Οι αδικαίωτοι αγώνες του Νίκου Αναστασιάδη

 

 

«Δεν έμεινε κίνηση που δεν έκανα στο Κυπριακό, που δεν επεκρίθη, δεν έμεινε προσπάθεια και πρόταση καλόπιστη, στη βάση πάντα της εξεύρεσης μιας λύσης λειτουργικής, που να μην επικριθεί από το ΑΚΕΛ. Είναι καιρός η αντιπολίτευση να ασκείται με βάση την εποικοδομητική κριτική και όχι τον μηδενισμό».

Τάδε έφη Νίκος Αναστασιάδης, τη βδομάδα που πέρασε, σχολιάζοντας την κριτική που του ασκείται από το ΑΚΕΛ και εν γένει την αντιπολίτευση για το Κυπριακό. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είναι αλήθεια ότι κατάφερε στη διάρκεια της θητείας του το ακατόρθωτο. Τον επικρίνουν όλοι για τις κινήσεις του στο Κυπριακό, παρότι κατάφερε στα τελευταία εννιά χρόνια της θητείας του να υιοθετήσει κατά καιρούς τις θέσεις όλων. Από την άλλη, κανένας δεν μπορεί να τον υποστηρίξει, αφού λογικά τον θεωρούν τον μεγαλύτερο φυσανέμη που ανέδειξε το πολιτικό κυπριακό σκηνικό, από γενέσως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στα 9 χρόνια της διακυβέρνησής του, έπαιξε με το Εθνικό μας θέμα, με τον πόνο 150.000 προσφύγων, με την επανένωση μιας χώρας, όλα στον βωμό του προσωπικού, του τακτικισμού και της ιδιωτικής του ευημερίας.

Η πορεία του

Ας ανοίξουμε λίγο περισσότερο το χρονικό πλαίσιο και ας παρακολουθήσουμε την πορεία του κ. Αναστασιάδη στο Κυπριακό, υπό τον τίτλο «Πώς μας ξεγέλασε όλους», από τη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία του ΔΗΣΥ, στις 8 Ιουνίου 1997.

* Ως συγκυβερνών κόμμα στην κυβέρνηση Κληρίδη, ο Νίκος Ανασταστασιάδης διαφώνησε αρχικά με την επιτάχυνση της διαδικασίας λύσης του Κυπριακού, που αποφάσισε ο Γλαύκος Κληρίδης. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης διόρισε τον Μιχάλη Παπαπέτρου ως κυβερνητικό του εκπρόσωπο, με αποτέλεσμα συνεχείς δηλώσεις εκ μέρους του για προσπάθειες υπέρ της λύσης, ο Νίκος Αναστασιάδης δήλωνε με κάθε ευκαιρία ότι ο Μιχάλης Παπαπέτρου δεν εξέφραζε τις θέσεις του ΔΗΣΥ. Άρχισε μάλιστα να κάνει και αντιπολίτευση στον Γλαύκο Κληρίδη.

* Το 2001 τον Ιούνιο, μετά τη συνάντηση στο Ελσίνκι και τη συμφωνία ότι η Κύπρος θα μπει στην ΕΕ, είτε με λύση ή χωρίς, αλλά θα ξεκινούσαν και οι ενταξιακές της Τουρκίας, όταν ο ΥΠΕΞ της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου επισκέφθηκε τη Σμύρνη και χόρεψε το γνωστό ζεϊμπέκικο στην παρουσία του Τούρκου ΥΠΕΞ Ισμαήλ Τζέμ, κάνοντας λόγο για ελληνοτουρκική φιλία, ο κ. Αναστασιάδης δεν είχε παρά ειρωνικά σχόλια να κάνει, αναφέροντας ότι το Κυπριακό δεν λύνεται με χορούς.

* Το 2004, και ενώ στο Πολιτικό Γραφείο του ΔΗΣΥ διεξαγόταν σφοδρή συζήτηση για στήριξη ή όχι στο σχέδιο Ανάν, ο Νίκος Αναστασιάδης έκανε μια μεγάλη υπέρβαση και έγειρε την πλάστιγγα υπέρ του ΝΑΙ, θέτοντας στο περιθώριο τις θέσεις των Πρόδρομου Προδρόμου, Δημήτρη Συλλούρη και Ρίκου Ερωτοκρίτου υπέρ του ΟΧΙ και ακόμα του Αβέρωφ Νεοφύτου, που τάχθηκε υπέρ της ψήφου κατά συνείδηση. Θεωρούσε ότι το ΝΑΙ θα πάρει τουλάχιστον ένα 40% με τις ψήφους και της Αριστεράς και επιπλέον, αυτός με τη στήριξη του Κληρίδη θα καθάριζε και το κόμμα από αυτούς που τον αμφισβητούσαν. Το ΑΚΕΛ τότε, με καμπάνια από πόρτα σε πόρτα, αναδείχθηκε στον μεγαλύτερό του εχθρό, αφού έπεισε την πλειοψηφία του κόμματος ότι προέχει να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ.

Το 24% του Δημοψηφίσματος, τον στοίχειωνε στην κυριολεξία. Εκδικήθηκε τον Χριστόφια το 2010, όταν δεν τον στήριξε να κλείσει την εσωτερική πτυχή στην παρουσία του Μπα Κι Μουν, εκμεταλλεύθηκε στο φουλ την έκρηξη στο Μαρί και έβαλε πλώρη για τις προεδρικές του 2013. Εμφανίστηκε στην προεκλογική του καμπάνια ως Πρόεδρος που θα φέρει ένα πλήρες σχέδιο λύσης, χωρίς χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες, το οποίο θα βελτίωνε σημαντικά το σχέδιο Ανάν. Για να κερδίσει την πλειοψηφία του κόσμου, καλούσε τους μέχρι τότε φίλους του να του επιτρέψουν «να γείρει λίγο», για να τον ψηφίσουν και όσοι ψήφισαν ΟΧΙ το 2004.

* Από το 2015 έως και το 2017, έχοντας απέναντί του τον Μουσταφά Ακιντζί, μπήκε σε ένα κύκλο διαπραγμάτευσης που όλοι θεώρησαν ότι μπορεί και να έχει αποτελέσματα. Στο Μοντ Πελεράν, παρότι πήρε στα χέρια χάρτη στο εδαφικό, έφυγε γιατί εκβιάστηκε όπως είπε από τον Νίκο Κοτζιά. Δημόσια είπε ψέματα ότι διαφωνούσε ο Άντρος Κυπριανού! Τον Γενάρη του 2017, στη Γενεύη, και πάλιν τα φόρτωσε στον Κοτζιά, ότι έκανε συναντήσεις πίσω από την πλάτη του. Τον Ιούλιο στο Κραν Μοντανά, πήγε με βαριά καρδιά γιατί δεν υπήρχε χρόνος, αφού πλησιάζαν οι προεδρικές εκλογές. Σε πλήρη συμφωνία πλέον με τον Νίκο Κοτζιά και τον Νίκο Χριστοδουλίδη, οδήγησε τη διάσκεψη σε αποτυχία, όπως φαίνεται μέσα από τα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών.

* Από το Κραν Μοντανά (συνάντηση με Τσαβούσογλου) ξεκίνησε να σπονσάρει λύση δύο κρατών. Πέρα από τον κ. Τσαβούσογλου, ανέπτυξε τις ιδέες του, μεταξύ άλλων, στους κυρίους Ιωάννη Κασουλίδη, στον διαπραγματευτή μας Ανδρέα Μαυρογιάννη και στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο. Όλοι τον κατσάδιασαν, με τον Αρχιεπίσκοπο να καταθέτει τη συζήτηση μαζί του σε συνέντευξή του στον Πολίτη.

* Μετά την επανεκλογή και κατά τη διάρκεια του 2019, δημόσια μιλούσε για λύση αποκεντρωμένης ομοσπονδίας. Προκλήθηκε αρκετές φορές αλλά δεν εξήγησε τι εννοεί.

* Εντός του 2020/21 μετά από κάποιες κινήσεις των Γερμανών που ήθελαν να κλείσουν το Κυπριακό με συνοπτικές διαδικασίες, κάλεσε του Βρετανούς να επανεμπλακούν. Η φόρμουλα των Βρετανών, που λάμβανε υπόψη τα όσα περί κυριαρχικής ισότητας υποστήριζε ο Τατάρ, δεν του άρεσε, οπότε την απέρριψε με δηλώσεις του Νίκου Χριστοδουλίδη.

* Οταν ο Τατάρ διατύπωσε τα περί κυριαρχικής ισότητας στη Γενεύη στις 28 Απριλίου 2021, ως προϋπόθεση για επανέναρξη των συνομιλιών, ο Νίκος Αναστάσιάδης προχώρησε σε μια νέα θέση περί επιστροφής στο ενιαίο κράτος του 1960. Θυμήθηκε τη δήλωση του Τάσσου Παπαδόπουλου ότι «δεν παρέλαβε κράτος για να παραδώσει κοινότητα». Έλεγε τότε, δεξιά-αριστερά, ότι τώρα κατανόησε πόσο ζεστή είναι η καρέκλα του Προέδρου της Δημοκρατίας και ότι δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο την Κυπριακή Δημοκρατία.

* Σήμερα, ο Νίκος Αναστασιάδης εγκατέλειψε για μια ακόμα φορά τις κουβέντες του καφενέ και επέστρεψε ξανά εκ του ασφαλούς -αφού ο Τατάρ μιλά για δύο κράτη- στη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Κατηγορεί την Τουρκία για αδιαλλαξία και κυρίως τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, ως «επιτήδειο ουδέτερο».

Ποτ-πουρί

Το πιο πάνω ποτ -πουρί θέσεων, απότοκο ενός κολοσσιαίου αμοραλισμού, μπορεί επιλεκτικά να ικανοποιεί κατά καιρούς τους πάντες. Και τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ και τη ΔΗΠΑ και τους Οικολόγους και το ΕΛΑΜ. Όπως, βέβαια, έχει λεχθεί, μπορεί και να δυσαρεστεί τους πάντες στο εσωτερικό μέτωπο.

Από την άλλη, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, συναινούσης και της Τουρκίας που έχει αλλάξει πλέον στρατηγική στο Κυπριακό, έχει καταφέρει να πείσει την κοινή γνώμη, η οποία έχει εθιστεί να παρακολουθεί τις μεταλλάξεις του κορωνοϊού αλλά όχι τις δικές του, ότι έκανε ότι περνούσε από το χέρι του να λύσει το Κυπριακό, αλλά οι κακοί Τούρκοι δεν ήθελαν. Σε αυτό που δεν πείθει, βέβαια, κυρίως τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και τη Διεθνή Κοινότητα, είναι ότι για όλα φταίνε οι Τούρκοι. Με αποτέλεσμα -το λιγότερο να τον θεωρούν συνυπεύθυνο για το αδιέξοδο στο Κυπριακό. Έχει καταφέρει η Τουρκία, που εισέβαλε και κατέκτησε το 36% της χώρας μας, να έχει ίδιες ευθύνες -ή και λιγότερες- με το θύμα της.

Με αποτέλεσμα να χάνεται το Βαρώσι χωρίς σοβαρές διεθνείς αντιδράσεις. Με αποτέλεσμα να τρυπούν οι Τούρκοι στην ΑΟΖ μας, κάτω από τη Λεμεσό και να μην αντιδρά και πάλιν κανένας. Η Διεθνής Κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ότι έδωσαν στον Πρόεδρο Αναστασιάδη εργαλεία ώστε να λύσει το Κυπριακό, κατάφεραν να πείσουν την Τουρκία να θέσει προς συζήτηση ακόμα και την κατάργηση των Εγγυήσεων, κατάφεραν να πείσουν ότι το Κοινοτικό Κεκτημένο της ΕΕ θα ισχύει σε όλη την επικράτεια της Κύπρου με ένα νόμισμα, μια διεθνή εκπροσώπηση, αλλά ο κ. Πρόεδρος, δειλός και μοιραίος, προτίμησε να χαθεί στις λεπτομέρειες.

Ναι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δοκίμασε τα πάντα, όπως είπε. Κατάφερε να ευτελίσει κάθε σκέψη και κάθε στρατηγική που είχαμε στο Κυπριακό, για να επιβιώσει πολιτικά. Νομίζοντας ότι έτσι θα διασώσει την υστεροφημία του. Φευ, αυτό που κέρδισε νομίζουμε δικαιωματικά είναι ότι θα μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που άνοιξε τον δρόμο προς τη διχοτόμηση.