Να μην χαθεί η ευκαιρία

Εξαρχής, είχαμε εκτιμήσει και το δηλώσει δημόσια, χωρίς την παραμικρή δόση κακεντρέχειας αλλά μόνο θυμηδίας, ότι η κυπριακή πολιτική πραγματικότητα δεν είναι τέτοια που να επιτρέπει οποιοδήποτε βαθμό ρεαλιστικής φιλοδοξίας όσον αφορά στην έγκαιρη έγκριση των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση των ποσών που διαλαμβάνονται στο πρόγραμμα Ανθεκτικότητας και Ανάπτυξης. Και οι λόγοι δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη φύση του Κοινοβουλίου μας, αλλά και με τον έλεγχο που ασκεί επί του τελευταίου η ίδια η κυπριακή κοινή γνώμη. Ως εκ τούτου, κινδυνεύουμε σήμερα να χαρακτηριστούμε κατ’ ελάχιστον ως λαϊκιστές και κατά το μείζον ως αναξιόπιστοι, αφού ως πολιτεία αδυνατούμε να τηρήσουμε τις δικές μας δεσμεύσεις προς εμάς τους ίδιους, αλλά και την ΕΕ.

Φτάνουμε στο σημείο να βλέπουμε με ανησυχία τις πολύ ορθά διατυπωμένες και προβεβλημένες προειδοποιήσεις των αρμοδίων τεχνοκρατών για το θέμα, που αποτέλεσαν, μάλιστα, και αντικείμενο ρεπορτάζ αυτής της εφημερίδας, καθώς και πρόσφατο πρωτοσέλιδο τίτλο. Αλλά, αντί όλοι να θορυβηθούμε, ευρύ κοινό, βουλευτές και ψηφοφόροι, συνεχίζουμε να συζητούμε για τα ίδια και τα ίδια μικροσυμφέροντα, καθώς και για υποψήφιους προέδρους στη βάση του προφίλ, της κομματικής μετάπραξης και της όποιας φιλοδοξίας τους. Ενώ, ακριβώς τώρα είναι που θέλουμε να δούμε αν ξέρουμε όλοι, και κυρίως εκείνοι που φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν, πόσα απίδια χωράει ο σάκος. Εδώ είναι η ουσία της πραγματικής πολιτικής ικανότητάς μας να «τρέξουμε» τη χώρα όπως χρειάζεται, ώστε να μην χαθεί το στοίχημα που βάλαμε… με τους εαυτούς μας.

Ενός στοιχήματος που φαίνεται, δυστυχώς, ότι θα χαθεί ή έστω αν δεν χαθεί, θα χάσει τη στόχευση του, τέτοιοι που είμαστε, που δεν είναι άλλη από την προώθηση και εφαρμογή των ελάχιστων που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ακριβώς για να καταστήσουμε τον τόπο μας καλύτερο. Και για να το ξαναπούμε, δεν θα μας σώσουν τα 85 εκατομμύρια της πρώτης δόσης, ούτε τα 100 και βάλε που ήδη πήραμε, αλλά ούτε το ένα και βάλε δισεκατομμύριο του συνολικού προγράμματος. Αυτά απλά θα διευκολύνουν κάπως τη δουλειά μας, που δεν είναι άλλη από το να μετασχηματιστεί πραγματικά η χώρα, ώστε να συμβαδίσει, τουλάχιστον, με τα όσα εξελίσσονται σε πανευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Με απλά λόγια, η προσπάθεια γίνεται ακριβώς για να «ξεκολλήσουμε» από ένα ξοφλημένο διαχειριστικό και προγραμματιστικό πλαίσιο και να υιοθετήσουμε ένα πιο σύγχρονο, πιο βιώσιμο, κυκλικό, αειφόρο και ανθεκτικό σύστημα λειτουργίας. Και το περιλάλητο πρόγραμμα, οι δόσεις, οι εκταμιεύσεις, τα προαπαιτούμενα είναι μόνο το πρώτο βήμα μιας πολύ απαιτητικής διαδρομής που την αναβάλλαμε για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Επειδή η Κύπρος σήμερα δεν είναι αυτή που έπρεπε να ήταν έχοντας πετύχει, υπό τις πιο δυσμενείς πολιτικές συνθήκες, την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αυτό το καταδεικνύουν σειρά δεικτών και μετρήσεων. Αλλά, για να μην μείνει και άλλο πίσω, για να μην καταστεί ακόμα πιο αφερέγγυα και προβληματική περίπτωση κράτους μέλους, σε όλα τα επίπεδα, και για να μπορέσει, επιτέλους, να κερδίσει τον σεβασμό που απαιτούν κάποιοι από εμάς από τους εταίρους μας, πρέπει να συνέλθει και να αφήσει πίσω της τις εσωστρεφείς μικροπολιτικές σαχλαμάρες και τις στρεβλές μικροσυμφεροντολογικές εμμονές. Επειδή αν δεν το πράξουμε τώρα, επειδή ξαναχάνουμε το δάσος για το δέντρο, στο τέλος δεν θα μείνει ούτε το δέντρο, ούτε καν η σκιά του για να κάτσουν από κάτω τα παιδιά μας. Η επιλογή είναι δική μας.