Μία φίλη στο Facebook επιμένει να το λέει και έχει απόλυτο δίκαιο: «Η χώρα δεν σώζεται ούτε με μετεωρίτη», γράφει συνήθως. Το βρίσκω σοφό. Σοφό και πάνω από όλα δίκαιο. Είναι δε στιγμές που όταν το διαβάζω και το φαντάζομαι, λυπάμαι περισσότερο τον μετεωρίτη που θα μας πλακώσει.
Ξέρετε, εκτός από πιο τοξικές στα χρονικά, οι εκλογές αυτές είναι και οι πιο γελοίες μέχρι σήμερα. Εάν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο ως λαός μπορούμε εύκολα και όποτε θέλουμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, αυτό το πράγμα είναι η γελοιότητα. Τόσο γελοίο είδος είμαστε, που συνήθως δεν έχουμε καν την παραμικρή επίγνωση τού πόσο πραγματικά νούμερα γινόμαστε. Και σ’ αυτές μάλιστα τις εκλογές το τερματίσαμε.
Τι να προλάβει ένας μετεωρίτης;
Πάρτε επί παραδείγματι τα debates, εντός ή (κυρίως) εκτός εισαγωγικών: Σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου -σοβαρή, ντεμί σοβαρή ή και όχι σοβαρή- τα debates, το 'χουμε ξαναπεί άλλωστε, είναι δύο. Σε κάποιες δε, σοβαρές ειδικά, είναι ένα και μοναδικό. Γίνονται μόνο όταν υποβληθούν οι υποψηφιότητες για ευνόητους λόγους και σίγουρα δεν αρχίζουν επτά μήνες πριν για να λειτουργήσουν ως πάσα σε κάποιον από τους υποψηφίους, είτε αυτός/αυτή καταφέρει τελικά να κάνει κάτι, είτε όχι.
Είναι, με άλλα λόγια, θέμα σοβαρότητας. Σοβαρότητας των πολιτικών, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τη φύση αυτής της συζήτησης και οι οποίοι σέβονται ή πρέπει να σέβονται στοιχειωδώς τη νοημοσύνη των ανθρώπων οι οποίοι φορολογούνται ώστε εκείνοι να απολαμβάνουν τη ματαιοδοξία τους και, αναλόγως προθέσεων και ικανοτήτων, να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των ψηφοφόρων. Ή και πάλι, εάν τους θεωρούν τόσο μαλ…, και συγχωρέστε με, να μην τους το δείχνουν τόσο ξεκάθαρα. Από αβρότητα.
Είναι όμως και ενδεικτικό της σοβαρότητας των ΜΜΕ τα οποία έχουν υποχρέωση να ελέγχουν στοιχειωδώς την εξουσία, αντί απλά της να κάνουν αέρα, ειδικά όταν εκείνη χρησιμοποιεί τη δύναμη που διαθέτει, σε καιρούς χαλεπούς ακόμα περισσότερο, για να κατεβάζει τη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης στο επίπεδό της, περιορίζοντας τις σημαντικά. Με τέτοια φαινόμενα βέβαια, να μην είναι τίποτα άλλο από ενδείξεις διαπλοκής και διαφθοράς. Τίποτα άλλο όμως.
Σ’ αυτό το φαινομενικά αθώο σκηνικό της γελοιότητας, το οποίο ειδικά σε αυτές τις εκλογές κάθε άλλο παρά αθώο είναι, αξίζει να προσθέσει κανείς και τις ευφάνταστες επινοήσεις κάποιων, απελπισμένων συνήθως αν και όχι πάντοτε, οι οποίοι, είτε διότι ελέγχουν ένα σημαντικό μέρος του δημοσίου διαλόγου με τα Μέσα που περιέγραψα πιο πάνω, είτε διότι ξέρουν να ποντάρουν στον λαϊκισμό, ανακαλύπτουν συνεχώς νέα κόλπα, ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρουν αυτό που η πολιτική τους εμβέλεια συνήθως δεν τους επιτρέπει. Ματαίως συνήθως. Αλλά γίνεται.
Εάν μιλάμε δε για τα debates, τα σχεδόν κανονικά και τα «ο Θεός να τα κάνει», διότι εντελώς κανονικά δεν νομίζω να αξιωθούμε να δούμε ποτέ και λογικό είναι, δεν φτάνει που διοργανώσαμε χωρίς αμφιβολία περισσότερα από κάθε άλλη χώρα στον πλανήτη, έχουμε φτάσει στο σημείο να ακούμε -και να ζούμε συχνά- όποια ανοησία ή άσκηση αγοραίου λαϊκισμού κατεβάσει η κούτρα του καθενός.
Έτσι, μετά από τα πολλά debates, τα debates του ΡΙΚ και τα debates των υπολοίπων, τα debates λίγων, τα debates περισσότερων και τα debates σχεδόν όλων, έχουμε φτάσει και στα… ταξικά debates! Μοναδική παρηγοριά ότι η νέα φαεινή ιδέα κατατέθηκε ως εισήγηση λίγο πριν το τέρμα.
Ευτυχώς για όλους μας, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι δύο από τους τρεις «κύριους» υποψηφίους δεν είχαν δεχτεί να συμμετάσχουν στο καινούργιο, το οποίο, εδώ κι αν κολλάει το ευτυχώς και με ανακούφιση μεγάλη μάλιστα, δεν παρέχει ιδιαίτερα περιθώρια για συνέχεια της κατρακύλας και του ευτελισμού, όχι μόνο της πολιτικής ζωής, αλλά και του ίδιου του επαγγέλματός μας.
Λογικά και δικαίως θα θέσουν πολλοί την απορία: και γιατί είναι κακό; Ναι, είναι υπερβολή, ναι είναι λαϊκισμός, αλλά κακό γιατί είναι; Στο κάτω - κάτω, όποιος θέλει τα βλέπει και η αλήθεια είναι πως λίγος είναι ο κόσμος που τα βλέπει τελικά, με την τάση φθίνουσα όσο περνούσε ο καιρός.
Είναι κακό γιατί όσο κι αν οι συνάδελφοι στριμώξουν εκείνους που θα μπορούσαν, απαντήσεις δεν προκύπτουν. Απαντήσεις, σε σχέση με θέματα σκανδαλώδη πρωτίστως, δεν προέκυψαν ούτε από τα podcasts, τα οποία επιμένω να λέω ότι συνεισφέρουν στον πλουραλισμό και δεν βρίσκονται απέναντι από τη δημοσιογραφία - άλλωστε τα κάνουν και δημοσιογράφοι και, όπως υπάρχουν κακοί και αδιάβαστοι podcasters, το ίδιο υπάρχουν και δημοσιογράφοι.
Και δεν υπάρχουν απαντήσεις, διότι παρόλο που οι ερωτούντες επιμένουν, οι πολιτικοί δεν απαντούν. Ακόμα και όταν απαντούν, δεν απαντούν.
Αυτό που προκύπτει λοιπόν, δεν είναι συζήτηση, είναι περιπαίξιμο. Ως τέτοιο δεν αγγίζει την ουσία των πραγμάτων, κινείται στην επιφάνεια και βεβαίως εδράζεται στο ποιος θα μπορέσει να αμαυρώσει την εικόνα άλλων, με κάποιους ή τα επιτελεία τους να είναι πιο επιδέξιοι στον τομέα.
Όμως, όπως λέγαμε και πριν, εκτός από την τοξικότητα, αυτή τη φορά το τερματίσαμε και στη γελοιότητα. Ακόμα περισσότερο δε, στην προκλητική απόσταση των όσων συζητήθηκαν από την καθημερινότητα του κόσμου.
Κι αυτό στη χώρα με τα περισσότερα debates στα χρονικά με διαφορά!
Τι άλλο εκτός από νούμερα, λοιπόν;
