Φουντώνει και πάλι η συζήτηση για το μέλλον της λεωφόρου Μακαρίου η οποία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε ένα απλοϊκό δίλημμα. Αν η επιστροφή περισσότερων ιδιωτικών οχημάτων στο κέντρο της πρωτεύουσας μπορεί από μόνη της να αναστρέψει την εμπορική υποχώρηση της περιοχής. Πρόκειται, όμως, για ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί με την εύκολη παραδοχή ότι περισσότερα αυτοκίνητα σημαίνουν αυτομάτως περισσότερους πελάτες και μεγαλύτερο τζίρο.
Πριν ακόμη εξεταστεί αν οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις πρέπει να αλλάξουν, υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα και δεν είναι άλλο από τη χρηματοδότηση του έργου και το ενδεχόμενο η ανατροπή της φιλοσοφίας με την οποία εγκρίθηκε να δημιουργήσει υποχρέωση επιστροφής ευρωπαϊκών κονδυλίων. Από τη στιγμή που η Μακαρίου συγχρηματοδοτήθηκε στη βάση συγκεκριμένων στόχων βιώσιμης κινητικότητας, καμία αλλαγή δεν μπορεί να γίνει ελαφρά τη καρδία, ιδιαίτερα όταν το κόστος μιας λανθασμένης απόφασης ενδέχεται να μεταφερθεί στους φορολογουμένους. Υπό αυτή την έννοια, η θέση του Υπουργείου Μεταφορών ότι δεν θα συναινέσει σε αλλαγές χωρίς προηγουμένως να διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση είναι επιβεβλημένη. Η διαχείριση δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος δεν μπορεί να προσαρμόζεται στις πιέσεις της στιγμής ούτε να παρακάμπτει δεσμεύσεις που ανέλαβε η Κυπριακή Δημοκρατία.
Το γεγονός, μάλιστα, ότι η περίοδος αξιολόγησης του έργου δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί καθιστά τη συζήτηση ακόμη πιο ευαίσθητη. Εφόσον προβλέπεται αξιολόγηση σε βάθος πενταετίας από την τελευταία εκταμίευση και απομένουν περίπου τέσσερα χρόνια, οποιαδήποτε ουσιώδης διαφοροποίηση θα πρέπει να είναι πλήρως τεκμηριωμένη και συμβατή με τους αρχικούς στόχους. Και εδώ είναι που πρέπει να κατανοήσουν όλοι πως θα πρέπει να δοθεί χρόνος. Δεν μπορεί σε δύο χρόνια ή και τρία κάποιοι να αναμένουν ότι ο πάλαι ποτέ εμπορικότερος δρόμος της Λευκωσίας θα επιστρέψει σε εποχές των 90s-00s.
Σαφώς, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ανησυχίες των καταστηματαρχών είναι αβάσιμες. Η Μακαρίου αντιμετωπίζει πραγματικές προκλήσεις και η εμπορική δραστηριότητα δεν έχει επιστρέψει στα επίπεδα που πολλοί ανέμεναν μετά την ανάπλαση. Το λάθος είναι να θεωρείται αυτονόητο ότι η αιτία βρίσκεται αποκλειστικά στον περιορισμό της κυκλοφορίας και ότι η θεραπεία είναι η επιστροφή των αυτοκινήτων. Η αγορά της Λευκωσίας έχει αλλάξει δραστικά. Τα εμπορικά κέντρα, το ηλεκτρονικό εμπόριο, οι νέες καταναλωτικές συνήθειες και η μετακίνηση της εστίασης και της ψυχαγωγίας σε άλλες περιοχές έχουν αναδιαμορφώσει τον εμπορικό χάρτη. Δεν είναι πειστικό ένα σύνθετο οικονομικό και πολεοδομικό πρόβλημα να αντιμετωπίζεται με μία μόνο κυκλοφοριακή παρέμβαση.
Ακόμη και τα στοιχεία για τα υποστατικά δείχνουν πιο σύνθετη εικόνα. Από τα 106 ισόγεια υποστατικά, τα 70 είναι ενοικιασμένα και τα 36 κενά και μόλις 20 εμφανίζονται διαθέσιμα προς ενοικίαση. Τα δεδομένα δεν επιτρέπουν εφησυχασμό, απέχουν όμως από την εικόνα μιας πλήρως ερημωμένης λεωφόρου. Αν ο στόχος είναι η αναζωογόνηση της Μακαρίου, η συζήτηση πρέπει να είναι πολύ ευρύτερη, δηλαδή να συμπεριλάβει και τα ενοίκια, την αξιοποίηση κενών κτηρίων, την προσέλκυση επιχειρήσεων, τις -σχεδόν ανύπαρκτες- δημόσιες συγκοινωνίες, την περιμετρική στάθμευση, τη σκίαση, την καθαριότητα, την ασφάλεια και την ποιότητα δημόσιου χώρου.
Γιατί αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα! Και σίγουρα όχι πώς θα περάσουν περισσότερα αυτοκίνητα από τη λεωφόρο αλλά πώς θα επιστρέψουν περισσότεροι άνθρωποι. Και αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο πράγμα.
