Του Πάνου Λοΐζου Παρρά*
Σε μια περίοδο βαθιάς πολιτικής κόπωσης και δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς, στην Κύπρο γεννιέται ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια μια πραγματικά συλλογική πολιτική προσπάθεια από τα κάτω.
Μια στρατιά από εθελοντές, εκατοντάδες άνθρωποι από όλη την Κύπρο ένωσαν τις φωνές και τις δυνάμεις τους για να στήσουν και να φέρουν εις πέρας μια τεράστια προεκλογική εκστρατεία. Μια εκστρατεία φρέσκια, αλλιώτικη αλλά ουσιαστική. Με τεκμηριωμένο λόγο, με εφαρμόσιμες προτάσεις, με σύγχρονο τρόπο προβολής τους. Μια καμπάνια που δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτε από καμπάνιες άλλων κομμάτων με πολλαπλάσιους προϋπολογισμούς, και μάλιστα χωρίς μηχανισμούς και χωρίς έμμισθο προσωπικό.
Όλοι αυτοί λοιπόν κινητοποιηθήκαμε χάρις σε ένα κοινό σκοπό, για ένα συλλογικό στοίχημα. Τον πολιτικό εκσυγχρονισμό της χώρας.
Η κυπριακή κοινωνία βρίσκεται σε μια περίοδο παρατεταμένης πολιτικής κόπωσης. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για απογοήτευση απέναντι στο παραδοσιακό κομματικό σκηνικό ή για περιστασιακή δυσπιστία προς τους θεσμούς. Το πρόβλημα έχει αποκτήσει βαθύτερα χαρακτηριστικά: ένα μεγάλο μέρος των πολιτών θεωρεί ότι το κράτος αδυνατεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά, δίκαια και με συνέπεια.
Τα τελευταία χρόνια, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται συνεχώς γύρω από τα ίδια ζητήματα. Διαπλοκή, καθυστερήσεις στη Δικαιοσύνη, έλλειψη λογοδοσίας, στεγαστική κρίση, ακρίβεια σε όλα, δύσκολη καθημερινότητα, αδύναμοι ελεγκτικοί μηχανισμοί και μια πολιτική ζωή που συχνά δείχνει εγκλωβισμένη σε επικοινωνιακή διαχείριση αντί στην απαίτηση της κοινωνίας για ουσιαστική μεταρρύθμιση. Οι πολίτες ακούν διαρκώς εξαγγελίες, αλλά σπάνια βλέπουν δομικές αλλαγές.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής Κύπρου: όχι η απουσία ιδεών ή νομοθεσιών, αλλά η αδυναμία εφαρμογής τους. Η χώρα διαθέτει θεσμούς, ευρωπαϊκά εργαλεία και εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό. Εκεί που αποτυγχάνει είναι στην πολιτική βούληση, στη συνέπεια και στον αποτελεσματικό έλεγχο της εξουσίας. Στην απουσία ενός λειτουργικού κράτους που να υπηρετεί αποτελεσματικά και δίκαια όλους τους πολίτες.
Όταν το κράτος δεν μπορεί να εφαρμόσει κανόνες με συνέπεια, η καθημερινότητα γίνεται ακριβή, άνιση και ανασφαλής.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όλο και περισσότεροι πολίτες δεν αναζητούν απλώς ένα «νέο κόμμα». Αναζητούν έναν βαθύ πολιτικό εκσυγχρονισμό. Μια πολιτική δύναμη που να μπορεί να πιέζει θεσμικά, να λειτουργεί ως αντίβαρο, να απαιτεί διαφάνεια και να επιμένει σε κανόνες που ισχύουν για όλους.
Εδώ ακριβώς επιχειρεί να τοποθετηθεί το Volt. Όχι ως κόμμα διαμαρτυρίας ούτε ως προσωποκεντρικός πολιτικός σχηματισμός, αλλά ως μια προσπάθεια πολιτικής ανανέωσης με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και έμφαση στη θεσμική λειτουργία του κράτους. Μια φωνή ορθολογισμού, μια φωνή με έγνοια για την κοινωνία και τους πολίτες, που δεν κουβαλά βαρίδια και εξαρτήσεις. Μια λευκή κόλλα χαρτί που διεκδικεί να γράψει μια νέα ιστορία για τον τόπο.
Το στοίχημα του πολιτικού εκσυγχρονισμού δεν μπορεί και δεν περιορίζεται πλέον μόνο στο Volt και τους ανθρώπους του. Ο πραγματικός πολιτικός εκσυγχρονισμός αποτελεί στοίχημα ολόκληρης της κυπριακής κοινωνίας.
Γιατί τελικά το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών δεν είναι ποιο κόμμα θα κερδίσει περισσότερο. Είναι αν η Κύπρος θα συνεχίσει να συμβιβάζεται με ένα κράτος που δυσκολεύεται να λειτουργήσει ή αν θα απαιτήσει επιτέλους μια πιο σύγχρονη, σοβαρή και λειτουργική δημοκρατία.
*Συμπρόεδρος Volt και υποψήφιος βουλευτής στην επαρχία Λεμεσού.
