Πλούσια ερμηνεία της νομολογίας που διέπει το άλκοτεστ, και ειδικότερα υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλης όταν δεν υπάρχει δείγμα, παραθέτει σε σχετική απόφαση ο δικαστής τροχαίων αδικημάτων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Χρίστος Ρασπόπουλος.
Η υπόθεση που τον απασχόλησε αφορούσε πρόσωπο που αντιμετώπιζε τις κατηγορίες της άρνησης παροχής δείγματος για προκαταρκτική εξέταση άλκοτεστ, της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλης, της υπέρβασης του ορίου ταχύτητας και της χρήσης μηχανοκινήτου χωρίς πιστοποιητικό καταλληλότητας. Στις δύο τελευταίες κατηγορίες ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή, ενώ τις πρώτες δύο δεν τις παραδέχθηκε και έτσι η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση.
Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως εκτέθηκαν από πλευράς Αστυνομίας διά της κατηγορούσας αρχής, γύρω στη 1 το πρωί της 24ης Νοεμβρίου 2015 ο κατηγορούμενος ανακόπηκε για έλεγχο στη λεωφόρο Στροβόλου, καθώς οδηγούσε με 92 χλμ αντί του επιτρεπομένου ορίου των 50 χλμ. Όταν του ζητήθηκε να δώσει τα στοιχεία του εξέφρασε άρνηση και είχε συμπεριφορά του τύπου «δεν σας δίνω τίποτα» και ότι «αν ξέρατε ποιος είμαι, δεν θα με σταματούσατε», ενώ αρνήθηκε να δώσει δείγμα για προκαταρκτικό έλεγχο αλκοόλης. Θέση της Αστυνομίας ήταν ότι μύριζε έντονα αλκοόλ και ότι είχε κόκκινα μάτια και πρόσωπο.
Από πλευράς του ο κατηγορούμενος υποστήριξε ότι δεν αρνήθηκε να δώσει δείγμα και ότι είχε παραδεχθεί ότι «ήπιε λίγο», αλλά επειδή ο αστυνομικός που τον ανέκοψε του μίλησε κάπως αυστηρά, ανταπέδωσε και αυτός στο ίδιο ύφος. Υπήρξε και συνέχεια με εκατέρωθεν ισχυρισμούς για σωματικές επιθέσεις, οι οποίες όμως δεν απασχόλησαν αφού δεν ήταν μέρος της υπόθεσης.
Αξιολογώντας τις μαρτυρίες, το δικαστήριο δέχθηκε ως αληθείς εκείνες των αστυνομικών και απέρριψε την εκδοχή του κατηγορουμένου, για να τον κρίνει εν τέλει ένοχο στην κατηγορία της άρνησης παροχής δείγματος. Ωστόσο, στην κατηγορία της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ κατέληξε σε εύρημα αθώωσης, καθοδηγούμενος από το άρθρο 9 του Ν.86/72 που λέει ότι όποιος τελεί υπό την επήρεια αλκοόλ, ναρκωτικών ή φαρμάκων κατά τρόπο που η ικανότητα για ασφαλή οδήγηση καθίσταται ελαττωμένη, είναι ένοχος αδικήματος. Καθοδηγήθηκε επίσης από τα λεχθέντα στην υπόθεση Σάββα ν. Αστυνομίας, ότι η κατανάλωση αλκοόλ δεν είναι αρκετή από μόνη της να θεμελιώσει καταδίκη, αφού θα πρέπει η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει επιπρόσθετα ότι ένεκα αυτού επηρεάστηκε ο παράγοντας της ασφαλούς οδήγησης.
«Στην προκειμένη περίπτωση η αναπνοή του κατηγορουμένου μύριζε έντονα οινόπνευμα, είχε κόκκινο πρόσωπο και μάτια. Τα πιο πάνω είναι ικανά να οδηγήσουν σε εύρημα ότι είχε όντως καταναλώσει αλκοόλ πριν την οδήγηση. Από εκεί και έπειτα όμως δεν έχει προσκομιστεί επαρκής μαρτυρία σε σχέση με το ότι η κατανάλωση αλκοόλ οδήγησε σε μειωμένη ικανότητα του κατηγορουμένου για ασφαλή οδήγηση», γράφει ο δικαστής στην απόφασή του, και συνεχίζει:
«Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος συμπεριφέρθηκε με επιθετικό τρόπο, δεν είναι από μόνο του στοιχείο ικανό να οδηγήσει σε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εύρημα ότι η ικανότητά του για ασφαλή οδήγηση ήταν ελαττωμένη. Δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα η συμπεριφορά του να οφείλεται στον αντιδραστικό χαρακτήρα που ενδεχομένως να παρουσιάζει γενικότερα. Ούτε μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε συσχετισμός της κατανάλωσης αλκοόλης με το γεγονός ότι κινείτο με ταχύτητα πέραν του καθορισμένου ορίου. Ειρήσθω εν παρόδω, ο κατηγορούμενος υπάκουσε στο σήμα που του έγινε από τους αστυνομικούς, οι οποίοι δεν αναφέρθηκαν σε οποιαδήποτε αδυναμία ή αστάθεια κατά την οδήγησή του. Η μετέπειτα συμπεριφορά του, αν και αξιοκατάκριτη, δεν είναι τέτοια που μπορεί να οδηγήσει σε στοιχειοθέτηση του συστατικού στοιχείου της ελαττωμένης ικανότητας για οδήγηση».
