Να γιατί δεν μπορεί να μιλά ο Νικόλας για τα διαβατήρια - «Προβληματικοί» πελάτες, lobbying, πολύ χρήμα και η πολιτική ηθική... των άλλων!

 

«Η κυβέρνηση εξέδιδε τα διαβατήρια, όχι οι δικηγόροι και οι λογιστές». Αυτό ήταν ίσως το βασικότερο των επιχειρημάτων του Νικόλα Παπαδόπουλου στη συνεχιζόμενη διαμάχη του με το Προεδρικό. Ένα επιχείρημα σωστό, το οποίο, ωστόσο, καθόλου δεν εξυπηρετεί στην αποκάλυψη ολόκληρης της αλήθειας. Και η οποία, με τη σειρά της, είναι σκανδαλώδης από την άποψη της πολιτικής ηθικής για τον ίδιο τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ αναφορικά με τον ρόλο που το δικό τους οικογενειακό γραφείο διαδραμάτισε σ’ αυτό που και ο ίδιος σήμερα καταγγέλλει κιόλας ως σκάνδαλο των πολιτογραφήσεων.

Ο «Πολίτης» αποκαλύπτει σήμερα μερικές άκρως ενδιαφέρουσες πτυχές αυτής της ιστορίας, οι οποίες μας οδηγούν αρχικά στο 2007, τότε που Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος και το δικηγορικό του γραφείο ήταν νομικός σύμβουλος τραπεζών. Τον Ιούλιο του 2007, λοιπόν, το τότε Υπουργικό Συμβούλιο (Παπαδόπουλου) αποφάσισε τη χορήγηση κατ’ εξαίρεση υπηκοοτήτων με βασικότερο κριτήριο ότι ο ενδιαφερόμενος έπρεπε να διαθέτει καταθέσεις «τουλάχιστον 5-10 εκατομμυρίων» σε κυπριακές τράπεζες, είτε ο ίδιος, είτε εταιρείες του.

Η αρχή της φούσκας

Η πρόνοια αυτή αποδείχθηκε άκρως προβληματική, αφού πέρα από το φούσκωμα του τραπεζικού τομέα, τις εξαγορές τραπεζών στο εξωτερικό και τον αχαλίνωτο εσωτερικό δανεισμό που οδήγησε στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και την κατάρρευση του τομέα αργότερα, παρουσίαζε ένα ακόμα πρόβλημα: οι επενδυτές, αφού κατέθεταν τα λεφτά, δανείζονταν από τις τράπεζες και εν συνεχεία έβγαζαν αυτά τα λεφτά εκτός Κύπρου, την ώρα που το πρόγραμμα δεν είχε στόχο το φούσκωμα των τραπεζών βέβαια αλλά την επένδυση, υποτίθεται, των χρημάτων προς όφελος του τόπου.

Θα δυσφημιστεί ο…Πρόεδρος!

Επτά χρόνια μετά, το 2014 συγκεκριμένα, αποφασίστηκε όπως το κριτήριο αυτό αλλάξει και προστεθεί πρόνοια η οποία να διατηρεί εφικτό μεν τον δανεισμό, υπό τον όρο όμως ότι τα λεφτά δεν θα μπορούσαν να φύγουν από την Κύπρο. Μια από τις πιο έντονες αντιδράσεις στις αλλαγές προήλθε από το δικηγορικό γραφείο Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες ΔΕΠΕ, το οποίο με πολυσέλιδη επιστολή του στην κυβέρνηση εξηγούσε ότι το γραφείο είχε μεγάλο αριθμό επενδυτών οι οποίοι βρίσκονταν στο στάδιο της προετοιμασίας της αίτησης και προειδοποιούσε ότι εάν δεν τους δοθεί περίοδος χάριτος το σχέδιο θα χάσει την αξιοπιστία του και οι επενδυτές που δειλά εμπιστεύθηκαν την Κύπρο θα τη δυσφημούν ανεπανόρθωτα. Το Τάσσος Παπαδόπουλος και συνεργάτες ΔΕΠΕ τόνιζε ότι από την επαφή του με επενδυτές του εξωτερικού αντιλαμβανόταν ότι η πολιτογράφησή τους ήταν μόνο η αρχή της σχέσης τους με την Κύπρο. Υποστηρίζοντας ότι οι επενδυτές -οι οποίοι έβγαζαν τα λεφτά τους από το νησί…- αναζητούσαν στη συνέχεια άλλες επενδύσεις στην Κύπρο. Στην επιστολή του, το Γραφείο Παπαδόπουλου προσπαθώντας να πείσει, έφτασε και στο σημείο να γράψει ότι ανησυχούσε και για την εικόνα της κυβέρνησης και του Νίκου Αναστασιάδη! Θα δυσφημίζονταν, υποστήριζε, διότι από τη μία προσκαλούσαν επενδυτές και από την άλλη άλλαζαν τους κανόνες με απώλεια χρημάτων για τους ενδιαφερόμενους. Παρόμοια επιστολή είχε απευθύνει και καναδική εταιρεία η οποία, ως γνωστόν, διαφήμιζε το Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες ΔΕΠΕ ως το γραφείο το οποίο μπορούσε να εξασφαλίσει… φθηνότερα την υπηκοότητα για τους ενδιαφερόμενους αιτητές.

Το γραφείο, λοιπόν, συνέχισε να μετέχει, όπως και πολλά άλλα, στο ξεχειλωμένο Κυπριακό Επενδυτικό Πρόγραμμα (ΚΕΠ), η κατάσταση του οποίου δεν συνιστούσε βεβαίως άλλοθι για τους δικηγόρους και τους λογιστές του τόπου, καθώς όλοι τους γνώριζαν πολύ καλά τα προβλήματα προκαλούσαν στη χώρα τα κενά του ΚΕΠ, ακόμα κι αν η κυβέρνηση ήταν εκείνη που τα ενέκρινε. Άλλωστε, νομικά δεσμεύονταν και οι ίδιοι κατά την αίτηση.

Πελάτες και… πανδημία

Στις 6 Απριλίου του 2020, και ενώ πλέον το ΚΕΠ και η κατάχρησή του είχαν διασύρει την Κύπρο διεθνώς και είχαν προκαλέσει τη δημόσια αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δημοκρατικό Κόμμα απέστειλε στον υπουργό Εσωτερικών μια σειρά από προτάσεις για τη στήριξη, όπως ανέφερε, της οικονομίας υπό το βάρος του κλεισίματος λόγω της Covid-19. Η πρόταση (4) πρότεινε: «Την αποδέσμευση σημαντικής ρευστότητας που ήδη υπάρχει στις κυπριακές τράπεζες από το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων με την άμεση έγκριση των 700 και πλέον αιτήσεων που πληρούν τα κριτήρια και που εκκρεμούν για έγκριση για πάνω από έναν χρόνο».

Ενώ λοιπόν κατάγγελλαν την κυβέρνηση για τα όσα είχαν συμβεί και τα κακώς κείμενα με τις καταχρήσεις του προγράμματος, στο οποίο είχε μετάσχει ενεργότατα και το γραφείο της οικογένειας του προέδρου τους, ζητούσαν την άμεση έγκριση πολιτογραφήσεων που απέμεναν, και μάλιστα μαζικά, ως… μέτρο για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Και μετά ευαγγελίζονταν πάλι την κάθαρση!

Δεκάδες οι παράνομοι πελάτες του

Το Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες ΔΕΠΕ ήταν από τους μεγάλους παίκτες του ΚΕΠ. Είναι όμως και ένα από τα γραφεία - μεσάζοντες για τους πελάτες των οποίων το πρόσφατο πόρισμα της διερευνητικής επιτροπής εισηγείται την αφαίρεση διαβατηρίων έχοντας κρίνει παράνομη τη χορήγηση. Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες του «Πολίτη», οι συγκεκριμένες περιπτώσεις οι οποίες κρίθηκαν εξόφθαλμα εκτός κριτηρίων αφορούν μερικές δεκάδες επενδυτές - πελάτες του οικογενειακού γραφείου του Νικόλα Παπαδόπουλου και συγγενείς τους. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλου επιθυμεί διακαώς να πιστέψει η κοινωνία το «η κυβέρνηση εξέδιδε τα διαβατήρια, όχι οι δικηγόροι και οι λογιστές», ξεχνώντας πως οι δικηγόροι και οι λογιστές ήταν εκείνοι που εισέπρατταν μέσα από τα ξεχειλωμένα κριτήρια του ΚΕΠ. Μαζί και η δική τους επιχείρηση. Αλλά και γιατί ουδείς πολιτικός, ούτε φυσικά ο πατέρας του στην πρώτη εκείνη απόφαση του 2007, δεν ένιωσε την ανάγκη να εξαιρέσει τα συμφέροντα των πολιτικά εκτεθειμένων προσώπων, τα οποία τελικά επωφελήθηκαν περισσότερο από κάθε άλλον μέσα από το πρόγραμμα. Για αυτό μάλλον και ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι σήμερα διαπρύσιος κήρυκας της κάθαρσης, όχι όμως και της αιδούς.