‘Όταν ο λύκος είναι εδώ…

Η υπό εξέλιξη κρίση στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας λόγω, ανάμεσα σε άλλα, και της Ουκρανίας και η αναστάτωση που προκαλεί στη διεθνή οικονομία ενδέχεται να επιταχύνουν τη δρομολογούμενη, εδώ και καιρό, παγκόσμια οικονομική κρίση.

Η κρίση χρέους που ήδη άρχισε να δείχνει τα «δόντια» της ανάμεσα στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, σε συνδυασμό με τις πληθωριστικές πιέσεις που οδηγούν σε αύξηση των επιτοκίων διεθνώς, οι δραματικές αυξήσεις στο κόστος της ενέργειας και η χρηματιστηριακή «φούσκα» στις πλέον ανεπτυγμένες αγορές που δεν θα μπορέσει να συντηρηθεί για πολύ ακόμη, ενδέχεται να καταστούν ακόμα πιο εμφανείς ως προς τις επιπτώσεις τους λόγω της ουκρανικής κρίσης.

Ο δε τερματισμός των όποιων δημοσιονομικών χαλαρώσεων είχαν εφαρμοστεί στην ΕΕ λόγω της πανδημίας και η σταδιακή απόσυρση πολιτικών ποσοτικής χαλάρωσης στις μεγάλες χώρες, μαζί με τις εξαιρετικά φιλόδοξες, αλλά άκρως αναγκαίες πολιτικές βιώσιμης (πράσινης) οικονομίας, περιορίζουν, τουλάχιστον όπως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή, τις επιλογές τόσο των εθνικών χρηματοοικονομικών και δημοσιονομικών αρχών. Και όλα αυτά, όπως φαίνεται, επιταχύνονται λόγω της ουκρανικής κρίσης. Το μέλλον είναι εδώ, και ενώπιον του κινδύνου μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, πολλοί λίγοι είναι προετοιμασμένοι. Και φαίνεται ότι για ακόμα μια φορά είμαστε μέσα σε αυτούς.

Πίσω από την κατανοητή ανησυχία μας για το αν θα έρθουν το προσεχές καλοκαίρι τουρίστες από τα περίχωρα της Μόσχας και της Σαμάρα στην Αγία Νάπα και για το αν θα έχουν δουλειά οι διοικητικές και φορολογικές υπηρεσίες μας που εξυπηρετούν Ρώσους και Ουκρανούς πελάτες κρύβεται μια μεγάλη και δύσκολη, για όλους μας, πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από την απόστασή μας από τη Δύση και δη την Ευρωπαϊκή. Για ακόμα μια φορά, δεν δημιουργήσαμε εκείνες τις σχέσεις που έπρεπε με εκείνες τις χώρες του «κλαμπ» μας που θα μας επέτρεπαν να διασπείρουμε ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο εξάρτησής μας από, κατά γενική ομολογία και παραδοχή, προβληματικές περιπτώσεις του πλανήτη μας.

Ασφαλώς έχουμε κάνει πολλά σε σχέση με τις ευρωπαϊκές τουριστικές αγορές αλλά μπορούμε να κάνουμε ακόμα περισσότερα, πιο στοχευμένα, πιο ολοκληρωμένα και πιο μεθοδικά. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση των επιχειρηματικών μας υπηρεσιών και οικονομικών δεσμών που και αξίζει και πρέπει και χρειάζεται να αναπτύξουμε με την Ευρώπη. Εκεί πρέπει να στραφεί η προσπάθειά μας για τη δημιουργία της νέας μας οικονομίας, της νέας μας εκπαίδευσης και του μέλλοντός μας. Πρέπει να στραφούμε σοβαρά και συγκροτημένα προς χώρες όπως η Ιταλία, η Γερμανία, η Ισπανία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Ιρλανδία, η Τσεχία, οι Βαλτικές, κοκ, πέραν ασφαλώς της Ελλάδας και του Ηνωμένου Βασιλείου με το οποίο μας συνδέουν πολύ περισσότερα από όσα θέλουμε να παραδεχτούμε.

Και επίτηδες καταγράφουμε κάποιες χώρες της ΕΕ, όχι όμως για να κάνουμε μάθημα πολιτικής γεωγραφίας, αλλά για να θυμηθούμε με ποιους είμαστε συνέταιροι στην ΕΕ. Ποιοι μας χρηματοδότησαν όταν χρειάστηκε και ποιοι μας «μάζεψαν» όταν με τις λανθασμένες οικονομικές μας πολιτικές, ανήμερα της ένταξής μας, εξαρτήσαμε τυχοδιωκτικά τη χώρα από «ψεύτικα» και αμφιλεγόμενης προέλευσης χρήματα. Να μην ξεχνούμε ποιους εκμεταλλευθήκαμε πουλώντας το ευρωπαϊκό διαβατήριό μας, το οποίο εκείνοι πριν από εμάς «έφτιαξαν» μέσα από επίπονες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές διαδικασίες και σε ποιους προστρέξαμε και πάλι για να μας προφυλάξουν από την πανδημία, να μας στηρίξουν στη μεταρρύθμισή μας και να μας «βάλουν» στον δρόμο της πράσινης ανάπτυξης, αφού από μόνοι μας δεν θα το κάναμε ποτέ. Οπότε ας το πάρουμε μια και καλή απόφαση και ας το κάνουμε πράξη. Εκεί ανήκουμε, πουθενά αλλού.