Δεν υπάρχει οποιαδήποτε εξέλιξη στον κόσμο η οποία θα επηρεάσει τη σημερινή κατάσταση στην Κύπρο και το μέλλον της. Βαρέθηκα να γράφω για αυτό το θέμα με προτάσεις που είναι επανάληψη των πάντων, όμως πάλι με σπρώχνει ο διάβολος. Πάλι δεν μπόρεσα να αντέξω μόλις έφτασε το μήνυμα του Ελληνοκύπριου ταβερνιάρη φίλου μου, ο οποίος μου έστειλε χαιρετίσματα από την Πάφο και μου είπε πως «θα υπάρξει λύση τον Δεκέμβριο». Άραγε έτσι φαίνεται η κατάσταση από τα οροπέδια της Πάφου; Θαυμάζω την αισιοδοξία του αγαπητού φίλου μου. Είναι ωραίο να είσαι αισιόδοξος, όμως δεν μπορούν να πουλήσουν ελπίδα όπως παλιά εκείνοι που αποκόμισαν σημαντικά κέρδη πουλώντας μπόλικη ελπίδα στο Κυπριακό. Τελειώνει το κεφάλαιό τους. Χιονίζει στα βουνά στα οποία είχαν εναποθέσει ελπίδες. Δεν έμειναν και πολλά για να πουλήσουν. Δεν υπάρχει αγοραστής. Άλλωστε για αυτό δεν συζητήθηκε και πολύ στις εκλογές στον νότο. Βαρέθηκα το τροπάρι «δίκαιη και μόνιμη λύση». Έγινε τσίχλα στο στόμα. Τι είδους δίκαιη λύση περιμένουν όλοι; Έγινε ένας πόλεμος εδώ. Αυτός ο πόλεμος έχει κερδισμένο και χαμένο. Στη μια πλευρά του τραπεζιού κάθεται η πλευρά-κατακτητής και στην άλλη άκρη η πλευρά-θύμα. Σε μια τέτοια διάταξη πώς μπορεί να υπάρξει δίκαιη συμφωνία; Μήπως ήταν δίκαιη η συμφωνία που υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 1941 στη Γιάλτα ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία; Κάθονταν στο τραπέζι οι τρεις ηγέτες-νικητές του πολέμου. Ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Στάλιν. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρούσβελτ. Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Τσόρτσιλ. Μοιράζονταν τον κόσμο μετά από την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Σε αυτό το τραπέζι δεν μπορούσαν να εμποδιστούν οι απαιτήσεις του Στάλιν. Διότι ο ουσιαστικός νικητής του πολέμου ήταν η Σοβιετική Ένωση. Για αυτό, οι Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ δεν μπόρεσαν να φέρουν και πολλή ένσταση στην προσθήκη της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στο πεδίο επιρροής του Στάλιν.
Αν καθήσουν στο τραπέζι το Ισραήλ και η Παλαιστίνη, μήπως θα μπορέσουν να κάνουν μια δίκαιη συμφωνία; Δεν θα μπορέσουν. Το Ισραήλ δεν θα υπογράψει καμία συμφωνία στην οποία δεν θα γίνουν αποδεχτές οι απαιτήσεις του. Και η Τουρκία συνεχίζει σε αυτή τη θέση τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό. Ίσως να υπάρξει συμφωνία μια μέρα αλλά δεν θα είναι δίκαιη. Και η ελληνοκυπριακή πλευρά φαίνεται πως έχει ετοιμαστεί για αυτό. Για παράδειγμα, κανένας δεν απαιτεί πλέον την επιστροφή της Κερύνειας. Μάλιστα, δεν απαιτεί ακόμα και το Βαρώσι. Τα τελευταία χρόνια δεν ακούγονται και πολλές φωνές σε σχέση με την επιστροφή του Βαρωσιού από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Σαν να το έχουν εγκαταλείψει και αυτό, όπως την Κερύνεια! Άλλωστε, εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας δεν υπάρχει σκληρή πολιτική κατά της Τουρκίας όπως παλιά. Υπάρχει ύφεση. Μπούχτισαν και τα παράτησαν σαν να αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα στο οποίο δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Πίστευα ότι για αυτό έπρεπε οπωσδήποτε να συμμετέχουν σε εκείνη τη Βουλή η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι. Όμως, δυστυχώς, δεν μπόρεσαν να περάσουν το εκλογικό μέτρο. Υπήρξε μεγάλη απώλεια ειδικά το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να μπει στη Βουλή ο Οζ Καραχάν, που ήταν υποψήφιος με τους Οικολόγους. Μπορεί να λένε και άλλα κόμματα αυτά που λέει ο Καραχάν, όμως είναι πολύ διαφορετικό να το λέει αυτό στη Βουλή ένας Τουρκοκύπριος. Γιατί είναι διαφορετικό; Είναι όπως να λέει ένας Ελληνοκύπριος ότι η Τουρκία δεν είναι κατοχική δύναμη στο νησί, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το λέει και ένας Τουρκοκύπριος. Όπως είναι πολύ πολύτιμο αυτό για πολλούς να το ακούνε από το στόμα ενός Ελληνοκύπριου, είναι πολύ πιο πολύτιμο να κατηγορεί την Τουρκία ότι είναι κατοχική δύναμη ένας Τουρκοκύπριος από το να την κατηγορεί ένας Ελληνοκύπριος. Το κάνει αυτό με μεγάλο θάρρος ο Οζ Καραχάν, ο οποίος θέτει τη ζωή του σε κίνδυνο. Γιατί δεν το αξιοποίησε αυτό η ελληνοκυπριακή κοινότητα; Επιπλέον, ο Οζ Καραχάν και ο φίλος του Τάττης ακόμα δικάζονται ότι άνοιξαν πανό για την Κυπριακή Δημοκρατία σε μια παρέλαση. Αυτή είναι μια δίκη ντροπής για την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Ναι, δεν κουνιέται φύλλο σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού. Ήρθε το καλοκαίρι. Οι βραδιές μυρίζουν γιασεμί. Συνηθίσαμε μια ζωή που δεν θέλαμε να συνηθίσουμε. Και πλέον, είναι δύσκολο να χαλάσουμε αυτή την τάξη πραγμάτων την οποία συνηθίσαμε. Στην Κύπρο γίνεται πραξικόπημα, όμως δεν γίνεται επανάσταση. Η επανάσταση δεν μοιάζει με το να πάρεις ένα πράγμα που βρίσκεται στο σπίτι και να το βάλεις αλλού…
