Πάντα η Κύπρος είχε έναν πανέμορφο νυχτερινό ουρανό. Τα τελευταία όμως χρόνια, η 12η κυρίως και η 13η Αυγούστου, σχεδόν θεσμοθετήθηκαν ως οι ημερομηνίες που μάς επισκέπτονται οι περιβόητες Περσείδες.
Τα περασμένα χρόνια οι Περσείδες γράφονταν με «γιώτα» και ήταν προφανώς λάθος. Δεν έχουν καμιά σχέση οι διάττοντες με την Περσία! Γράφονται με έψιλον-γιώτα γιατί προέρχονται από τον αστερισμό του Περσέα.
Ως εκ της θέσης μου στο Πλανητάριο Κύπρου, σας κοινοποιώ πως η αποψινή υποδοχή των Περσείδων και στο Πλανητάριο και στον Αμίαντο έχει ξεπεράσει σε ζήτηση κάθε προηγούμενο!
Το ερώτημα ωστόσο κυριαρχεί: Πόσο γοητευτικό είναι το θέαμα των Περσείδων και τι είναι αυτό που κάνει έναν πολίτη να παίρνει τα βουνά και τις σκοτεινές περιοχές, για να απολαύσει αυτές τις φωτεινές «ρουκέτες»; Νάναι άραγε αυτό που ο Όσκαρ Ουάιλτ απέδωσε σε μια φράση, την απογοήτευσή του για τη συμπεριφορά των ανθρώπων και των κοινωνιών τους στην καθημερινότητα της επιβίωσης; Είπε, λοιπόν, ο στοχαστής: «Όλοι είμαστε μέσα στο βούρκο, αλλά κάποιοι από μας κοιτάζουν τα άστρα»! Ένα απελπισμένο μήνυμα πως πάντα υπάρχει και η αισιόδοξη ματιά κι αυτή έρχεται όχι από δίπλα αλλά από πάνω… Από έναν σκοτεινό ουρανό που κάθε 12-13 Αυγούστου, δέχεται φωτεινές ριπές από φλεγόμενες ρουκέτες. Έχει ανάγκη και είναι ολοφάνερο, πως ο άνθρωπος θέλει να ξεφύγει για λίγο, έστω για μερικές ώρες, από τη γήινη βαρύτητα, την καθήλωση στη ρουτίνα και την ανάγκη να είναι μια ζωή τροφοσυλλέκτης!
Από τους αρχαίους Έλληνες, τους Πέρσες και τους Άραβες βρίσκουμε ένα πλούσιο αστρονομικό χάρτη του ουρανού, που πραγματικά απόψε, επειδή δεν θα υπάρχει Σελήνη, το φαινόμενο θα είναι πιο ορατό, εντυπωσιακό και πιο μακράς διάρκειας. Για όσους θα… εκδράμουν απόψε για πρώτη φορά, οι παρακάτω πληροφορίες είναι χρήσιμες. Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων (μετέωρα ή πεφταστέρια, όπως είναι κοινώς γνωστά στην παράδοση). Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης), τα οποία είναι απομεινάρια του κομήτη Σουίφτ-Τατλ (109P/Swift-Tuttle) και όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται, εξαιτίας της συμπίεσης της ατμόσφαιρας, μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες.
Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τατλ περιπλανάται στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον κομήτη. Υπάρχει ωστόσο και μία σχετικώς νέα συνιστώσα, μία λωρίδα υλικού που αποσπάστηκε από τον κομήτη το έτος 1862.
Αναφέρονται παρατηρήσεις των Περσείδων εδώ και περίπου 20 αιώνες, με αρχαιότερη αναφερόμενη από την Άπω Ανατολή. Μία λαϊκή ονομασία της βροχής αυτής σε ρωμαιοκαθολικές χώρες είναι «Δάκρυα του Αγίου Λαυρεντίου», καθώς στις 10 Αυγούστου τιμάται η μνήμη του μαρτυρίου του.
Καλά να δείτε (και να απολαύσετε), λοιπόν, απόψε!
