«Αυτοκίνητα θέλαμε, αυτοκίνητα πήραμε»: Ο συγκοινωνιολόγος δρ Λουκάς Δημητρίου στον «Π» για κυκλοφοριακό, λεωφορεία, αστικό πράσινο για τη Λευκωσία και τη Λεμεσό και το νέο μοντέλο κινητικότητας

Παρά τις εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που επενδύθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες σε δρόμους/οδικά έργα, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις/παρεμβάσεις και δημόσιες μεταφορές, το κυκλοφοριακό πρόβλημα στην Κύπρο συνεχίζει να επιδεινώνεται. Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή και διευθυντή του Εργαστηρίου Συγκοινωνιακής Μηχανικής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών & Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Κύπρου δρα Λουκά Δημητρίου, η βασική αιτία δεν βρίσκεται στην έλλειψη έργων, αλλά στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάστηκαν και αναπτύχθηκαν οι κυπριακές πόλεις. Όπως επισημαίνει, η διαχρονική προσήλωση στο ιδιωτικό αυτοκίνητο, η άτακτη αστική εξάπλωση και η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου δημιούργησαν ένα μοντέλο κινητικότητας που οδηγεί αναπόφευκτα σε συμφόρηση. Στη συνέντευξή του στον «Π», ο συγκοινωνιολόγος αναλύει τα διαχρονικά λάθη του σχεδιασμού, τις προκλήσεις για τις δημόσιες συγκοινωνίες και το όραμα για πιο ανθρώπινες, βιώσιμες πόλεις με επίκεντρο τον πολίτη και όχι το αυτοκίνητο. Ο δρ Δημητρίου είναι συνσυντονιστής του Έργου Συγκοινωνιακής, Πολεοδομικής και Χωροταξικής Ανάπτυξης (Masterplan) της πόλης της Λεμεσού (Δήμοι Λεμεσού, Αμαθούντας και Πολεμιδίων). Αυτοκινητοκεντρικές πόλεις Γιατί το κυκλοφοριακό πρόβλημα στην Κύπρο επιδεινώνεται αντί να βελτιώνεται; Το γεγονός ότι η συμφόρηση οξύνεται στις κυπριακές πόλεις -ιδιαίτερα στη Λευκωσία και τη Λεμεσό- οφείλεται σε διάφορους λόγους, με κυριότερους την καθυστέρηση στην προετοιμασία των πόλεων για την ανταπόκρισή τους σε μεγαλύτερες ανάγκες κινητικότητας, οι οποίες συνδέονται με την οικονομική ανάπτυξη και με τη μεγέθυνση του πληθυσμού τους. Σε μεγάλο βαθμό η κυπριακή αστική οργάνωση παραμένει «αυτοκινητοκεντρική», με τη δημιουργία συνηθειών/προτιμήσεων (αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα) γύρω από την ατομικότητα και της απατηλής προβολής «επιτυχίας» (το αυτοκίνητο είναι έκφρασή της) και την υποβάθμιση ή ακόμα και περιφρόνηση της αξίας/σημασίας του δημόσιου χώρου (οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι μέρος του δημόσιου χώρου). Έτσι καταλήξαμε, επιλογές που συνδέονται με το αυτοκίνητο και που γίνονται άμεσα αντιληπτά σαν «έργα» (περισσότεροι και πλατύτεροι δρόμοι, ανεξέλεγκτη στάθμευση, μεγάλοι κυκλικοί κόμβοι κ.λπ.) να έχουν μεγαλύτερη αποδοχή και από τους πολίτες, οι οποίοι όμως νομοτελειακά οδήγησαν στην έμφραξη του οδικού δικτύου, ειδικά στις ο...