Με αφορμή τη μουσική που έγραψε ειδικά για την παράσταση «Η Αρρώστια της Νιότης» του ΘΟΚ, η Monika μας μιλά για τη συνεργασία της με τη σκηνοθέτιδα Αλίκη Δανέζη-Κνούτσεν, την πηγή έμπνευσής της, τα παιχνίδια εξουσίας και την ανθρώπινη σκληρότητα.
Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον ΘΟΚ;
H σκηνοθέτις Αλίκη Δανέζη-Κνούτσεν μου τηλεφώνησε για να μου προτείνει να γράψω τη μουσική για το καινούργιο θεατρικό έργο που ετοίμαζε στον ΘΟΚ. Ήμουν σίγουρη εξαρχής πως επρόκειτο για μια πολύ καλή παραγωγή.
Δεν είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνεις τη μουσική επένδυση μιας θεατρικής παράστασης. Πώς δούλεψες για να γράψετε τη μουσική σε αυτό το έργο; Ποιες συνισταμένες βοήθησαν προς αυτή την κατεύθυνση;
Διάβασα το κείμενο του Φέρντιναντ Μπρούκνερ και συζήτησα με την Αλίκη σχετικά με την προσέγγιση που σκεφτόταν να δώσει στο έργο. Μεγάλο ρόλο έπαιξε η ιδέα της να έχουμε ζωντανή μουσική στην σκηνή με έγχορδα. Δούλεψα στο στούντιο κάποιες μελωδίες και μέσα σε λίγο διάστημα είχα τα δύο βασικά θέματα της παράστασης μαζί με κάποιες παραλλαγές τους. Έπειτα ήταν πολύ σημαντική η ένταξη της μουσικής στις αντίστοιχες σκηνές και η μουσική διδασκαλία ώστε να δέσουν όλα τα στοιχεία μαζί. Σε αυτό με βοήθησε ο συνεργάτης μου Άρης Ζέρβας τον οποίο ευχαριστώ πολύ.
Τι επιρροές έχει η μουσική για την «Αρρώστια της νιότης»; Διαφέρει από την τελευταία σου δισκογραφική δουλειά;
Μου άρεσε πολύ η ιδέα της Αλίκης με τα έγχορδα. Λατρεύω την κλασική μουσική και χρησιμοποιώ αρκετά στοιχεία του είδους στους δίσκους μου.
Το κείμενο της παράστασης είναι αρκετά σκοτεινό και προσπάθησα με τη μουσική να δώσω ένα πιο γλυκό τόνο χωρίς όμως να χαθεί το όμορφο μυστήριο που κρύβει. Οι δισκογραφικές μου δουλειές συνήθως είναι πολύ διαφορετικές από τα θεατρικά soundtracks που γράφω. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαφορετικότητα.
Στα θεατρικά έργα μαθαίνω πολλά και αξιοποιώ την ευκαιρία να γράφω είδη μουσικής που δεν είχα σκεφτεί στο παρελθόν. Πειραματίζομαι με ήχους, μουσικά όργανα, ρυθμούς και με βάση τις οδηγίες του εκάστοτε σκηνοθέτη δοκιμάζω τον εαυτό μου όλο και περισσότερο.
Η μουσική για τα θεατρικά έργα μου χαρίζει κάτι πολύ όμορφο. Πιστεύω πως κάπου εκεί μέσα από το υποσυνείδητο, αποκαλύπτονται πολλές ιδέες.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε;
Η Αλίκη ήταν απίστευτα συνεργάσιμη και με ωραίες ιδέες. Επίσης χάρηκα πολύ την ηχογράφηση της μουσικής καθώς φρόντισα να συγκεντρωθώ απόλυτα στην παράσταση για κάποιο διάστημα και σε συνεννόηση με την Αλίκη βγήκε κάτι άμεσο και ακριβές.
Νομίζω πως η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η απουσία μου από τις πρόβες λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Αναγκαστήκαμε να δουλέψουμε με Skype και εξωτερικούς συνεργάτες για τους οποίους είμαι πολύ υπερήφανη και τους ευχαριστώ βαθιά.
Πρόκειται για ένα έργο που εξερευνά παιχνίδια εξουσίας, τη σκληρότητα και τον απανθρωπισμό. Πώς προσέγγισες το κείμενο;
Είναι ένα σκληρό κείμενο με πολλά νοήματα, αποκαλύπτει συμπλέγματα αλλά και κάτι σπουδαίο, ανθρώπινο. Ίσως είναι υπερβολή να πω κάτι τέτοιο, αλλά σε κάποια σημεία η υπόθεση κρύβει μια παιδικότητα, μια αφέλεια. Η αντίθεση λειτουργεί πολύ σημαντικά στις θεατρικές παραστάσεις και στην τέχνη γενικότερα. Η μουσική σε ένα τέτοιο κείμενο ένιωσα πως καλείται να βοηθήσει στην έκφραση των αγνών συναισθημάτων όπως πάθος, φόβος, αγάπη και όχι απλά να συνοδεύσει μια σκηνή.
Οι επτά ήρωες μοιάζουν να ακροβατούν μεταξύ φωτός και σκότους, ιδιοφυίας/παράνοιας. Η μουσική πώς ενισχύει το κείμενο;
Η μουσική είναι γραμμένη ώστε να υπάρχει πάντα ένα σταθερό μοτίβο, είτε ρυθμικό είτε μελωδικό και πάνω σε αυτό να χτίζεται μια καθαρή μελωδία, η οποία εμπλουτίζεται από στοιχεία, φωνές και ήχους. Είναι ο άνθρωπος, ο οποίος μέσα από τις αντιθέσεις της ψυχής του βρίσκει πάντα μια διέξοδο, κάθαρση.
Ποια συναισθήματα έχει σκοπό να προκαλέσει η σύνθεση;
Συγκίνηση. Αγάπη.
Αν μπορούσες πώς θα οπτικοποιούσες εσύ τη μουσική σου;
Mια κινούμενη εικόνα με ουρανό και θάλασσα.
* «Η αρρώστια της νιότης» ανεβαίνει στη Νέα σκηνή του ΘΟΚ μέχρι τις 20 Απριλίου.
