Άλλη μια διαδρομή παρέα με τoν κορωνοϊό. Ποιος να το πίστευε... Ένα Déjà-vu. Αποζητώ και πάλι τη λιτανεία της Άνοιξης από το παράθυρό μου. Πέρυσι ξετρύπωνε από τη φωλιά της, χτυπούσε πάνω στην οθόνη, με τύφλωνε. Πολλά άλλαξαν από πότε. Συνήθισα να αλλάζω πεζοδρόμιο για να μην συναπαντήσω τον ιό. Συνήθισα να κρύβομαι πίσω από μάσκες, τις φορώ δυο-δυο μαζί. Συνήθισα να κρατώ απόσταση, μόνο και μόνο στην ιδέα ότι καραδοκεί κάπου κρυμμένος ανάμεσα στα ράφια του σούπερ μάρκετ και στο ταμείο. Κινήσεις κάποτε αντικοινωνικές, σήμερα υποχρεωτικές, σημαντικές, σωτήριες.
365 μέρες κούρσα ζωής και θανάτου, μια διαδρομή που μου έγινε ρουτίνα. Έγινε; Αριθμοί μετρούν και πάλι ανελέητα απώλειες. Κάθε φορά ο ίδιος φόβος. Μήπως πήρα κι εγώ σειρά να γίνω ο επόμενος αριθμός; Και ο φόβος γίνεται και πάλι ποίηση. Μια ανάσα δρόμος η επιστροφή. Και η ποίηση διέξοδος, αναστεναγμός ανακούφισης, βάλσαμο, ταξίδι στο ηλιοβασίλεμα της φαντασίας μου. Άλλη μια διαδρομή στην αγωνία. Παρέα αυτήν τη φορά με τεστ. Αρνητικό; Θετικό; Τεστ στο φαρμακείο, τεστ στο σπίτι, τεστ στο σχολείο.
Η επιστήμη σκάρωσε και φέτος τα δικά της στιχάκια, τη δική της ποίηση. Η σιωπή απόκτησε ξαφνικά φωνή και ο φόβος αντίδοτο, την ανοσία. Κάνω όνειρα. Μήπως; Και ετοιμάζομαι. Το αποφάσισα. Πάω να την βρω. ΄Ίσως να χει κάτι να μου πει, κάτι να μου δώσει που δεν μπορώ να βρω τώρα στη χώρα που ζω. Το διαβατήριο είναι έτοιμο. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν ένα αρνητικό τεστ PCΡ. Όμως μόνο αυτό μου ανοίγει δρόμους, προοπτικές, επιστροφή σε αυτό που είχα κι έχασα μέσα σε μιαν ημέρα. Μόνο αυτό μου ανοίγει την πόρτα αυτού του μεγάλου μεταλλικού πουλιού
Εκεί ψηλά βρίσκομαι πιο κοντά στην Άνοιξη, στον ήλιο. Μέσα από το στρογγυλό παράθυρο με ξετρύπωσε και πάλι. Μετρώ κορυφές ασπρισμένων βουνών. Ζωγραφίζω με το δάχτυλο στα σύννεφα. Κάθε φορά αυτό το ταξίδι είναι μια επιστροφή. Στο χρόνο, στους ανθρώπους μου, στη μνήμη που άφησα. Ένα ταξίδι-γέφυρα στο χρόνο, επιστροφή στην ομορφιά. Πτήση Άνοιξης.
Ειρήνη Αναστασοπούλου
