«Παραείμαστε διεφθαρμένοι για να κάνουμε το σωστό»;

Όταν έχουμε μεγάλα γεγονότα, πάντοτε παρακολουθώ τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων και παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού, ώστε να έχω όσο καλύτερη εικόνα γίνεται. Κάπως έτσι έπεσα στο διάγγελμα του Κιρ Ρόντνεϊ Στάρμερ, του ηγέτη των Eργατικών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε αυτό ειπώθηκαν κάποιες σκληρές αλήθειες που αφορούν και εμάς ή πολύ σύντομα θα μας αφορούν. Μάλιστα, αν το Λονδίνο κινηθεί προς την κατεύθυνση των σκληρών οικονομικών μέτρων όπως υπέδειξε ο ηγέτης της αντιπολίτευσης και κυνηγήσει τα ρωσικά κεφάλαια, το σοκ θα φτάσει και στην Κύπρο. Σύντομα ίσως κληθούμε να λάβουμε πολύ δύσκολες αποφάσεις και καλό είναι να σκεφτόμαστε από τώρα τι θα κάνουμε. Αν γίνουν όσα περιγράφει ο Βρετανός πολιτικός, δεν θα μπορούμε να προσποιούμαστε πως δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται.

Δεν περιμένω πως υπάρχει στην Κύπρο ηγέτης κόμματος ή υποψήφιος πρόεδρος, που να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια το κοινό του και να ξεστομίσει τις σκληρές αλήθειες που είπε ο Κιρ Στάρμερ για τη Βρετανία και που αφορούν και πολλούς άλλους. Ότι δηλαδή η χώρα του, «για πάρα πολύ καιρό υπήρξε ένας ασφαλής παράδεισος για τα λεφτά που έκλεψαν από τον ρωσικό λαό, ο Πούτιν και η συμμορία του» και ζήτησε όπως αυτό τελειώσει τώρα. Πως ο Ρώσος Πρόεδρος κάνει λάθος να ποντάρει στο ότι «παραείμαστε διεφθαρμένοι για να κάνουμε το σωστό» και πως «πρέπει να του το αποδείξουμε παίρνοντας θέση». Δεν πρόκειται να τα πούμε αυτά, όσο και αν φωνάζουμε για τη διαφθορά και τη διαπλοκή στη χώρα και όσα νομοθετήματα και αν προτείνουμε. Μάλιστα, κανέναν δεν θα ξαφνιάσει αν οι πιο αδίστακτοι του χρηματοοικονομικού χώρου το δουν ως ευκαιρία και τρέξουν να πουλήσουν εκδούλευση στους ολιγάρχες που θα κυνηγηθούν στο Λονδίνο και όπως συμβαίνει συνήθως, θα μείνουμε όλοι ανεπανόρθωτα εκτεθειμένοι.

Φαντάζεστε δηλαδή στο Ηνωμένο Βασίλειο να κάνουν ό,τι λέει ο Στάρμερ και να δεχτούν ένα «σοβαρό οικονομικό πλήγμα στην προσπάθειά τους να καθαρίσουν τους χρηματοοικονομικούς τους οργανισμούς από τα χρήματα που κλάπηκαν από τον ρωσικό λαό» και εμείς να τους προσφέρουμε καταφύγιο στα δικά μας; Αν στο Λονδίνο προχωρήσουν προς αυτή την κατεύθυνση, Άμστερνταμ, Ζυρίχη, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Δουβλίνο και Λεμεσός, θα κληθούν να λάβουν τις δικές τους δύσκολες αποφάσεις για την «προάσπιση της δημοκρατίας απέναντι στην τυραννία». Πώς διώχνεις «ζεστό» χρήμα αυτές τις δύσκολες εποχές, όσο και αν είναι «βαμμένο» με αίμα ή κλεμμένο;

Ίσως ωστόσο, να μην έχουμε επιλογή αν αυτό περάσει ως απόφαση από την ΕΕ και τους συμμάχους μας. Ξέρουμε καλά πως ό,τι και να κάνουμε δεν θα μπορέσουμε να εμποδίσουμε μια τέτοια απόφαση, αν αυτή θα είναι η κατεύθυνση που θα δοθεί από αμερικανικά και ευρωπαϊκά σαλόνια. Ξέρουμε επίσης, πως θα ήταν ανόητο να την αγνοήσουμε και να «κρυφτούμε» πίσω από δικαιολογίες για τα λάθη που πράγματι έκανε το ΝΑΤΟ και τους ακροδεξιούς στην Ουκρανία που «ξεσάλωναν». Και επειδή το καταφύγιο κάθε απατεώνα στη χώρα είναι το κυπριακό πρόβλημα, ελπίζω να μην θυμηθούμε και να επικαλούμαστε πως οι σύμμαχοι δεν επέβαλαν κυρώσεις για την κατοχή της χώρας μας από την Τουρκία. Το μόνο που θα πετύχουν με αυτά τα κόλπα θα είναι να εξοργίσουν όσους πήραν την επώδυνη για αυτούς απόφαση να διώξουν το χρήμα του Πούτιν, για να κάνουν το «σωστό».

Τώρα πώς το διαχειριζόμαστε αυτό, πραγματικά δεν ξέρω. Ο υπουργός Οικονομικών και το επιτελείο του θα περάσουν δύσκολες μέρες στην προσπάθειά τους να ισορροπήσουν τα πρέπει, τα θέλω και τα μπορώ. Αν η κρίση τελειώσει σύντομα, ίσως να το πετύχουν. Αν αυτό κρατήσει μερικές εβδομάδες σε κάποια στιγμή η ισορροπία θα χαθεί. Όταν θα κληθούν να επιλέξουν σε ποια όχθη θα κάνουμε το «σάλτο», θα πρέπει «να είμαστε ενωμένοι», όπως είπε και ο ηγέτης των Εργατικών για τη Βρετανία. Σε διαφορετική περίπτωση, θα κινδυνεύουμε να είμαστε αυτοί που έπεσαν στο κενό ανάμεσα σε δύο κόσμους.