Φιλοξενώ σήμερα κείμενο ενός καλού φίλου που κι αυτός μαγεμένος ατενίζει το άπειρο σύμπαν. Το φιλοξενώ γιατί είναι εξαιρετικό. Γιατί είναι εύστοχο και γιατί είναι ανθρωποκεντρικό. Διαβάστε το κι αναλογιστείτε πόσες ασήμαντες μικρότητες μάς εγκλωβίζουν καθημερινά (και) που δεν μπορούμε να υπερβούμε. Πόσα αδιανόητα «τίποτα» μάς καταδικάζουν στον εγωιστικό μικρομεγαλισμό μας.
Ο Φειδίας Χατζηχαραλάμπους σημαδεύει την ανθρώπινή μας απειροελάχιστη ύπαρξη και αναδεικνύει με τον πιο απλό τρόπο δεδομένα που αγνοούμε. Ας τα κρατήσουμε για κάποια δευτερόλεπτα στη μνήμη μας. Μπορεί κάπως να διορθωθούμε… Γράφει λοιπόν ο Φ. Χατζηχαραλάμπους: «Στις 18 Νοεμβρίου 2026, το Voyager 1 θα βρίσκεται μία ημέρα φωτός μακριά από τη Γη. Εκτοξεύτηκε το 1977. Σχεδόν μισός αιώνας ταξιδιού. Σαράντα εννέα χρόνια μέσα στο σκοτάδι, με ταχύτητα περίπου 61.000 χιλιομέτρων την ώρα· μια ταχύτητα που ο άνθρωπος, περιορισμένος στα μέτρα του, θα αποκαλούσε τρομακτική. Και όμως, όλη αυτή η ορμή, όλος αυτός ο χρόνος, όλη αυτή η ανθρώπινη επιμονή μάς μετέφεραν μόλις εκεί όπου το φως φτάνει σε είκοσι τέσσερις ώρες. Μία ημέρα φωτός.
Ας κρατήσουμε αυτή τη σκέψη για λίγο, πριν ξαναμιλήσουμε για την κατάκτηση των άστρων.
Το πλησιέστερο άστρο στον Ήλιο μας, ο Proxima Centauri, απέχει περίπου 4,24 έτη φωτός. Περίπου 1.550 ημέρες φωτός.
Με την κλίμακα του Voyager, το ταξίδι προς τον πλησιέστερο αστρικό μας γείτονα θα απαιτούσε περίπου 76.000 χρόνια.
Και μιλάμε για τον πλησιέστερο.
Εδώ βρίσκεται ίσως μία από τις πιο σκληρές ειρωνείες της ανθρώπινης ύπαρξης: έχουμε αρκετή ευφυΐα ώστε να αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν, αλλά όχι αρκετή δύναμη ώστε να διασχίσουμε παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι του.
Μετράμε γαλαξίες, υπολογίζουμε αποστάσεις δισεκατομμυρίων ετών φωτός, μιλάμε για αποικίες σε άλλους κόσμους και για διαστρικά ταξίδια, σαν να μας ανήκει ήδη ο δρόμος.
Κι όμως, δεν έχουμε προλάβει ακόμη να φύγουμε ουσιαστικά από την αυλή του σπιτιού μας.
Ο άνθρωπος είναι παράξενο πλάσμα.
Στέκεται πάνω σε έναν μικρό βράχο, γύρω από ένα κοινό άστρο, μέσα σε έναν από αμέτρητους γαλαξίες, και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τη λέξη «κατάκτηση».
Ίσως λοιπόν το Voyager 1 να μην είναι τόσο ένα μνημείο της δύναμής μας όσο ένα μνημείο του μέτρου μας.
Δεν μας δείχνει πόσο μακριά φτάσαμε.
Μας αποκαλύπτει, με τρόπο σχεδόν ανελέητο, πόσο ασύλληπτα μεγάλο είναι αυτό που βρίσκεται απέναντί μας -και πόσο μικρός παραμένει εκείνος που το κοιτάζει.
(Σημείωση: Η φωτογραφία είναι του ιδίου)
