Ουσιαστικά, επειδή συζητάμε πάντα τα ίδια πράγματα, δεν θέλω να γράφω και πολύ για το Κυπριακό, μέχρι να υπάρξει κάποια συγκλονιστική εξέλιξη. Έγινε πολύ πληκτικό. Άλλωστε αυτό είναι το θέμα που ελκύει το λιγότερο ενδιαφέρον στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Αν με ρωτάτε, θα χρεωκοπήσει μια εφημερίδα που βάζει καθημερινά πρωτοσέλιδα το Κυπριακό. Δηλαδή μέχρι σε αυτό το σημείο φτάσαμε. Δεν έμεινε ενθουσιασμός στην κοινωνία. Κανείς δεν θεωρεί τόσο σημαντικές όσο ένα επεισόδιο βιασμού τις συναντήσεις των ηγετών. Όμως, κάποτε είναι επιβεβλημένο να γράψεις.
Ο Τουφάν επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάρι. Τι λέει; «Λέω και θα λέω αυτό που έχω να πω κοιτάζοντας στα μάτια τους συνομιλητές μου. Εκείνος που εμπιστεύεται τα λεγόμενά του μού τα λέει κατάματα». Τι λες, Χριστοδουλίδη; Πρέπει να έχεις μια απάντηση να δώσεις σε αυτό. Εσύ δεν λες αυτά που έχεις να πεις βλέποντας στα μάτια τον Τουφάν; Από τα λεγόμενα του Τουφάν αυτό καταλαβαίνω εγώ. Σαν να μην του λες τίποτα κατάμουτρα και πάντα μιλάς πίσω του. Γι’ αυτό έχει παράπονο. Το λέει σε εσένα. Κοίτα με στα μάτια και πες το, λέει. Εσύ πού κοιτάς; Ανάμεσα στα δυο του φρύδια και όχι στα μάτια του;
Δεν έχει λόγια ο Τουφάν. Και εμφανίστηκε και ένα ζήτημα σπονδυλικής στήλης τώρα. Η σπονδυλική στήλη είναι σημαντική, λέει. Αλλά το μυαλό και η καρδιά είναι πιο σημαντικά, λέει. Όπου δεν υπάρχει μυαλό και καρδιά, η σπονδυλική στήλη δεν ωφελεί πουθενά μόνη της, λέει. Δηλαδή τι είναι αυτά τώρα; Σπονδυλική στήλη. Μυαλό. Καρδιά. Αυτά είναι σημαντικά και τα υπόλοιπα όργανά μας δεν είναι σημαντικά; Το στομάχι, το έντερο, το συκώτι, οι πνεύμονες; Η χολή, το πάγκρεας; Τα γεννητικά μας όργανα; Είναι λιγότερο σημαντικά; Μήπως δεν είναι τα γεννητικά μας όργανα που διασφαλίζουν ότι πληθαίνουμε; Επιπλέον, είναι το κυριότερο όπλο των πιο βαριών βρισιών. Στη γειτονιά που διέμενα, κανείς δεν έβριζε τον άλλο αποκαλώντας τον ασπόνδυλο. Ούτε άκαρδο τον έλεγε. Κάποιοι έλεγαν «άμυαλε» κάποτε, όμως δεν ήταν και πολύ βαρύ. Οι πιο βαριές βρισιές είναι εκείνες που αφορούν τα μέρη κάτω από τη μέση. Ο Φρανς Κάφκα λέει «Θα ήθελα να συγκρουστούν τα μυαλά μας, όμως βλέπω ότι εσύ είσαι άοπλος, κύριε». Άραγε αυτό λέει ο Τουφάν στον Χριστοδουλίδη τώρα;
Όσον αφορά τη σπονδυλική στήλη. Ναι, υπάρχει μια σπονδυλική στήλη σε αυτές τις συνομιλίες. Αλλά, αυτή δεν είναι του Τουφάν. Υπάρχει και ένα μυαλό. Αλλά και αυτό δεν είναι δικό του. Αν μιλάς για καρδιά, ας μην αναφερθούμε καθόλου σε αυτήν. Και η σπονδυλική στήλη και το μυαλό ανήκουν στην Τουρκία. Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο το έργο του Τουφάν σε αυτό το τραπέζι. Μήπως είναι εύκολο να χρησιμοποιείς τη σπονδυλική στήλη και το μυαλό κάποιου άλλου; Τα επιχειρήματά του είναι αδύναμα. Δεν ξέρω αν κατά τις διμερείς συναντήσεις τού είπε ποτέ το εξής ο Χριστοδουλίδης: «Φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνεσαι ότι η πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή. Μας διώξατε από τα εδάφη μας. Λεηλατήσατε τις περιουσίες μας! Τι άλλο θες; Γιατί δεν αναφέρεσαι καθόλου στο Βαρώσι, το οποίο προσφέρετε στα φίδια και στις σαρανταποδαρούσες εδώ και 52 χρόνια; Αφού μιλάς για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, έλα τότε να συζητήσουμε το Βαρώσι».
Όλος ο κόσμος θεωρεί κατακτητή στην Κύπρο την Τουρκία, την οποία η τουρκική πλευρά θεωρεί «απελευθερωτή». Όμως, ο Τουφάν λέει «η απομόνωση είναι απάνθρωπη, να αρθεί». Μήπως δεν είναι απάνθρωπη η λεηλασία των ελληνοκυπριακών εδαφών-λαφύρων στον βορρά; Είναι απάνθρωπο να μην δίδεται υπηκοότητα στα παιδιά των μεικτών γάμων και δεν είναι απάνθρωπο να συλλαμβάνονται ηλικιωμένοι Ελληνοκύπριοι που ήρθαν για να δουν τα χώματά τους; Αν ένα κράτος-φάντασμα υπό κατοχή δεν μπορεί να συστήσει φυσιολογική σχέση με τον κόσμο, ο πρωταρχικός λόγος γι’ αυτό είναι η Τουρκία. Εκείνη είναι που εμποδίζει και την επαφή των νέων μας με την Μπαρσελόνα. Εκείνη είναι που μας καταδικάζει εσαεί σε απομόνωση σε αυτό το κράτος-φάντασμα, το οποίο μας ανάγκασε να ιδρύσουμε ένας φασίστας Τούρκος στρατηγός εδώ. Ως Κύπριοι είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκείνη δεν είναι μέλος. Και εκείνη είναι που μας εμποδίζει να επωφεληθούμε από όλα τα δικαιώματα αυτής της ιδιότητας μέλους. Και γι’ αυτό δεν θέλει λύση. Δεν θέλει να πάψουμε να είμαστε δεμένοι στη δική της ουρά και να συμμετάσχουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Άφησα τη σπονδυλική στήλη και το μυαλό, κύριέ μου. Όμως, μακάρι να είχες καρδιά. Είναι πολύ δύσκολο το έργο σου. Δεν μπορώ να ξέρω πώς θα τα βγάλεις πέρα…
