Ο Μαδούρο είναι δικτάτορας, είπατε; Φυσικά και είναι δικτάτορας! Τι νομίζετε; Ο σοσιαλισμός γίνεται με δημοκρατία; Μήπως είναι τόσο εύκολο να εθνικοποιήσεις και να απαλλοτριώσεις τους πιο πολύτιμους πόρους της χώρας; Είναι δυνατόν με τη δημοκρατία αυτό; Παρά ταύτα, στη Βενεζουέλα υπήρχε πολυκομματικό σύστημα. Υπήρχε αντιπολίτευση. Που και αυτό δεν γίνεται στον σοσιαλισμό. Είναι μονοκομματικό το σύστημα. Έτσι είναι στην Κούβα. Έτσι είναι και στην Κίνα. Έτσι ήταν και στη Σοβιετική Ένωση και σε όλες τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες που εξαρτώνταν από αυτήν. Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε δεν το έκανε αυτό στη Χιλή. Προτίμησε τον δημοκρατικό δρόμο. Η Μόσχα τον προειδοποίησε πολλές φορές ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί σοσιαλισμός με δημοκρατικό τρόπο. Δεν άκουσε. Επέμεινε στη δημοκρατία. Και το πλήρωσε με τη ζωή του. Δολοφονήθηκε με πολυβόλο στο παλάτι La Moneda στο Σαντιάγκο το 1973. Και ο Καντάφι, ο οποίος εθνικοποίησε το πετρέλαιο και έδιωξε όλο το ξένο κεφάλαιο από τη Λιβύη, βρισκόταν στο στόχαστρο του αφεντικού του ιμπεριαλισμού ΗΠΑ από την ημέρα που το έκανε αυτό.
Μήπως τώρα είναι η ώρα να συζητείται αν ο Μαδούρο είναι καλός ή κακός άνθρωπος; Ό,τι και αν γραφτεί για αυτό, όσο και αν δυσφημιστεί, απολύτως τίποτα δεν δικαιώνει και δεν καθιστά νόμιμη την ντροπιαστική επιχείρηση των ΗΠΑ. Ουσιαστικά αυτό είναι που πρέπει να συζητείται τώρα. Ο ιμπεριαλισμός μετέφερε σε νέο στάδιο την αποστολή του. Και ανακήρυξε επισήμως τη νέα τάξη πραγμάτων με τον Μαδούρο, ο οποίος πιάστηκε με τις πιτζάμες από το κρεβάτι του και μετά μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη με τα παπούτσια. Ο Τραμπ είναι σαν τον Χίτλερ. Ο Χίτλερ άπλωνε τον χάρτη πάνω στο τραπέζι και σημάδευε τις χώρες που θα κατακτώνταν. Ονειρευόταν να κτίσει την κυριαρχία των Γερμανών στον κόσμο, τους οποίους θεωρούσε αρία φυλή. Έτσι είναι και ο Τραμπ. Θέλει μια αμερικανική κυριαρχία στον κόσμο. Και εκείνος κοιτάζει τον χάρτη. Σημαδεύει την Κούβα, την Κολομβία, το Μεξικό, τη Βολιβία, το Ιράν. Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο. Δεν υπάρχουν Ηνωμένα Έθνη. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη! Υπάρχει η ισχύς! Ο ισχυρός θα συνθλίψει τον ανίσχυρο. Ο ισχυρός θα πάρει αυτό που θέλει! Γελοιοποιούνται πλέον όσοι αναφέρονται ακόμα στο διεθνές δίκαιο και προβάλλουν τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών!
Το παράξενο είναι πως βρήκε στήριξη στον κόσμο αυτός ο δεσποτισμός. Και μάλιστα σε ευρωπαϊκές χώρες! Κυρίως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ελλάδα χειροκροτούν τον Τραμπ! Το δε Ισραήλ βγάζει κραυγές νίκης σαν να το έκανε το ίδιο αυτό. Στην Τουρκία το μέτωπο Ταγίπ Ερντογάν σάστισε μη ξέροντας τι θα πει. Κάνουν δηλώσεις αποφεύγοντας να αναμειχθούν. Όμως, υπάρχουν και κάποιοι που ανησυχούν μήπως και πάθει το ίδιο και ο Ερντογάν. Θα επιχειρήσει μια τέτοια επιχείρηση και στην Τουρκία ο Τραμπ; Αν βάλει στο μάτι τον πλούτο δισεκατομμυρίων δολαρίων του Ερντογάν, γιατί να μην το επιχειρήσει; Όμως, η αμερικανική κυβέρνηση γνωρίζει καλά τους Τούρκους. Αυτό δεν θα είναι εύκολο, όπως στη Βενεζουέλα. Όσο και αν δεν αγαπά τον Ερντογάν το τουρκικό έθνος, όσο και αν τον μισεί, όσο μάλιστα και αν επιθυμεί τον θάνατό του για να απαλλαχτεί από αυτόν μια ώρα αρχύτερα, δεν θα μείνει σιωπηλός μπροστά στη σύλληψη και τη μεταφορά του με αυτόν τον τρόπο από τις ΗΠΑ. Θα ξεσηκωθεί. Ακόμα και οι πιο σκληροί αντιπολιτευόμενοι του Ερντογάν θα ενεργοποιηθούν αμέσως για να τον προστατεύσουν. Δεν αμφιβάλλω καθόλου!
Αυτές οι καταστάσεις πώς θα επηρεάσουν εμάς στην Κύπρο; Ποια θα είναι η θέση μας μέσα στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων; Σε ποιο δίκαιο θα αναφερόμαστε και θα ζητάμε λύση αφού παραγνωρίζεται τόσο το διεθνές δίκαιο; Την ώρα που τα Ηνωμένα Έθνη έχουν απαξιωθεί τόσο πώς θα μας οδηγήσουν στη λύση του Κυπριακού; Είναι δύσκολο το έργο μας. Πολύ πιο δύσκολο από ό,τι ήταν παλιά. Πρέπει να λεχθεί και στην κυρία Ολγκίν πλέον. Να επιστρέψει στη χώρα της, την Κολομβία. Έχει πολλή δουλειά εκεί. Εδώ δεν έχει δουλειά!
