Δεν πρέπει να υποχρεώσουμε αλλά να πείσουμε για τους εμβολιασμούς

Αν η οικονομία δεχθεί εκ νέου πλήγμα από την πανδημία, αυτό δεν θα είναι συνέπεια των μέτρων που πήραμε, αλλά των ενεργειών που δεν κάναμε σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο για να περιορίσουμε τη μετάδοση του κορωνοϊού. Ωστόσο, τα μέτρα αυτά δεν θα τα επιβάλουμε «διά πυρός και σιδήρου», αλλά με πειθώ. Σε αντίθετη περίπτωση, ο κορωνοϊός δεν θα αφήσει πίσω του μόνο θύματα, αλλά και μια βαθιά διχασμένη κοινωνία. Οι συνέπειες αυτής της αντιπαλότητας, θα μας συνοδεύουν και μετά που θα τελειώσει η πανδημία.

Στην Κύπρο, μάθαμε να λειτουργούμε με ποδοσφαιρικούς όρους και με διαχωρισμούς σε όλα τα επίπεδα. Προσπαθούμε να συνθλίψουμε ο ένας τον άλλο, είτε πρόκειται για πολιτικές, φυλετικές και επαγγελματικές διαφορές, δεν χάνουμε ευκαιρία να μπούμε σε αντιπαράθεση. Να εξηγήσουμε γιατί εμείς είμαστε οι σωστοί και να επιβληθούμε των «άλλων». Το πού οδήγησε αυτή μας η κουλτούρα το βλέπουμε στη Λευκωσία καθημερινά στον Πενταδάκτυλο, το ζούμε με τους χουλιγκανισμούς στα γήπεδα, το βιώνουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας γιατί όλοι, κάπου είμαστε οι διαφορετικοί, όλοι κάπου δεν είμαστε στην ομάδα των ισχυρών. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εμβολιασμούς.

Προσωπικά, έχω κάνει και τα τρία εμβόλια, την πρώτη μέρα που είχα δικαίωμα να τα κάνω. Κανένα δεν το έκανα με χαρά. Ποιος χαίρεται να εμβολιάζεται και ποιος δεν σκέφτεται πως σε αυτόν μπορεί να λάχουν οι παρενέργειες, όσο σπάνιες και αν είναι; Θεωρώ ωστόσο, πως έτσι έκανα το καθήκον μου απέναντι στον εαυτό μου, απέναντι σε όσους εξαρτώνται από εμένα και απέναντι σε όσους συναναστρέφομαι είτε γιατί το θέλουν, είτε γιατί πρέπει να με συναναστραφούν. Δεν εμβολιάστηκα ούτε γιατί έδωσε κάποιο κίνητρο το κράτος, ούτε γιατί φοβήθηκα τον αποκλεισμό ή την κοινωνική κατακραυγή. Σκέφτομαι, πως ίσως η δυσπιστία για το νέο εμβόλιο να είχε υπερνικήσει και σε εμένα, αν πηγή ενημέρωσής μου ήταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ίσως και εγώ, να ήμουν διστακτικός ως προς τον εμβολιασμό, αν μου είχε τύχει ένα ιατρικό λάθος στο παρελθόν ή ακόμη και ένα άσχετο γεγονός, που να με είχε φέρει κοντά σε παρέες που σκέφτονται συνωμοσιολογικά.

Αν δεν είχα πειστεί πως με τον εμβολιασμό πράττω το ηθικά σωστό, αν δεν είχαν βγει μπροστά οι γιατροί και οι παιδίατροι που εμπιστεύομαι, αν δεν παρακολουθούσα λόγω επαγγέλματος τις ειδήσεις από τα τοπικά και ξένα μέσα και δεν είχαν αναπτύξει την ικανότητα να τις φιλτράρω, ίσως να μην είχα πάρει την απόφαση που πήρα. Σέβομαι ωστόσο, όσους διαφωνούν μαζί μου, ακόμη και αν είμαι πεπεισμένος πως κάνουν λάθος. Δεν θεωρώ πως κάποιος που δεν έχει εμβολιαστεί είναι λιγότερο έξυπνος, ανεύθυνος ή λιγότερο άνθρωπο από μένα. Πιστεύω ακράδαντα στο απόφθεγμα που αποδίδεται στον Βολταίρο, ότι μπορεί να «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Ακόμη και αν αυτό αποκτά έναν ρεαλισμό στις μέρες μας. Ξέρω πως κάποτε θα τελειώσει η πανδημία και πως θα πρέπει να συνυπάρχουμε και να μιλάμε και την επόμενη μέρα. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε, είναι ένα συμπαγές στρατόπεδο αρνητών.

Στη συνύπαρξη αυτή, βανδαλισμοί, προπηλακισμοί και τοποθετήσεις εκρηκτικών ή άλλες εγκληματικές ενέργειες δεν έχουν χώρο. Όπως χώρο δεν έχουν και αυθαίρετες συλλήψεις ή το συστημικό μπούλινγκ. Πρώτο το κράτος με το δικό του παράδειγμα θα πρέπει να καθορίσει τη συμπεριφορά που πρέπει να έχουμε. Αν το κράτος πρέπει να λάβει μέτρα, αυτά θα πρέπει να έχουν γνώμονα την προστασία του συνόλου αλλά κυρίως των ευάλωτων ομάδων. Έχει ωστόσο σημασία το πώς μεταφέρονται αυτά μέτρα. Να γίνεται ξεκάθαρο πως δεν πρόκειται για επίδειξη κρατικής δύναμης και νόμιμης βίας, αλλά κινήσεις ευθύνης απέναντι στις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, όπως η μάσκα στα σχολεία. Θεωρώ πως αν είχε εξηγηθεί με σοβαρή καμπάνια πως ο σκοπός είναι να προστατευτούν τα ευπαθή παιδιά, οι εκπαιδευτικοί και οι οικογένειές τους, οι αντιδράσεις θα ήταν ηπιότερες και το μέτρο πιο αποτελεσματικό. Μάλιστα, αν οι εξελίξεις επιβάλλουν ακόμη πιο αυστηρά μέτρα, η καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης, επιβάλλεται να ξεκινήσει χθες.