Η κρίση στην κυπριακή ΑΟΖ ανέδειξε όχι μόνο τα προβλήματα της Κύπρου με την Τουρκία και τη συμπεριφορά της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και την αδυναμία της Ευρώπης να κινηθεί αποφασιστικά ως ενιαίο σύνολο για σοβαρά ζητήματα που αφορούν ένα κράτος μέλος ή, ακόμα περισσότερο, τα ίδια τα συμφέροντά της. Αντιδράσεις σε επίπεδο απαντήσεων σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις (ως επί το πλείστον κυπριακών ΜΜΕ) ή δηλώσεις μέσω twitter, μάλλον δεν παραπέμπουν σε μια συγκροτημένη πολιτική πράξη, όπως θα ανέμενε κανείς και κυρίως η Λευκωσία.
Η αλήθεια όμως είναι ότι η κρίση στην κυπριακή ΑΟΖ ενεργοποίησε δυνάμεις που κατά μόνας ανέλαβαν τον ρόλο διαπραγματευτή με την Τουρκία. Η πρώτη, ως εκ του συμφέροντος που προκύπτει από την εμπλοκή της ΕΝΙ, ήταν η Ιταλία. Ως μεγάλη χώρα της ΕΕ, αλλά και ως σημαντικός παράγοντας στη διαμόρφωση της πολιτικής της, ανέλαβε αρχικά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Φυσικά η Ρώμη μάλλον ελέγχεται για το γεγονός ότι δεν λειτούργησε προληπτικά, ειδικά μετά που είχε την ευκαιρία να συζητήσει το θέμα με τον ίδιο τον Ερντογάν τις παραμονές της νέας γεώτρησης. Φαίνεται πως η ιταλική κυβέρνηση επαναπαύτηκε από κάποιες γενικόλογες διαβεβαιώσεις του Ερντογάν, με αποτέλεσμα να στείλει το Saipem 12000 στο τεμάχιο 3 χωρίς καμία προστασία. Κάτι που στο τεμάχιο 6 είχε γίνει με την παρουσία τόσο ιταλικής όσο και γαλλικής φρεγάτας. Οι προσπάθειες της Ιταλίας να λύσει το πρόβλημα τα πρώτα εικοσιτετράωρα, δεν απέδωσαν.
Η τουρκική πρόκληση βρήκε την ΕΕ «ακέφαλη», δεδομένου ότι η κυρίαρχη δύναμη, που είναι η Γερμανία, είχε τα δικά της με τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Είναι δε αμφίβολο εάν σε διαφορετική περίπτωση το Βερολίνο θα διαδραμάτιζε έναν πιο καθοριστικό ρόλο, αφού στα θέματα που αφορούν την Τουρκία η γερμανική κυβέρνηση επιλέγει να παίζει έναν ήπιο ρόλο.
Μπροστά σε αυτό το κενό, και όχι μόνο, με αφορμή την κρίση στην κυπριακή ΑΟΖ, φαίνεται ότι το Παρίσι επανακτά τον ρόλο του στον χώρο της ΕΕ. Ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος έδειξε από νωρίς ότι έχει σχεδιασμό για την Ευρώπη, αναλαμβάνει πιο πρωταγωνιστικό πλέον ρόλο. Ειδικά στο θέμα της Τουρκίας, ο κ. Μακρόν ξεδίπλωσε νωρίς την πρόθεσή του να στηρίξει τη στενότερη σχέση της Ένωσης με την Άγκυρα, υπό την προϋπόθεση ασφαλώς ότι και η τουρκική κυβέρνηση θα κινηθεί σε ένα πιο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Στην κρίση της ΑΟΖ το Παρίσι δεν φάνηκε δημοσίως. Διπλωματικοί κύκλοι ωστόσο υποδεικνύουν ότι διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στο παρασκήνιο. Το κατά πόσο θα πετύχει να επιβεβαιώσει τον ρόλο του, θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις των επόμενων ημερών. Ο Ταγίπ Ερντογάν, ωστόσο, θα πρέπει να αξιολογήσει το γεγονός ότι η Γαλλία (και σε δεύτερο επίπεδο η Ελλάδα και η Κύπρος) είναι οι χώρες που μπορούν να διατηρήσουν τους δεσμούς του με την ΕΕ σε ένα εντελώς εχθρικό περιβάλλον.
Η κατάληξη της κρίσης στην κυπριακή ΑΟΖ μπορεί να εξελιχθεί σε μια μεγάλη κρίση μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας, καθώς η Λευκωσία και η Αθήνα θα υποχρεωθούν -εάν δεν υπάρξει αποκλιμάκωση- να ζητήσουν κυρώσεις. Κι εκεί είναι έτοιμες οι αντιτουρκικές δυνάμεις να κλείσουν οριστικά το κεφάλαιο των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ.
