Όπως ήταν αναμενόμενο, η πολιτική ηγεσία μας, κόμματα και κυβέρνηση, ερμήνευσαν με όρους πολιτικής σκοπιμότητας τα αποτελέσματα των Βουλευτικών Εκλογών της προηγούμενης Κυριακής, λέγοντας ασφαλώς ότι έλαβαν το μήνυμα του λαού. Το κατάλαβαν όμως;
Το ερώτημα δεν είναι τόσο αφηρημένο ή θεωρητικό όσο ακούγεται. Άπτεται της στάσης που θα κρατήσουν τόσο κατά την επικείμενη εκλογή προέδρου του Σώματος και τον καταμερισμό των προεδριών των διαφόρων επιτροπών, καθώς επίσης και του έργου που θα παράξουν στη νέα Βουλή. Μια νέα Βουλή που ξεκινά με «χρέος» μια ντουζίνα παραπομπές νομοσχεδίων που κρίθηκαν από την εκτελεστική εξουσία ως αντισυνταγματικές, και μια παρακαταθήκη αποτελούμενη από εργασίες και αποτελέσματα όχι και τόσο υψηλού επιπέδου. Και αυτό είναι το πρόβλημα.
Επειδή μπορεί ο ψηφοφόρος να επέλεξε τελικά να «συγκρατήσει» το διαφαινόμενο κύμα κατακερματισμού και αλλοπροσαλοσύνης που κινδύνευε να συμπαρασύρει το Σώμα, αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν έστειλε στα έδρανα και τίποτα διάνοιες. Έστειλε πάνω – κάτω αυτούς που στέλνει πάντα, με εξαίρεση, όπως πάντα, μια χούφτα πραγματικά ικανών και οξυδερκών πολιτικών. Οπότε ας μην περιμένουμε και θαύματα, τουλάχιστον από το επίπεδο των περισσότερων εκπροσώπων μας, που άλλωστε ήταν και παραμένουν ο καθρέφτης μας.
Και εδώ είναι που βρίσκεται το πρόβλημα, που δεν είναι άλλο από πρόβλημα ηγεσίας. Δηλαδή, της ικανότητας να εμπνεύσεις με το όραμά σου, να καθοδηγήσεις με το παράδειγμά σου, να διαχειριστείς με τις ικανότητές σου και να επιφέρεις πραγματικό και μετρήσιμο αποτέλεσμα υπέρ των ψηφοφόρων σου αλλά κυρίως υπέρ της κοινωνίας. Αυτό δεν πρόκειται να το δούμε σύντομα.
Αντίθετα, βλέπουμε και ακούμε για συζητήσεις που η πολιτική τους βάση είναι εντελώς αντίθετη με εκείνη που ακούγαμε δυο μέρες πριν τις εκλογές. Για παράδειγμα, βλέπουμε συζητήσεις για συνεργασία μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ, με το ΔΗΚΟ να αναφέρεται στην ανάγκη δημιουργίας συνθηκών στο κοινοβούλιο που θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση να προχωρήσει με το πρόγραμμά της. Και αυτό είναι κατανοητό και θεμιτό, αφού συμμετέχει στην κυβέρνηση και υποτίθεται στηρίζει τον ΠτΔ.
Αλλά με το ΑΚΕΛ τι γίνεται; Θα έρθει το ΑΚΕΛ να στηρίζει το ΔΗΚΟ για να μπορέσει το ΔΗΚΟ να συνεχίσει να συγκυβερνά; Επιπλέον, το ΑΚΕΛ θα στηρίξει το ΔΗΚΟ που το κατηγόρησε επανειλημμένα ως μέλος του «λόμπι» των τραπεζών και που αντιστάθηκε στην, λανθασμένη κατά την άποψή μου, η προσπάθεια του ΑΚΕΛ για επιβολή έκτακτου φόρου επί των λεγόμενων υπερκερδών των τραπεζών;
Και το ΑΛΜΑ της «αναδόμησης» του κράτους, του κ. Μιχαηλίδη; Θα συρθεί πίσω από το ΑΚΕΛ που θα στηρίξει το ΔΗΚΟ του «αγαπητού Νικόλα»; Και όλα αυτά με τι ανταλλάγματα; Και αν το ΑΚΕΛ στηρίξει το ΔΗΚΟ, θα ζητήσει, για να μην χαρακτηριστεί ανακόλουθο από το ΔΗΚΟ να αποχωρήσει από την κυβέρνηση; Τουλάχιστον, ο ΔΗΣΥ, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, διερευνά τη δυνατότητα επανεκλογής της νυν προέδρου του Σώματος…
Για τους υπόλοιπους δεν χρειάζεται να πούμε οτιδήποτε, επειδή όσο «τραβάμε» τη συλλογιστική γύρω από το πιο πάνω ενδεχόμενο αλισβερίσι, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να φαντάζει μάταια η προσπάθεια του ψηφοφόρου να συγκρατήσει εκείνο το κύμα αλλοπροσαλοσύνης που λέγαμε πιο πριν (sic).
Με απλά λόγια, λοιπόν, μπορεί η νέα Βουλή να αποτελέσει οτιδήποτε άλλο από φορέα συνέχειας της ίδιας συνταγής; Θα δείξει…
