Όσο είμαστε νέοι και ανέμελοι, συχνά δεν βλέπουμε και πολύ πέρα απ’ τη μύτη μας. Τι εννοεί η γράφουσα; Ας πούμε ότι βλέπουμε μόνο να περάσουμε καλά, δεν σκεφτόμαστε ποτέ τον κίνδυνο και το ρίσκο και είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να θυσιάσουμε την ποιότητα και την ασφάλειά μας μπροστά σε λύσεις που φαίνονται «ελαφρύτερες» για την τσέπη μας τη δεδομένη στιγμή. Έχω τρανό παράδειγμα στη λίστα μου με τις ιστορίες για αγρίους, brace yourselves, αρχίζω την εξιστόρηση.
Όλα άρχισαν ένα πρωινό του Αυγούστου πριν 2 περίπου χρόνια. Η παρέα το έψηνε από καιρό να πάμε camping στο βουνό κι εγώ για να μη χαλάσω την παρέα, παρότι έτρεμα και μόνο στην ιδέα, δέχτηκα. Μην σας τα πολυλογώ, φορτωθήκαμε σκηνές, αναδιπλούμενες καρέκλες, σεζλόνγκ, αιώρες και χιλιάδες άχρηστα πράγματα που δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να χρησιμοποιήσεις σε δάσος. Φορτίσαμε τα κινητά, πήραμε μαζί τα power banks και ξεκινήσαμε για την περιπέτεια-άθλο του camping στο δάσος.
Περπατούσαμε για ώρα μέσα στο δάσος -μη γνωρίζοντας αν ο λύκος ήταν εκεί- μέχρι να βρούμε τον χώρο που μας είχαν προτείνει για να στήσουμε τα προσωρινά μας «σπίτια», μέχρι που σε μια στιγμή ένιωσα ότι απλά κάναμε κύκλους. Είχαμε χαθεί, όσο κι αν η φίλη επέμενε ότι πηγαίναμε σωστά και ότι είχαμε ακολουθήσει τον χάρτη κατά γράμμα οπότε τα περιθώρια λάθους ήταν μηδαμινά. Η πραγματικότητα βέβαια είχε άλλη άποψη. Είχαμε στα αλήθεια χαθεί!
Δεν απελπιστήκαμε αμέσως, το ηθικό ήταν ακμαίο. Προσπαθήσαμε να γυρίσουμε πίσω αλλά πια δεν ξέραμε ποιο ήταν το πίσω, κι όλα τα δέντρα μας φαίνονταν τα ίδια. Αυτά παθαίνεις όταν δεν βάζεις σημάδια γύρω σου, αλλά πού να ξέραμε! Πριν το στρες μπλοκάρει οποιαδήποτε εφαρμογή λογικής σκέψης, προσπαθήσαμε να ενωθούμε με το διαδίκτυο ώστε να χρησιμοποιήσουμε Google maps για να δούμε πού ήμασταν. Εις μάτην. Δεν υπήρχε κάλυψη για κανέναν στην παρέα αφού τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν είχαμε για πάροχο ένα αξιόπιστο δίκτυο. Εκείνη τη στιγμή, βλέποντας το σύμβολο του σήματος νεκρό και το mobile internet να μην ανταποκρίνεται, αλλά και τον ήλιο σιγά σιγά να κατεβαίνει, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι αν βγαίναμε απ’ το δάσος εκείνη τη στιγμή χωρίς να μας κατασπαράξει κάποιο άγριο πλάσμα του δάσους (#dramaqueen), θα πήγαινα κατευθείαν στο κοντινότερο κατάστημα για να αλλάξω πάροχο!
Για να σας γράφω αυτό το κείμενο προφανώς δεν μας κατασπάραξε κάτι, αλλά μας βρήκε ένας ευγενικός πεζοπόρος και μας οδήγησε έξω από το δάσος. Δύο χρόνια μετά, εννοείται ότι είμαι συνδεδεμένη με ένα αξιόπιστο δίκτυο, που είναι εκεί όταν το χρειάζομαι, όπου κι αν βρίσκομαι. Δεν πρόκειται να την ξαναπατήσω ποτέ!
