«Οργισμένα νιάτα. Κραυγές αντίδρασης. Η έκφραση μου κοντράρει τον άνεμο. Το αίμα μου βράζει καθώς αναλύω το ύψος του γκρεμού, τζιαι οι απόμακροι ήχοι των τυμπάνων βαρούν στο ρυθμό του παλμού μου. Αλλάσω όψη, τζιαι συλλογίζουμε. Το πουλλίν επέτασεν, τζιαι ήρτεν η σειρά σου. Τί εννα κάμεις;».
Καταγράφοντας διάφορες εικόνες από γεγονότα που διαδραματίστηκαν τον τελευταίο καιρό στην Κύπρο, η ταινία αυτή, αντικατοπτρίζει την οργή, την αγανάκτηση και το ταρακούνημα μιας προβληματισμένης και ανήσυχης γενιάς. Εν μέσω ενός διεφθαρμένου κράτους, που καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών του αλλά και που υποβαθμίζει την νοημοσύνη τους, αχνοφαίνεται η ελπίδα για ένα «ξεσήκωμα», μια αλλαγή.
Είναι όμως ένα κάλεσμα αφύπνισης; Ή ένα κοινωνικό πείραμα;
Είναι η αντίδραση μέσω της τέχνης.








