Κατανοητό το ενδιαφέρον για τις προεδρικές εκλογές. Όλους μας ενδιαφέρουν, άλλωστε. Μήπως όμως, χθες, θα έπρεπε να κοιτάξουμε και λίγο έξω από τον μικρόκοσμό μας; Για την ακρίβεια, ούτε καν έξω από αυτόν, εάν το σκεφτεί κανείς καλύτερα.
Εμείς ειδικά οι των ΜΜΕ, οι οποίοι προσέχουμε πολύ τα ΜΚΔ και οι οποίοι ξεχνάμε, πότε εκουσίως και πότε ακουσίως, τα ποσοστά του πληθυσμού μας που τα χρησιμοποιούν. Μιλάμε για ένα 8% για το Twitter, ένα 14% το Instagram και, έστω, ένα 62% το Facebook. Το τελευταίο, εάν το αντιστρέψει κανείς, μπορεί να πει ότι ένα ουδόλως ευκαταφρόνητο 38% δεν το χρησιμοποιεί.
Μαζί μ’ αυτό και το άλλο: το ότι όσο εθιστική και εάν είναι η σκέψη πως η συζήτηση που γίνεται εκεί μέσα καθορίζει τα πράγματα και πως εμείς είμαστε σε θέση να το επηρεάζουμε πολύ αυτό, βασική παραμένει η αρχή ότι η αποκόλληση από την πραγματικότητα ποτέ δεν βοήθησε κανέναν. Ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές.
Συνεπώς, εάν ο Κωστής Γιαννή του ΔΗΣΥ δεν θέλει τον Χριστοδουλίδη επειδή τον θεωρεί... αποστάτη -με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται ως αντίληψη το 2023 σε μια κοινωνία ελεύθερων υποτίθεται ανθρώπων οι οποίοι δεν θεωρούν εαυτούς αμνούς των κομμάτων- ή εάν ο Γιαννής Κωστή δεν γουστάρει τον Μαυρογιάννη επειδή δεν θέλει το ΑΚΕΛ και δεν του αρέσει η Ομόνοια, άστε που και ο πατέρας του ή ο παππούς του ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ ή εάν το άλφα στέλεχος ή το βήτα λέει το κοντό του και το μακρύ του, σίγουρα δεν θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι ενδιαφέρον. Κάθε άλλο.
Όμως, μια μέρα κατά την οποία ξυπνήσαμε χαράματα από έναν τρομερό σε ένταση σεισμό και μέχρι το μεσημέρι ζήσαμε έναν ακόμα με τον αριθμό των νεκρών και των αγνοουμένων στα ερείπια να ανέρχεται σε αρκετές χιλιάδες και με το επίκεντρο να είναι μόλις 400 τόσα χιλιόμετρα από εδώ, μήπως ο πόνος του Κωστή Γιαννή ή του Γιαννή Κωστή και όλων των άλλων, θα έπρεπε να έμπαινε σε δεύτερη μοίρα;
Και πείτε ότι δεν μας κόφτει διότι είναι Τούρκοι και αράπηδες, όχι κατά φαντασίαν Άριοι όπως εμείς. Ότι οι δικοί μας που αγνοούνται είναι Τουρκοκύπριοι και δεν μας νοιάζει. Χεστήκαμε κι αν είναι πέντε χιλιάδες οι νεκροί κι αν είναι πενήντα ή πεντακόσιες. Είναι μια θέση. Δεν τη συμμερίζομαι καθόλου αλλά είναι τέτοια και ως τέτοια την καταγράφω. Ακόμα και τότε, λοιπόν, δεν υπάρχει λίγη έστω ανάγκη για μια περισσότερη σοβαρότητα;
Σοβαρότητα. Τίποτα άλλο. Δεν το θέτω ανθρωπιστικά εδώ, αν και πολλοί θα πουν ότι θα έπρεπε. Απλά, κυνικά, ωφελιμιστικά και μόνο ας το δούμε: ποιο μέλλον μπορεί να έχει μια κοινωνία ανθρώπων η οποία συνεχίζει υπό αυτές τις συνθήκες τον χαβά της, ωσάν να μην συμβαίνει τίποτα, τα ΜΜΕ της οποίας το βλέπουν σαν να είναι στην άλλη άκρη του κόσμου και τι μας κόφτει εμάς, αλλά και η ηγεσία της οποίας δεν κάνει μια παύση από την κλασική ομφαλοσκόπηση της ημέρας για να δει μήπως -λέω μήπως- υπάρχει, εν μέσω αυτής της κατάστασης, η ανάγκη για μια ειδική προετοιμασία των αρχών μα και του κόσμου, ένα φρεσκάρισμα έστω της μνήμης του, σε περίπτωση που είτε τώρα είτε παρακάτω έχουμε, κούφια να είναι η ώρα, κάτι χειρότερο;
Το δε πιο απίστευτο από όλα είναι πως κανείς μας δεν άφησε χθες το μετεκλογικό κουτσομπολιό για να ρίξει ας πούμε μια ματιά στον σεισμικό χάρτη της περιοχής. Να βρει αυτό το μαυρογέριμο το ανατολικό ρήγμα της Ανατολίας το οποίο προκάλεσε τα χθεσινά και να δει πού τελειώνει. Κι ας μην διερωτηθεί γιατί αυτό που αρχίζει αμέσως μετά ονομάζεται Κυπριακό Τόξο, διότι ακριβώς περνάει κάτω από την Κύπρο.
Χωρίς καν να απορήσει πόσα άλλα ενεργά ρήγματα έχουμε κάτω από τα πόδια μας, γιατί η Κύπρος βρίσκεται σε μια περιοχή στην οποία καταγράφεται το 15% των σεισμών παγκοσμίως, με πολλούς και καταστροφικούς να έχουν διαλύσει τα πάντα στο νησί διαμέσου της Ιστορίας και τι σημαίνει να ζεις σε ένα σημείο όπου συναντώνται τρεις τεκτονικές πλάκες.
Χωρίς πανικό. Μόνο στη λογική της εγρήγορσης αλλά και της αυτονόητης ανάγκης να ξέρουμε όλοι μας και να μας το υπενθυμίζει η ηγεσία μας συνεχώς ότι εδώ που ζούμε, ο κίνδυνος αυτός είναι καθημερινός και ότι πρέπει όχι μόνο να έχουμε συναίσθηση του τι αυτό συνεπάγεται, αλλά και να είμαστε όλοι εκπαιδευμένοι και πειθαρχημένοι για να σώσουμε τον εαυτό μας αλλά και άλλους, εάν ο επόμενος καταστροφικός σεισμός είναι πιο κοντά ή ακόμα χειρότερα, είναι εδώ.
Τη μέρα που ο πλανήτης ολόκληρος συζητούσε το τι έγινε στην Τουρκία και τη Συρία, τη μέρα που ένα μίνι τσουνάμι συνεπεία του σεισμού στο Γκαζίαντεπ έφτανε στις ακτές της Αμμοχώστου, υπενθυμίζοντάς μας -ή θα έπρεπε- ότι πολλές φορές στην Ιστορία μας οι παράλιες πόλεις μας είχαν καταστραφεί από τσουνάμι τα οποία αν και «ηπιότερα» από ό,τι σε ωκεανούς, έχουν το φονικό μειονέκτημα της μικρής απόστασης και έτσι της αποστέρησης της δυνατότητας να προειδοποιηθεί ο κόσμος, αυτήν ειδικά την ημέρα, εμείς συζητούσαμε τι λέει ο καθένας για τις εκλογές και πώς επιλέγει να περιφέρει τους καθημερινούς του… στοχασμούς με την ψευδαίσθηση ότι τον παρακολουθεί η οικουμένη.
Και μετά απορούμε γιατί η χώρα είναι της πλάκας. Ενίοτε δε μόνο αυτής. Ένας καφενές αυτο-σημασίας και αυτοθαυμασμού, αππωμένων χώρκατων όπως ακριβοδίκαια μας περιέγραφε και ο μακαρίτης ο Μαυράτσας. Και δυστυχώς σπανίως κάτι άλλο.
