Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ: Οι επόμενες γενιές και οι επερχόμενες εκλογές...

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιμένει να δηλώνει ότι «δεν τον απασχολούν οι επόμενες προεδρικές εκλογές», οι οποίες απέχουν δεκαπέντε μήνες, «αλλά οι επόμενες γενιές». Τη δήλωση που έκανε το απόγευμα της Πέμπτης, ο ίδιος την εκλαμβάνει μάλιστα, αν κρίνουμε από το ύφος της εκφοράς της, ως μια ευφυή ατάκα με την οποία βάζει στη θέση τους όσους άρχισαν να ασχολούνται με το προεκλογικό περιβάλλον. Με μια τέτοια αποστροφή επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που υπερβαίνει τις μικροκομματικές σκοπιμότητες, την ώρα που η καθημερινή πολιτική του πρακτική γεννά εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο ισχύει ο ισχυρισμός της αδιαφορίας του Προέδρου για τις επερχόμενες εκλογές. Γιατί, εάν πράγματι δεν τον απασχολούν, γιατί αξιοποιεί κάθε ευκαιρία δημόσιας παρουσίας; Από τοπικές γιορτές και φεστιβάλ μέχρι τα εγκαίνια μικρών συνοικιακών έργων, ο Πρόεδρος βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο, με μια επικοινωνιακή δραστηριότητα που παραπέμπει περισσότερο σε προεκλογική εκστρατεία παρά σε άσκηση θεσμικών καθηκόντων. Ασφαλώς, η παρουσία του Προέδρου σε δημόσιες εκδηλώσεις δεν είναι από μόνη της μεμπτή. Το ερώτημα είναι εάν η προβολή υποκαθιστά την ουσία και εάν η επικοινωνία χρησιμοποιείται ως εργαλείο προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Ο κ. Χριστοδουλίδης γνωρίζει πολύ καλά ότι η Προεδρία προσφέρει ένα σημαντικό πλεονέκτημα προβολής. Η συνεχής παρουσία του στην επικαιρότητα τού επιτρέπει να συντηρεί την εικόνα του, να καλλιεργεί σχέσεις και να προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα υποψηφιότητα, χωρίς να αναλαμβάνει ακόμη το πολιτικό κόστος μιας επίσημης ανακοίνωσης. Έτσι, ενώ διακηρύσσει ότι κοιτάζει πέρα από τις εκλογές, η πολιτική του δραστηριότητα αφήνει την εντύπωση ότι τις έχει διαρκώς στο μυαλό του. Παράλληλα, επιχειρεί να ενισχύσει την επιρροή του στον ΔΗΣΥ, το κόμμα από το οποίο αποχώρησε για να διεκδικήσει την Προεδρία ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Η πολιτική αυτή δεν είναι παράδοξη σε μια περίοδο αναζήτησης συμμαχιών. Αναδεικνύει, ωστόσο, την αντίφαση ανάμεσα στην εικόνα του υπερκομματικού Προέδρου και στην προσπάθεια οικοδόμησης ενός προσωπικού πολιτικού μηχανισμού. Ακόμη πιο σοβαρά είναι τα ερωτήματα που προκαλεί η στάση του στο Κυπριακό. Η προσπάθεια προσέγγισης των οπαδών του στάτους κβο εγείρει ανησυχίες για το κατά πόσο η πολιτική τακτική υπαγορεύεται από την ανάγκη εξεύρεσης λύσης ή από την επιδίωξη εκλογικών ερεισμάτων. Και όλα αυτά ενώ η διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού παραμένει σε τέλμα. Οι δημόσιες τοποθετήσεις της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, για την ανάγκη πολιτικής βούλησης και ουσιαστικής προόδου καθιστούν αναγκαία την εξέταση της στάσης όλων των πλευρών, περιλαμβανομένης της ελληνοκυπριακής ηγεσίας. Ο Πρόεδρος δεν μπορεί να επικαλείται διαρκώς την αδιαλλαξία της άλλης πλευράς, χωρίς να λογοδοτεί για τις δικές του επιλογές και πρωτοβουλίες. Στην πολιτική, οι προθέσεις κρίνονται από τις πράξεις. Ο κ. Χριστοδουλίδης δικαιούται να διεκδικήσει δεύτερη θητεία αλλά οι πολίτες δεν χρειάζονται έναν Πρόεδρο που δηλώνει ότι κοιτάζει μακριά, ενώ φροντίζει καθημερινά να βρίσκεται στο κάδρο. Χρειάζονται έναν Πρόεδρο που να αποδεικνύει, με έργο, αποτελέσματα και πολιτική ευθύνη, ότι η διακυβέρνηση προηγείται της επανεκλογής.