Ο θάνατος του Γιώργου Βασιλείου κλείνει ένα κεφάλαιο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη που υπερβαίνει πρόσωπα, κομματικές γραμμές και συγκυρίες.
Ο τρίτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπήρξε μια πολιτική φυσιογνωμία που συνδέθηκε με τη νηφαλιότητα, τον ορθολογισμό και την πίστη ότι μια μικρή χώρα μπορεί να διεκδικήσει ρόλο και προοπτική, εφ' όσον επενδύει στη στρατηγική σκέψη και την εξωστρέφεια.
Ο Γιώργος Βασιλείου επιχείρησε να μετακινήσει το πολιτικό σύστημα στη λογική της ευκαιρίας. Η πολιτική του προσέγγιση στο Κυπριακό –με έμφαση στον διάλογο, τη διεθνή νομιμοποίηση και την ευρωπαϊκή διάσταση– ήταν συνεπής και προσανατολισμένη στο μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας. Η Ιστορία έχει τον τρόπο της να δικαιώνει όσους σκέφτονται πέρα από τον εκλογικό κύκλο.
Το ισχυρότερο αποτύπωμά του, ωστόσο, συνδέεται αναμφίβολα με την ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου. Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν ένα αυτονόητο αποτέλεσμα αλλά προϊόν πολιτικής βούλησης, τεχνοκρατικής προετοιμασίας και διπλωματικής επιμονής.
Ο Γιώργος Βασιλείου αντιλήφθηκε έγκαιρα ότι η ΕΕ δεν αποτελούσε απλώς ένα οικονομικό ή θεσμικό πλαίσιο αλλά μια ασπίδα ασφάλειας, σταθερότητας και προοπτικής για την Κυπριακή Δημοκρατία. Και εργάστηκε για αυτό αποδεχόμενος την πρόσκληση του πολιτικού του αντιπάλου, Γλαύκου Κληρίδη, να ηγηθεί της διαπραγμάτευσης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση.
Η πολιτική του διαδρομή αποτελεί σήμερα υπενθύμιση για κάτι που συχνά λείπει από τον δημόσιο διάλογο: ότι η Κυπριακή Πολιτεία και το πολιτικό προσωπικό μπορούν να πετύχουν ουσιαστικά αποτελέσματα όταν λειτουργούν με σχέδιο, σοβαρότητα και μεταρρυθμιστική τόλμη. Όταν δεν φοβούνται να εξηγήσουν δύσκολες αλήθειες στους πολίτες και όταν επιλέγουν τη συνεργασία αντί της εσωστρέφειας.
Σε μια εποχή όπου η απαξίωση της πολιτικής είναι διάχυτη, η διαδρομή του Γιώργου Βασιλείου υπενθυμίζει ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να είναι εργαλείο προόδου. Όχι ως διαχείριση εντυπώσεων αλλά ως πράξη ευθύνης απέναντι στο μέλλον. Και αυτή είναι η πιο επίκαιρη κληρονομιά του.
Ο Γιώργος Βασιλείου έδειξε με τον πολιτικό του βίο ότι η ηγεσία δεν μετριέται μόνο με δημοφιλία αλλά με τη δυνατότητα να ανοίγει δρόμους. Σε μια χώρα που συχνά εγκλωβίζεται στη στασιμότητα, το παράδειγμά του δείχνει πως η τόλμη της σκέψης μπορεί να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων.
Η Κύπρος οφείλει να θυμάται ότι οι μεγαλύτερες κατακτήσεις της προέκυψαν όταν επέλεξε να κοιτάξει πέρα από τα όριά της.
