Πολιτικά είμαστε ήδη στο 2023

Eίναι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να ελέγχει το ημερολόγιο για να βεβαιωθεί πως είναι το 2022 που θα έρθει στο τέλος του μήνα και όχι το 2023. Δεν είναι μόνο η πανδημία που μας έκανε να χάσουμε την αίσθηση του χρόνου, αλλά και ο πολιτικός χρόνος, που πρώτη φορά προπορεύεται τόσο πολύ του ημερολογιακού. Είναι λες και θα έχουμε σε δύο μήνες τις προεδρικές εκλογές. Πρόκειται βέβαια για αυταπάτη, η οποία έχει τις ρίζες στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, όπου όλα τα παραδοσιακά κόμματα κατέγραψαν το ιστορικά χαμηλότερό τους ποσοστό, προκαλώντας αμφισβήτηση της δυνατότητάς τους να καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις.

Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, ο ΔΗΣΥ έφτασε σε επίπεδα ΑΚΕΛ μετά το Μαρί, ο αριθμός των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ είναι σε επίπεδα ενός ΔΗΚΟ στα ψηλά του, και το Δημοκρατικό Κόμμα σε απόλυτους αριθμούς έγινε είναι μια παραδοσιακή ΕΔΕΚ. Όσο για τους Σοσιαλιστές, αυτοί δεν ξέρουμε αν ακόμη υπάρχουν μετά τα συνεδριακά παρατράγουδα. Σε άρθρο μου μετά τις βουλευτικές εκλογές, και κόντρα στους πανηγυρισμούς αυτών που τα «κατάφεραν» και της αμηχανίας των «ηττημένων», επέμενα πως οι ψηφοφόροι αποδοκιμάζοντας τους παραδοσιακούς πολιτικούς σχηματισμούς και μη επιβραβεύοντας κόμματα διαμαρτυρίας, έθεσαν σε κίνηση τους μηχανισμούς μιας αλλαγής άνευ προηγουμένου. Επιμένω και τώρα πως απλά δεν ξέρουμε ακόμη ποια θα είναι η διάδοχος κατάσταση. Οι προεδρικές εκλογές που έρχονται, θα ξεκαθαρίσουν το σκηνικό.

Όχι γιατί η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για αλλαγή, αλλά γιατί οι εκλογές που έχουν σημασία σε συστήματα όπως το δικό μας, είναι οι προεδρικές και όχι στις βουλευτικές. Ένα 50% των πολιτών αυτή τη στιγμή δεν εκπροσωπείται στη Βουλή, είτε γιατί δεν ψήφισε, είτε γιατί το κόμμα που ψήφισε δεν μπήκε στη Βουλή. Σίγουρα αυτό θα αλλάξει στις προεδρικές. Την αποσταθεροποίηση εντόπισαν και τα ίδια τα κόμματα, και αυτό μέτρησε στην απόφασά τους να μεταφέρουν τις δημοτικές εκλογές για αργότερα. Εκλογές όπου παραδοσιακά υπερισχύει το τοπικό στοιχείο και καταρρακώνεται ο κομματικός πατριωτισμός και στις οποίες κινδύνευαν να δουν τις αμφισβητήσεις να ξεφεύγουν. Αυτός ο φόβος είναι που τους υποχρέωσε να επισπεύσουν την προγραμματισμένη για το 2023 μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, παρά να ρισκάρουν να δουν τους τοπικούς πολιτικούς και τους «μουχταραίους» να αμφισβητούν τα ποσοστά και τη δύναμή τους.

Τη κομματική δύναμη φαίνεται πως ήδη περιφρονούν και αρκετές προσωπικότητες στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Στον ΔΗΣΥ επέλεξαν να επισπεύσουν τις διαδικασίες επιλογής προεδρικού υποψηφίου μετά που ακούστηκαν έντονα τα ονόματα για μια σειρά από υποψηφίους. Πέρα από τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου και τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Χριστοδουλίδη, δημοσιεύματα φέρουν ως εν δυνάμει υποψηφίους τον πρώην επίτροπο στην ΕΕ Χρήστο Στυλιανίδη και τον πρώην υπουργό Υγείας Γιώργο Παμπορίδη. Τώρα, αν 15 μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, οι εσωτερικές διαδικασίες του ΔΗΣΥ είναι ικανές να καθορίσουν το σκηνικό, είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Έξι μήνες από σήμερα, το πιθανότερο είναι πως ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ή ο όποιος είναι ο επίσημος υποψήφιος του Δημοκρατικού Συναγερμού, θα πρέπει να παλέψει με αντάρτη εντός του χώρου του, ακόμη και αν δεν είναι ένας από αυτούς που το όνομά του έχει γραφτεί. Μάλιστα, με την κατάσταση ως έχει στην αντιπολίτευση, η μονομαχία των δύο μπορεί υπό προϋποθέσεις τους οδηγήσει μαζί στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών!

Αυτό γιατί αν στον ΔΗΣΥ θα έχουν να κάνουν με αντάρτη, στην αντιπολίτευση ήδη έχει ξεκινήσει κανονικός ανταρτοπόλεμος. Αναγνωρίζοντας την αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να συνεννοηθούν, να δώσουν «χρίσμα» ή να επιβάλουν υποψήφιο, οι γνωστοί δικηγόροι Μάριος Ηλιάδης, Αχιλλέας Δηµητριάδης και Γιώργος Κολοκασίδης, καθώς και το στέλεχος εταιρείας τηλεπικοινωνιών Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς, ήδη εξήγγειλαν τις υποψηφιότητές τους, ρίχνοντας τα δίχτυά τους πρωτίστως στους ψηφοφόρους της αντιπολίτευσης. Το σίγουρο είναι πως θα ακολουθήσουν και άλλες υποψηφιότητες, καθώς η πρώην υπουργός Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή και ο ακαδημαϊκός Ανδρέας Θεοφάνους έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους. Μάλιστα, όσο θα προστίθενται ονόματα, τόσο πιο πολλοί θα ενδιαφέρονται, καθώς για την αντιπολίτευση ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών τείνει να μετατραπεί σε ντε φάκτο προκριματική αναμέτρηση και να μειώσει το ποσοστό που απαιτείται για εισδοχή στον δεύτερο γύρο των εκλογών. Αν μέχρι τώρα οι υποψήφιοι χρειάζονταν ένα 28% για να είναι στη δεύτερη Κυριακή, με όλες αυτές τις υποψηφιότητες, ίσως τότε να μιλάμε για ένα ποσοστό πιο κοντά στο 20%. Αν αυτό παγιωθεί και μέσα από δημοσκοπήσεις, τότε δεν πρέπει να αποκλείουμε να δούμε και ακόμη και αυτόνομη κάθοδο των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, στη λογική του ότι οι ψήφοι των χαμένων θα στραφούν σε αυτούς στη συνέχεια.

Όλα αυτά βέβαια αν μέχρι τότε η πανδημία δεν λάβει πιο θανατηφόρες διαστάσεις, δεν δούμε λαϊκιστικές ομάδες να ξεπετάγονται μέσα από τους αρνητές της πραγματικότητας και αν η οικονομία, που θα δοκιμαστεί και από τον πληθωρισμό, αντέξει. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι το 2022 που έρχεται και όχι το 2023!