟ παραμένει σταθερά το πιο πελατειακό κόμμα στη χώρα. Είναι το μόνο κόμμα που διατηρεί την ταυτότητά του απαρασάλευτα. Παλιομοδίτικα αλλά ρεαλιστικά ο ηγέτης τους μας είπε ότι βρέξει χιονίσει θα είναι στην εξουσία το 2023. Η εξουσία είναι για το ΔΗΚΟ λάφυρο το οποίο θα περισυνελέξει από το πεδίο της μάχης το 2023.

* Τα υπόλοιπα μικρά κόμματα στην ίδια λογική μετρούν κουκιά και φαίνονται έτοιμα να κινηθούν όπου τους επιτάσσει το κομματικό συμφέρον. Στόχος είναι να επιβιώσουν ως κομματικοί μηχανισμοί με πρόσβαση στην εξουσία και όχι ως συνεργοί στην αλλαγή παραδείγματος στη χώρα μας.

Ανεξάρτητοι

Λογικά καταλήγουμε σε αρκετούς ανεξάρτητους υποψηφίους οι οποίοι αναμένεται να δώσουν χρώμα στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Θα μπορούσε να δοθεί μια νικηφόρα μάχη αν πραγματικά υπήρχε ένας ανεξάρτητος απέναντι στα κόμματα και όχι ο πολυκερματισμός που υπάρχει σήμερα. Θα μπορούσε να κερδίσει ένας πραγματικά ανεξάρτητος και όχι κάποιοι που μια ζωή ήταν κομματικοί και σήμερα μεταμφιέστηκαν ανεξάρτητοι. Θα μπορούσε να κερδίσει αν έπειθε για το αυτονόητο. Ότι η Κύπρος την ερχόμενη πενταετία απαιτείται να λειτουργήσει ως ένα κανονικό κράτος. Χωρίς διαφθορά. Με κοινωνική ευαισθησία. Χωρίς λαϊκισμούς. Με σοβαρή εξωτερική πολιτική. Χωρίς κλεφτοκοτάδες και απατεώνες πολιτικούς. Με δικαιοσύνη και ευκαιρίες για όλους.