Η χθεσινή πυραυλική επίθεση στο Κίεβο αποτέλεσε τη μεγαλύτερη σε έκταση και ένταση επίθεση, από την έναρξη της εισβολής μεγάλης κλίμακος που εξαπέλυσε ο ρώσος δικτάτορας σε βάρος της γειτονικής χώρας.
Η στρατηγική τρομοκρατίας από το καθεστώς Πούτιν, οι μαζικές επιθέσεις εναντίον των αμάχων, είναι συνειδητή επιλογή του Πούτιν για να κάμψει την αντίσταση του ουκρανικού λαού , να τον τρομοκρατήσει και εξαναγκάσει σε «ειρήνη» με βάση τους δικούς του όρους.
Ο μύθος της ρωσικής «Νίκης»
Και ενώ η ρωσική προπαγάνδα μέσω στοχευμένης παραπληροφόρησης και ανάλυσης "ειδικών”, καλλιεργεί την εντύπωση ότι η Ουκρανία ηττήθηκε, το μέτωπο καταρρέει, η Ρωσία βρίσκεται σε θέση να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία, οι ρωσικές απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες πλησιάζουν το ένα εκατομμύριο!
Μια στρατιωτική καταστροφή τέτοιου μεγέθους δεν υποδηλώνει δύναμη, αλλά απόγνωση. Όλος αυτός ο όλεθρος και καταστροφή για να προσθέσει ο Πούτιν κάπου 15% νέων εδαφών συν την Κριμαία, στις αχανείς εκτάσεις της Ρωσίας της μεγαλύτερης σε έκταση χώρας στον κόσμο, επεκτεινόμενες σε 17 και πλέον εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα!
O Πούτιν δεν έχει επιτύχει κανέναν από τους στόχους του από τον Φεβρουάριο του 2022 και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι μπορεί να καταφέρει κάτι περισσότερο στρατιωτικά. Κανένα διοικητικό κέντρο των 4 περιοχών που προσήρτησε ο Κρεμλίνο δεν έχει περιέλθει στη κατοχή του.
Αντιθέτως, η Ουκρανία στοχεύει με ακρίβεια σε στρατιωτικούς στόχους. Το χθεσινό κτύπημα εργοστασίου στο Ταταρστάν της Ρωσίας 1000 Κm μακρυά από τα σύνορα με ειδικά προσαρμοσμένα μη επανδρωμένα πτητικά μέσα, αλλά και η προχθεσινή καταστροφή από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις 2 εκατομμυρίων βλημάτων πυροβολικού σε κεντρική αποθήκη πυρομαχικών στη περιοχή Vladimirskaya έξω από τη Μόσχα, όπως και το χθεσινό κτύπημα σε σημαντικό ρωσικό αντιαεροπορικό δίκτυο στην Κριμαία, υποδεικνύουν στις αυξανόμενες δυνατότητες της Ουκρανίας.
Απαίτηση για Ουκρανική αναγνώριση της Κριμαίας: Μηδενικό αποτέλεσμα στην πράξη.
Η de jure αναγνώριση της Κριμαίας από το Κίεβο, δεν αλλάζει απολύτως τίποτα στο πεδίο. Η Ρωσία ήδη ελέγχει την περιοχή με στρατιωτική ισχύ από το 2014, ενώ η Ουκρανία δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή τα μέσα για την απελευθέρωσή της. Επομένως, η οποιαδήποτε "αναγνώριση" δεν προσθέτει τίποτε στην "ασφάλεια" ή στη "σταθερότητα" που υποτίθεται ότι επιδιώκει η διπλωματία των ΗΠΑ.
Η απαίτηση να προχωρήσει η Ουκρανία σε ρητή, νομική αναγνώριση της Κριμαίας ως ρωσικής δεν αποτελεί διπλωματική αναγκαιότητα. Το Κίεβο δεν μπορεί να «παραδώσει» νομικά αυτό που ούτως ή άλλως δεν έχει τον έλεγχο του – αλλά ούτε και να αναγνωρίσει μια κατάφωρη παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.
Είναι μια καθαρά πολιτική επιδίωξη του Πούτιν, που στοχεύει στη νομιμοποίηση της επιθετικότητάς του και στη χρήση της ως "νίκης" στο εσωτερικό της Ρωσίας σε συνθήκες οικονομικής αιμορραγίας, εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων και γεωπολιτικής απομόνωσης.
Στη φαρέτρα ωστόσο, της διεθνούς διπλωματίας υπάρχει πληθώρα διατυπώσεων, που επιτρέπουν την αντιμετώπιση μιας κατάστασης ως πραγματικής, χωρίς να την αναγνωρίζουν νομικά. Ο όρος «de facto έλεγχος», η αναφορά στο «status quo», ή διατυπώσεις όπως «σε εκκρεμότητα τελικής διευθέτησης», «αναγνώριση των πραγματικοτήτων στο έδαφος» χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες για να αποφεύγεται η επιβολή νομικών τετελεσμένων.
Υπάρχει για παράδειγμα ένα σοβαρό προηγούμενο: οι χώρες της Βαλτικής, αν και αποτελούσαν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν από τις ΗΠΑ ως "νόμιμα" ενταγμένες στη Σοβιετική Ένωση. Οι ΗΠΑ διατήρησαν τις πρεσβείες των χωρών αυτών στη Δύση και ουδέποτε αποδέχτηκαν νομικά την προσάρτηση. Γιατί λοιπόν τώρα να ζητείται από την Ουκρανία να νομιμοποιήσει κάτι που η ίδια η διεθνής κοινότητα χαρακτήρισε παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου;
Οι «ανταλλαγές»: Φυσικό αέριο, διυλιστήρια και κοιτάσματα
Ο Πούτιν, βαλτωμένος στον τέταρτο χρόνο του πολέμου στην Ουκρανία χωρίς να έχει επιτύχει κανέναν από τους στρατηγικούς του στόχους, έχει βασικά εξαγοράσει την εύνοια το Αμερικανού Προέδρου με ανταλλάγματα που μέχρι πρότινος θα θεωρούνταν αδιανόητα.
Στους διαδρόμους στη ρωσική πρωτεύουσα , κυκλοφορούν έντονες φήμες για το μεγάλο Deal, την πράξη ανάμεσα σε Πούτιν και Τράμπ, σε μια προσπάθεια ανταλλαγής «ειρήνης» με πρόσβαση σε ρωσικούς πόρους, που συμπεριλαμβάνει:
- Παραχώρηση του δικτύου διανομής φυσικού αερίου της Gazprom σε αμερικανικά υπό τον έλεγχο του Αμερικανού Προέδρου
- Παραχώρηση διυλιστηρίων της ρωσικής πετρελαϊκής Rosneft κρατικής μεν, αλλά συμφερόντων του Πούτιν, στη Γερμανία, όπως το PCK Schwedt.
3. Παραχώρηση μεγάλης πετρελαιοπηγής της Rosneft στη Ρωσία σε ελεγχόμενα από τον Τράμπ και το περιβάλλον του αμερικανικά συμφέροντα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ένα από τα επιχειρήματα της ρωσικής προπαγάνδας είναι ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Δύση επειδή αυτή επιβουλεύεται τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας!
* Πρώην εμπορικός ακόλουθος της Κύπρου στο Μόσχα
Μια εκτίμηση των εξελίξεων στην Ουκρανία: Η στρατηγική τρομοκρατίας του Πούτιν και το ενδεχόμενο συμφωνίας με τον Τράμπ.
Του Άρη Γεωργίου*
Tags
ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.
