Στον σημερινό κόσμο που μόνο άτομα τα οποία θα μπορούσαν να είναι τρομοκράτες παίρνουν στα χέρια τους τα κράτη, μου φαίνεται πολύ κενού περιεχομένου ακόμα και η συζήτηση και η λογομαχία για τη στάση του ΕΛΑΜ. Δεν τον αποκάλεσε Δήμαρχο του Τουρκικού Δήμου Λευκωσίας και τον είπε «Ηγέτη της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας της Λευκωσίας». Ας τον αποκαλέσει. Τι θα γίνει; Γιατί το θεώρησες πρόβλημα Μεχμέτ; Μακάρι να πήγαινες. Να έπαιρνες στα χέρια σου το μικρόφωνο και να τους έλεγες κατάμουτρα αυτά που είχες να πεις. Να εκφωνούσες μια ωραία ομιλία για τον ρατσισμό και τον φασισμό. Δεν θα ήταν πιο λογικό; Χάνεται αυτή η ευκαιρία; Άλλωστε τι αποκαλούμε με το όνομά του σε αυτή τη χώρα; Εσύ τι αποκαλείς την Κυπριακή Δημοκρατία; Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου, έτσι δεν είναι; Εκείνη τι σου λέει; «Ψευδοκράτος»! Και πάλι συναντιούνται όλοι μαζί και λένε σόλο τραγούδια. Μήπως σου είπε κανείς πως δεν μπορείς να συμμετάσχεις σε αυτό το φόρουμ, αν δεν αποκαλέσεις αυτή τη δημοκρατία Κυπριακή Δημοκρατία; Δεν σου είπε. Είπες ποτέ στον Προύντζο «αν δεν σταματήσεις να μας αποκαλείς ψευδοκράτος, δεν θα συναντηθώ ξανά μαζί σου»; Δεν του είπες. Έτσι προχωρά εδώ η φιλία και η συνεργασία. Όλοι πορεύονται καταπίνοντας τα πράγματα που δεν θα μπορούσε να χωνέψει η άλλη πλευρά. Ο ένας αποκαλεί «απελευθερωτή» τον τουρκικό στρατό. Ο άλλος «κατοχικό». Όμως και πάλι συναντιούνται σε μια ταβέρνα, τρώνε, πίνουν και γλεντούν. Μήπως οι συνθήκες μας αναγκάζουν να αντικρύσουμε τις πραγματικότητες και να είμαστε διπρόσωποι; Μακάρι να ήταν έτσι! Δεν είμαστε διπλοπρόσωποι. Χίλια πρόσωπα έχουμε!
Τι αποκαλείς την Αμμόχωστο εσύ Μεχμέτ; «Γκαζιμαγούσα», έτσι δεν είναι; Ενώ εκείνος την λέει μόνο «Αμμόχωστο». Η Κυθραία είναι για εσένα «Ντεγιρμενλίκ». Ενώ εκείνος την λέει «Κυθραία». Η Μύρτου έγινε Τσαμλίμπελ για εσένα. Ο δε Άγιος Επίκτητος Τσατάλκιοϊ. Υπάρχει κανείς που έχει αντίρρηση; Το μέρος αυτό είναι η χώρα ανθρώπων που έχασαν τον δρόμο τους. Πέρασαν τόσα χρόνια. Ακόμα δεν απαλλαχτήκαμε από αυτή τη σαστιμάρα μας. Το ΕΛΑΜ ούτως ή άλλως δεν ήθελε να πας σε εκείνο το φόρουμ. Και πέτυχε τον σκοπό του. Μακάρι να μην τους χάριζες αυτή τη νίκη. Μήπως ό,τι πάθαμε δεν το πάθαμε λόγω αυτών των δήμων; Με τις συμφωνίες του 1960 χώρισαν τους δήμους. Μόλις επιχείρησε να τους ενώσει ο Μακάριος, χάλασε ο κόσμος. Και τους βρήκαμε μπροστά μας μετά από 63 χρόνια.
Είπα ότι δεν αξίζει να συζητείται αυτό το θέμα στον σημερινό κόσμο στον οποίο μόνο οι τρομοκράτες παίρνουν στα χέρια τους τα κράτη, όμως να που πάλι μακρηγορώ. Αντιλαμβάνομαι ότι αναλωνόμαστε άδικα. Κοιτάξτε για παράδειγμα τι γίνεται σε άλλα μέρη. Δεν δόθηκε δικαίωμα λόγου στον Πούτιν στα Ηνωμένα Έθνη. Αλλά δόθηκε στον Νεντανιάχου. Υπάρχουν διεθνή εντάλματα σύλληψης και για τους δύο. Όμως, ο ένας δεν μπορεί να μιλήσει και ο άλλος μιλά. Τι να κάνει ο Πούτιν; Να ρίξει έναν πύραυλο στο κτήριο των Ηνωμένων Εθνών; Υπάρχει και άλλο. Οι ΗΠΑ δεν έδωσαν βίζα στον Πρόεδρο του Κράτους της Παλαιστίνης Αμπάς για να συμμετάσχει στη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών. Όμως, δόθηκε βίζα στον γνωστό τρομοκράτη Πρόεδρο της Συρίας Τζολάνι, δηλαδή στον Αχμέτ Σάρα! Όταν μιλούσε στο βήμα ο Νεντανιάχου, η αίθουσα σχεδόν άδειασε. Όλοι σηκώθηκαν και έφυγαν. Αλλά τόσο το Αζερμπαϊτζάν, όσο και η Κύπρος, ήταν στην αίθουσα. Ιδού, αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο αναζητούμε δικαιοσύνη, ισότητα και δικαιώματα. Γι’ αυτό λέει, δεν απέμεινε κανέναν νόημα στο να λες εκείνος είπε έτσι και εσύ είπες αλλιώς. Αυτές οι συζητήσεις είναι ασήμαντες.
Μοιάζουμε με τους ανθρώπους οι οποίοι προσπαθούν να κολλήσουν τα σπασμένα παράθυρα ενός σπιτιού, του οποίου σείονται τα θεμέλια. Φύγαμε από την ουσία. Σπαζοκεφαλιάζουμε πάνω στις απλές λεπτομέρειες. Το ουσιαστικό είναι το εξής: Ζούμε σε μια μοιρασμένη πατρίδα για πάνω από μισό αιώνα. Έχουμε ένα μουσείο στο οποίο εκθέτουμε τη βαρβαρότητά μας στους τουρίστες και ένα Βαρώσι φάντασμα. Το νησί είναι αποθήκη όπλων και πυρομαχικών. Καθόμαστε πάνω σε ένα βαρέλι με μπαρούτι. Φωνάζουμε «Μπέλλα Τσιάο». Μακάρι να ζούσε ο Πικάσο και να ζωγράφιζε αυτό το χάλι μας!
