Η Ιστορία θα γράψει ότι ο μεγάλος χαμένος του πολέμου στο Ιράν δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον ιρανικό λαό που για ακόμα μια φορά έγινε βορά της λανθασμένης κρίσης της ηγεσίας του και της μονομανούς επιθυμίας της να διατηρηθεί στην εξουσία.
Μπορεί αυτό να ακούγεται προκλητικό μετά από δυο βδομάδες συνεχών βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια για τους φιλοπρόοδους και ευγενικούς πολίτες της μεγάλης αυτής χώρας, που από τότε που ανατράπηκε η εκλεγμένη κυβέρνηση Μοσαντέκ, με το πραξικόπημα της 19ης Αυγούστου 1953, έγιναν έρμαιο ηγεσιών που διαγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποια θα επιφέρει το μεγαλύτερο κακό στον λαό του Ιράν.
Όχι πως ο Μοσαντέκ ήταν σωστός στην κρίση του, αφού και αυτός παρασύρθηκε, όσο δίκαιο σκοπό και αν είχε, και κρατικοποίησε την Αγγλοϊρανική Εταιρεία Πετρελαίου στην πιο κρίσιμη καμπή του Ψυχρού Πολέμου και έτσι έδωσε αφορμή στους πολεμοχαρείς των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά και στους εσωτερικούς του αντιπάλους, να βρουν πρόσφορο έδαφος και να τον ανατρέψουν. Ένα γεγονός που υπήρξε κομβικό για τη μετέπειτα πολιτική πορεία του Ιράν, αφού έκτοτε ο ιρανικός λαός βρίσκεται υπό την «μπότα» του ολοκληρωτισμού.
Με λίγα λόγια, στην πρόσφατη ιστορία του, το Ιράν και κυρίως ο ίδιος ο λαός του δεν ευτύχησαν να τύχουν της αντιμετώπισης που τους πρέπει από μια ηγεσία της «προκοπής». Αφού ο ένας μεγαλομανής ηγέτης διαδεχόταν τον άλλο, και που η όποια απόπειρα χαλάρωσης της εσωτερικής καταπίεσης, με τελευταία εκείνη της ηγεσίας Χαταμί, αποτύγχανε και οδηγούσε σε ακόμα πιο σκληρές συνθήκες και σε μεγαλύτερη κατασπατάληση πόρων για φαραωνικά ματαιόδοξους εξοπλισμούς και πολιτικές διασποράς βίας και τρόμου στο εξωτερικό.
Αυτό άλλωστε φαίνεται και τώρα, όταν μετά από δυο μήνες πολεμικής αντιπαράθεσης το μόνο που έχει να επιδείξει η ηγεσία της Τεχεράνης είναι το πόσο πολύ περιφρονεί το ίδιο το Ιράν τον λαό του και τον πληθυσμό των χωρών της περιοχής. Και αυτό αποδεικνύεται μαθηματικά. Ας δούμε, λοιπόν, τι λένε οι αριθμοί.
Από την αρχή του πολέμου, και μέχρι την 31 Μαρτίου 2026, και στη βάση δημόσιων στοιχείων από ανοικτές πηγές, το καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης, δηλαδή του παρακράτους, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, που καταδυναστεύει το Ιράν, πραγματοποίησε 6.688 επιθέσεις. Από αυτές, το 76% αφορούσαν ντρόουν όπως αυτά που στόχευσαν και εμάς στις Βάσεις. Το υπόλοιπο 24% ήταν πύραυλοι διαφόρων τύπων. Από αυτές τις 6.688 επιθέσεις, οι 4.973 επιθέσεις ήταν κατά των γειτονικών αραβικών κρατών. Οι 2.063 ήταν κατά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, 780 κατά του Κουβέιτ, 563 κατά της Σαουδικής Αραβίας, 377 κατά του Μπαχρέιν, 287 κατά του Κατάρ και 18 κατά του Ομάν. Άλλες 340 επιθέσεις στόχευσαν το Ιράκ, 250 την Ιορδανία, 50 τη Συρία, 5 προς την Κύπρο (όχι απευθείας από το Ιράν αλλά από την ανεκδιήγητη τρομοκρατική Χεζμπολάχ), 3 εναντίον της Τουρκίας και 2 εναντίον της βάσης των ΗΠΑ στο Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό. Τέλος, το καθεστώς της Τεχεράνης εξαπέλυσε 1.035 επιθέσεις κατά του Ισραήλ.
Δηλαδή, το 84% των επιθέσεων που εξαπέλυσαν οι Φρουροί της Επανάστασης ήταν κατά των αραβικών χωρών. Από αυτές τις χιλιάδες επιθέσεις μόνο 109 επέφεραν κάποιο πλήγμα. Από αυτά τα 109 πλήγματα, μόνο 24 είχαν στρατιωτικό στόχο!
Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο. Το καθεστώς της Τεχεράνης χρησιμοποίησε το τεράστιο βαλλιστικό δυναμικό του, που το δημιούργησε εις βάρος της δυνητικής ευμάρειας των Ιρανών και της προόδου της χώρας, για σκοπούς άλλους από την επίτευξη κάποιου τακτικού στρατιωτικού αποτελέσματος.
Στόχευσε ξενοδοχεία, αστικές υποδομές, βιομηχανικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις για να ποδηγετήσει τη διεθνή ενεργειακή αγορά, να τρομοκρατήσει αδιακρίτως κόσμο και να αυξήσει την πίεση της κοινής γνώμης. Αλλά, κυρίως, για να κρατηθεί στην εξουσία πάση θυσία, αφού επέδειξε πλήρη περιφρόνηση απέναντι σε όλους, έστω και αν κάποιοι από αυτούς προσπαθούσαν να διατηρήσουν μια κάποια λειτουργική σχέση μαζί με την Τεχεράνη, όπως, π.χ., το Ομάν, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Ντουμπάι.
Τέλος, απέτυχε, αν ποτέ ενδιαφέρθηκε σοβαρά, να προστατεύσει τις υποδομές της ίδιας της χώρας και τις ένοπλες δυνάμεις της, που είδαν τα όποια πενιχρά μέσα διέθεταν να αποδεκατίζονται. Όλα θυσιάστηκαν για να κρατηθεί μια χούφτα ανθρώπων στην εξουσία εις βάρος των πάντων και, κυρίως, εις βάρος της αξιοπρέπειας του μέλλοντος των ιδίων των Ιρανών.
Μπορεί, λοιπόν, η στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν να μην έχαιρε της έγκρισης της αμερικανικής, της ισραηλινής και της διεθνούς κοινής γνώμης, έστω και αν όλοι αντιλαμβάνονταν ότι ήταν αναπόφευκτη αφού κανένας δεν θέλει μια ριζοσπαστική πυρηνική και βαλλιστική δύναμη που διαρκώς αναμοχλεύει την περιφερειακή αστάθεια, αλλά η αντίδραση του καθεστώτος της Τεχεράνης σίγουρα εξουδετέρωσε και το τελευταίο ψήγμα κατανόησης που ίσως να απολάμβανε.
Επειδή αυτό έγινε, είτε νοιάζει είτε όχι τους κρατούντες στο Ιράν, και αυτό αποδεικνύουν τα μαθηματικά των παταγωδώς αποτυχημένων πυραυλικών επιθέσεών τους εναντίον όλων, σχεδόν, γύρω τους. Κρίμα, επειδή το Ιράν και ο λαός του αξίζουν καλύτερης τύχης από αυτή που τους επεφύλαξε, για ακόμα μια φορά, η ηγεσία τους…
