Μπορείτε να πείτε «ήταν στρατιώτες που εκτελούσαν διαταγές, τι να κάνουν;» Τους είπαν «πηγαίνετε να σκοτώσετε τον Μακάριο». Πήγαν. Τι θα γινόταν αν δεν υπάκουαν την εντολή που τους δόθηκε; Θα τιμωρούνταν, έτσι δεν είναι; Τότε τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει να τους συγχωρέσουμε; Εσείς κάνετε περισσότερα, κύριοι. Δεν μείνατε μόνο στη συγχώρεση, τους ανακηρύξατε και ήρωες! Και τώρα πηγαίνετε και βάζετε λουλούδια στους τάφους τους 52 χρόνια μετά. Ο Μακάριος κατάφερε να διαφύγει. Τι θα γινόταν αν δεν διέφευγε; Θα τον σκότωναν αυτοί οι στρατιώτες τους οποίους τώρα μνημονεύετε ως ήρωες, έτσι δεν είναι; Μόνο αυτόν; Μήπως αυτό το φασιστικό πραξικόπημα δεν έκανε τον λαό να φτύσει αίμα; Πόσοι δολοφονήθηκαν και με πόση αγριότητα; Αν δεν υπάκουαν τις διαταγές εκείνων των κακόψυχων χουντικών αυτοί οι στρατιώτες, τους οποίους σήμερα μνημονεύετε με ευλάβεια, θα βρίσκονταν στη ζωή τόσοι άνθρωποι, οι οποίοι κείτονται κάτω από το χώμα αυτή τη στιγμή. Και αυτό το νησί δεν θα μοιραζόταν έτσι από τη μέση. Χιλιάδες άνθρωποι δεν θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα εδάφη τους και δεν θα γίνονταν κακόμοιροι πρόσφυγες στην ίδια την πατρίδα τους. Αφού τους μνημονεύσατε, τότε μήπως καταραστήκατε και εκείνους που τους σκότωσαν; Ορίστε, καταραστείτε τους! Σβήστε τους αντιστασιακούς από τις σελίδες της Ιστορίας. Βάλτε στη θέση τους τούς πραξικοπηματίες!
Εδώ και καιρό σκέφτομαι. Είναι πάντα αθώοι οι στρατιώτες που εκτελούν διαταγές; Είναι αμαρτωλός εκείνος που δίνει τη διαταγή και αναμάρτητος εκείνος που τραβάει τη σκανδάλη; Όχι! Ουσιαστικά οι στρατηγοί και οι συνταγματάρχες είναι ένα τίποτα, αν δεν υπακούει κανείς στις παρανοϊκές διαταγές τους. Ουσιαστικά οι στρατοί τους είναι αυτοί που τους κάνουν να υπάρχουν και να είναι τόσο ισχυροί. Η Παγκόσμια Ιστορία είναι γεμάτη με αίμα και δάκρυ εξαιτίας υπάκουων στρατιωτών. Υπάρχουν διαταγές οι οποίες οπωσδήποτε δεν πρέπει να εκτελούνται σε αυτό τον κόσμο. Πώς μπορεί να είναι αθώοι εκείνοι που αφαιρούν τη ζωή ενός αθώου για να μείνουν οι ίδιοι ζωντανοί κατόπιν διαταγής που τους δόθηκε; «Πηγαίνετε να σκοτώσετε τον Μακάριο», τους είπαν. Και πήγαν! Αν υπάρχουν στρατιώτες που αρνήθηκαν αυτή τη διαταγή, εγώ αυτούς σέβομαι ουσιαστικά. Η μεγαλύτερη αρετή σε αυτό τον ντροπιαστικό κόσμο είναι να ρισκάρεις τον θάνατο για να σώσεις μια ζωή. Να θυσιάσεις τη ζωή σου! Αν σας έλεγαν «πυροβολήστε τους αιχμαλώτους που στήθηκαν στον τοίχο», θα τους πυροβολούσατε; Και ύστερα θα λέγατε «ήταν διαταγή», για να ησυχάσετε τη συνείδησή σας; Ναι, είναι διαταγή. Αλλά εσείς είστε εκείνος που τράβηξε τη σκανδάλη!
Ό,τι μας συνέβη προήλθε από αυτή την υπακοή μας. Κατέστρεψε όλους μας το γεγονός ότι υπακούσαμε σε διαταγές στις οποίες δεν έπρεπε. Από τον φόβο μας. Πάντοτε μας τρόμαζε το να μείνουμε μόνοι. Μας φαινόταν πιο ασφαλές να μένουμε μέσα στο κοπάδι. Αν ήταν βέβαιος ότι θα τον ακολουθούσε ολόκληρος ο στρατός ένας στρατιώτης που καίγεται από επιθυμία να αρνηθεί μια παράλογη διαταγή ενός στρατηγού θα το έκανε ευχαρίστως.
Ήταν πραξικοπηματίες οι καταδρομείς τους οποίους τιμάτε με δάφνινα στεφάνια, κύριοι. Δεν ήταν αντιστασιακοί. Μήπως ξεχάστηκαν όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια εκείνου του πραξικοπήματος μετά την πάροδο τόσων χρόνων; Αλήθεια, συγχωρέσατε όλους τους πραξικοπηματίες άλλωστε. Μάλιστα, τους βάλατε ακόμα και να καθίσουν σε υψηλά αξιώματα. Μόνο ο Σαμψών ήταν ένοχος; Όλοι οι υπόλοιποι ήταν αθώοι; Για εμένα είναι πιο ένοχοι από εκείνους που έδωσαν τη διαταγή αυτοί που τράβηξαν τη σκανδάλη! Δεν θα σκοτώσεις, ακόμα και αν σου πουν «σκότωσε, αλλιώς θα σε σκοτώσω»! Τι κακόμοιρο, τι καημένο νησί είναι αυτό! Το οποίο δεν τιμώρησε κανέναν εγκληματία του. Συγχώρησε τους δολοφόνους της 15ης Ιουλίου. Και τους δολοφόνους της 20ής Ιουλίου. Μήπως δεν συγχώρησε εκείνους στις υπόγειες οργανώσεις που διέπραξαν ανθρωποκτονίες; Και εκείνους τους συγχώρησε!
Αφότου συγχωρήσαμε ακόμα και εκείνους που διέπραξαν τη μεγαλύτερη προδοσία σε αυτή την πατρίδα, τι απέμεινε να λεχθεί; Αν τυγχάνουν του ίδιου σεβασμού οι πατριώτες με τους προδότες και οι ήρωες με τους ποταπούς, πείτε μου πώς μπορεί να ζήσει κανείς σε αυτά τα χώματα…
