Για να ΜΗΝ εξαγοράζονται!!!

(Σχεδόν) κάθε φορά που μια ομάδα θέλει να αυξήσει τον μισθό της, αρχίζουν τα συνθήματα του τύπου «μα θα βάλεις τιμή στην παιδεία… στην υγεία;». Έτσι, όποιος τολμήσει να πει ότι είναι πολύ υψηλές οι απολαβές μιας ομάδας συμπολιτών μας, αρχίζουν οι επιθέσεις του τύπου «είσαι εναντίον του δημόσιου σχολείου» ή «τα έχεις με τους νοσηλευτές» κ.λπ. κ.λπ. 

Παλαιότερα ακούσαμε ότι οι βουλευτές μας πρέπει να αμείβονται καλά για να μην εξαγοράζονται. Επιχείρημα που το ακούσαμε πρόσφατα για τους δικαστές. Επιχείρημα που υιοθετείται με τη μεγαλύτερη ευκολία από πολλούς.

Ας ξεκινήσουμε με τα απλά. Με πόσα, λοιπόν, πρέπει να αμείβεται ένας βουλευτής ή ένας δικαστής για να μην εξαγοράζεται; Είναι ωραίο να λέμε «καλά», αλλά υποθέτω το «καλά» δεν λέει και πολλά πράγματα σε μια σύμβαση εργοδότησης, αφού σε μεγάλο βαθμό είναι υποκειμενικό. Θα πρέπει να έχουμε αριθμό.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον δικαστή που ασχολήθηκε με ένα διαζύγιο, όπου η διεκδικούμενη – προς διαμοιρασμό περιουσία ήταν κάποια δις ευρώ! Ή με τους βουλευτές που θα δώσουν στη Λαϊκή κρατική στήριξη 1,5 δισ. ευρώ! Ή με τον δικαστή που θα εκδικάσει την υπόθεση του μεγαλύτερου έμπορου ναρκωτικών! Πόσο, λοιπόν, είναι το «καλά» σε σχέση με αυτά τα ποσά;

Πάμε στα λίγο πιο δύσκολα. Σε ποιο επάγγελμα / θέση εργασίας ΔΕΝ στέκει το ίδιο επιχείρημα; Ο φρουρός ασφαλείας της Κεντρικής Τράπεζας δεν μπορεί να εξαγοραστεί; Ο λογιστής μιας αλυσίδας υπεραγορών ΔΕΝ μπορεί να εξαγοραστεί;  Ο αστυνομικός ΔΕΝ μπορεί να εξαγοραστεί; Όλες οι θέσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν έναν βαθμό ευθύνης και άρα απαιτούν έναν βαθμό εντιμότητας. Πολλές είναι οι θέσεις που μπορούν να προκαλέσουν ζημιά, ακόμη και μεγαλύτερη από αυτή της εξαγοράς ενός βουλευτή ή δικαστή. Υποθέτω με αυτή τη λογική οι πιο ακριβοπληρωμένοι άνθρωποι στον κόσμο θα έπρεπε να είναι οι 4-5 που μπορούν να εκτοξεύσουν διατλαντικούς πυρηνικούς πυραύλους.

Κλείνω με τα πολύ πιο δύσκολα. Στο κάθε γραφείο υπάρχουν και εμπιστευτικά έγγραφα, σκληροί δίσκοι, ηλεκτρονικοί υπολογιστές και αντικείμενα αξίας. Κάποια από αυτά έχουν τεράστια αξία για τους ανταγωνιστές σου και άρα ο/η φρουρός ασφαλείας ή το πρόσωπο που έρχεται νωρίς για να καθαρίσει μπορεί να εξαγοραστεί. Όμως, δεν ανησυχείς. Δεν ανησυχείς γιατί όταν έφερες ένα σακούλι πορτοκάλια στο γραφείο και του είπες πάρε και σπίτι σου, αυτός προτίμησε να τα αφήσει στο γραφείο γιατί ένιωθε ενοχές. Ενοχές διότι ίσως εκλαμβανόταν από κάποιους ότι κάτι που άνηκε σε όλους το καρπώθηκε μόνος του. Έτσι αξιολογείται η εντιμότητα και η πιθανότητα εξαγορασμού. 

Αν λοιπόν με μια σωστή διαδικασία και τη συνεχή επαφή δεν έχεις καμία ανησυχία για την εντιμότητα του άλλου και ακούς το πιο πάνω επιχείρημα, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Έτσι, ένας δικαστής και ένας βουλευτής επικαλείται το επιχείρημα αυτό «θέλω να αμείβομαι καλά για να μην εξαγοράζομαι», για μένα σημαίνει ότι:

Α)     Αργά ή γρήγορα θα εξαγοραστεί ή

Β)     σας κοροϊδεύει, σας υποτιμά ή σας έχει γραμμένους ή

Γ)      απλά ψάχνει δικαιολογία για να πάρει αύξηση που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί διαφορετικά ή

Δ)     ένας συνδυασμός των πιο πάνω.

Όποια και να είναι η απάντηση, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα έπρεπε να ήταν ούτε δικαστής, ούτε βουλευτής, ούτε θα έπρεπε να κατέχει οποιαδήποτε θέση που απαιτεί εμπιστοσύνη και εντιμότητα… Γενικώς.

Για να γίνει αντιληπτό το πόσο παράλογο είναι αυτό το επιχείρημα, την επόμενη φορά που θα έρθει κάποιο άτομο να ζητήσει την ψήφο σας, ρωτήστε το «πόσα θέλεις να αμείβεσαι για να μην εξαγοράζεσαι;».

Όταν φυσικά οι δικαστές του Ανωτάτου αποδέχτηκαν να λαμβάνουν αφορολόγητα και συντάξιμα επιδόματα παραστάσεως, όταν οι ίδιοι δικαστές θεώρησαν, προσέφυγαν, δίκασαν και ακύρωσαν μόνοι τους τις περικοπές στις απολαβές τους κατά την περίοδο της κρίσης όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος είχε τεράστιο κόστος, με το σκεπτικό ότι θα επηρεαζόταν η ανεξαρτησία τους, σίγουρα δεν θα ανέμενε κάποιος κάτι περισσότερο.