Προεκλογικός διάλογος και αγορά

Μόνο οι αιθεροβάμονες, δυστυχώς, θα πίστευαν ότι είναι πιθανή και δυνατή η πραγματοποίηση ουσιαστικού διαλόγου για την οικονομία, μερικές εβδομάδες πριν τις βουλευτικές εκλογές. Για μια οικονομία και μια αγορά που αποκάλυψε, ακόμα μια φορά, την έλλειψη ανθεκτικότητάς της με αφορμή την πανδημία.

Κανονικά, δεν θα έπρεπε να ήταν έτσι, ειδικά τώρα και ειδικά σε αυτές τις εκλογές των δεκαπέντε κομμάτων και των πολλών νέων, και υποτίθεται, μορφωμένων ανθρώπων, και παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς αξιοποίησαν τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και προσπάθησαν να προβάλλουν μηνύματα και πολιτικές θέσεις, αφού πλέον τα τηλεοπτικά πάνελ, τα παράθυρα και οι πολιτικές εκπομπές της παραδοσιακής τηλεόρασης ενδιαφέρουν μόνο τους συνταξιούχους.

Απαιτείται ένας πιο περιεκτικός και ουσιαστικός διάλογος γύρω από τα της αγοράς και της οικονομίας επειδή η Κύπρος βρίσκεται κυριολεκτικά σε πολιτικό και οικονομικό μεταίχμιο. Αν δεν προχωρήσει σε ουσιαστικές και ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις και βαθιές τομές, ούτε χρήματα θα «δει» από την Ευρώπη (ή από αλλού), όσες μελέτες και αν υποβάλλει, αλλά ούτε και απαντήσεις θα μπορέσει να δώσει στις παραγωγικές της τάξεις που τώρα αμφιταλαντεύονται αν θα πάνε, καν, να ψηφίσουν.

Τα τέσσερα και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ, που δεν είναι και τόσα πολλά σε σχέση με τις ανάγκες μας, δεν θα προκύψουν χωρίς την ικανοποίηση συγκεκριμένων προϋποθέσεων και δεσμεύσεων, αλλά και ίδιων εγχώριων παραγωγικών προσπαθειών. Τα προαπαιτούμενα είναι καταγραμμένα και θα παρακολουθούνται από τους αρμόδιους στις Βρυξέλλες, αλλά και του Υπουργείου Οικονομικών. Αλλά και έτσι να μην ήταν τα πράγματα, τα κριτήρια για να τρέξει αυτή η προσπάθεια και η εκπλήρωση των προαπαιτούμενών της είναι απαραίτητα και υποχρεωτικά για τον συγχρονισμό του τόπου, του κανονιστικού πλαισίου και της εφαρμογής του και κοντολογίς της λειτουργίας των οργάνων της πολιτείας, και της αποδοτικότητας της οικονομίας σε συνάρτηση με τα όσα επιβάλλουν οι καιροί, και ο διεθνείς ανταγωνισμός.

Όμως δυστυχώς για όλους μας, μια μερίδα κομματικών, συντεχνιακών, επιχειρηματιών και επαγγελματιών παλιάς κοπής κρατιέται με νύχια και με δόντια από το ήδη παρακμασμένο και ετοιμοθάνατο σώμα του κυπριακού κορπορατιστικού μοντέλου και ούτε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις επιθυμεί να αφήσει να γίνουν, ούτε κόπτεται για το αν θα υπάρξει πραγματική πρόοδος. Και δυστυχώς για όλους μας, οι άνθρωποι αυτοί δεν συναντιούνται μόνο σε έναν κομματικό χώρο, αλλά και στους δεκαπέντε.

Αντίστοιχα, συναντιούνται, σχεδόν σε όλους τους κομματικούς χώρους, και υποψήφιοι που αντιλήφθηκαν ή τουλάχιστον έδειξαν να αντιλαμβάνονται ότι η έμφαση στον λαϊκισμό και στις «εφετζίδικες» δηλώσεις και κινήσεις μπορεί να τους εξασφαλίζει αναγνώριση στους κάθε λογής «καφενέδες» και να «ψυχαγωγεί» το ακροατήριό τους, αλλά πέραν τούτου δεν θα χρησιμεύσει σε κάτι άλλο. Και κατάλαβαν ότι αν δεν προτείνουν πολιτικές και αν δεν ενεργήσουν ώστε αυτές οι προτάσεις να μετατραπούν σε νόμους, μηχανισμούς, πλαίσια λειτουργίας και τελικώς νέους θεσμούς, θα καταλήξουν, οι ίδιοι ως πρόσωπα και ως πολιτικοί, στο περιθώριο, αφού, όπως συνέβη με αρκετούς εδώ και μερικά χρόνια, ο τίτλος του πολιτικού, του βουλευτή, του υπουργού, του επιτρόπου, του δημάρχου, κοκ δεν σημαίνει απολύτως τίποτα και σε κανέναν εκτός ίσως από τους υφισταμένους του στο γραφείο του και για όσο χρόνο είναι και εκείνοι υποχρεωμένοι να τον ανέχονται.

Με άλλα λόγια, η όποια πραγματική πολιτική ισχύς στα όσα αφορούν τη λειτουργία και απόδοση της αγοράς αποκτάται και μετρά όταν ασκείται και επιφέρει θετικό αποτέλεσμα στους πολλούς και όχι στους πολύ λίγους. Αυτό το τελευταίο εξηγεί, σε μεγάλο βαθμό, την αποστροφή και την επικείμενη αποχή, αλλά και τον κατακερματισμό του κομματικού σκηνικού, εκτός αλλά και εντός των σχημάτων που κατέρχονται στις εκλογές.

Τέλος, υπάρχουν και κάποιοι που ήταν και είναι σοβαροί, μετρημένοι, μελετημένοι και μεθοδικοί στα όσα αφορούν την αγορά και την οικονομία. Και ευτυχώς για μας αλλά δυστυχώς για τους ίδιους, το όποιο βάρος της ουσιαστικής δουλειάς που θα χρειαστεί να γίνει, θα πέσει στους δικούς τους ώμους. Αν, βέβαια, τους εκλέξουμε, τελικά, αφού είμαστε ικανοί να μην το κάνουμε και να στείλουμε στην επερχόμενη Βουλή έναν σωρό «αστέρια» όπως έχουμε, άλλωστε, ξανακάνει.

Με λίγα λόγια, το φαινόμενο των προσεχών εκλογών δείχνει τον βαθμό του τέλους του κορπορατισμού, την ένταση του επιθανάτιου ρόγχου του, αλλά και το τέλμα στο οποίο έφτασε το υφιστάμενο σύστημα παραγωγής πολιτικής, αφού ο κατακερματισμός που παρατηρείται συνοδεύεται και από την «αραίωση» θέσεων, όσο και αν δεν το παραδέχονται όσοι συμμετέχουν σε αυτή την κατάσταση, με συνακόλουθη συνθήκη τη διάλυσή τους. Θα μπορούσε να ισχύσει, όμως, και το αντίθετο και να έχουμε σύνθεση και σύμμειξη ιδεών, προτάσεων και πολιτικών, αν είχαμε τον πρέποντα και ενδεδειγμένο διάλογο, και νουν. Θα μπορούσε, αλλά δεν τον έχουμε…