Οι βουλευτές του ΕΛΑΜ δεν προσήλθαν στο γραφείο της προέδρου της Βουλής για να συγχαρούν την Αννίτα Δημητρίου για την επανεκλογή της. Θα πρέπει βεβαίως να λεχθεί ότι ο πρόεδρος του ΕΛΑΜ στη σύντομη παρέμβασή του στη συνεδρία του Σώματος συνεχάρη την κ. Δημητρίου για την επανεκλογή της αλλά το καθιερωμένο έθιμο οι βουλευτές να συγχαίρουν τον/την πρόεδρο για την εκλογή του στο γραφείο του παραβιάσθηκε από τους βουλευτές του ΕΛΑΜ.
ΕΛΑΜ και Δημοκρατία
Το δημοκρατικό πολίτευμα στηρίζεται σε ένα σύνολο από κανόνες, έθιμα και πρακτικές. Σε αρκετές περιπτώσεις τα έθιμα και οι πρακτικές είναι εξίσου σημαντικά με τους κανόνες για την αποτελεσματική λειτουργία, το κύρος και την αξιοπιστία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Σε μια από τις αρχαιότερες σύγχρονες δημοκρατίες, αυτήν της Αγγλίας, πολλές σημαντικές συνταγματικές ρυθμίσεις βασίζονται σε άγραφους νόμους, ήτοι σε έθιμο. Κλασικό παράδειγμα η υποχρέωση του Πρωθυπουργού να υποβάλει παραίτηση αν δεν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στο Κοινοβούλιο. Κανένας γραπτός νόμος δεν προνοεί για υποβολή παραίτησης. Έτσι, λοιπόν, η παραβίαση του πιο πάνω εθίμου από τους βουλευτές του ΕΛΑΜ αποδεικνύει και επιβεβαιώνει ότι η ιδεολογία του κόμματος αυτού είναι ακροδεξιά υπό την έννοια ότι δεν σέβεται τους κανόνες, έθιμα και πρακτικές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το κάθε δημοκρατικό κόμμα σέβεται όλους τους κανόνες, Έθιμα και πρακτικές του δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι μόνο εκείνους που συνάδουν με τα κομματικά του συμφέροντα. Το ότι η ιδεολογία του ΕΛΑΜ είναι ακροδεξιά προκύπτει ολοφάνερα και από τις δημόσιες διακηρύξεις τους. Για αυτούς το καλό και το δέον ορίζονται από τις έννοιες «έθνος», «πατρίδα», «οικογένεια» και «προγονικό χρέος». Καθετί άλλο είναι και αντίπαλο, λάθος και μισητό. Για την ηγεσία του μορφώματος αυτού είναι γελοιότητες οι αρχές του κοινοβουλευτισμού.
Δεν αντιλαμβάνονται
Πολλοί από αυτούς που έχουν ψηφίσει ΕΛΑΜ δεν αντιλαμβάνονται ότι, στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, καθένας δικαιούται να εκφράζει θέσεις και αντιλήψεις, ακόμη κι αν αυτές συγκρούονται με τις αρχές του πολιτεύματος. Ελεύθερα μπορεί κανείς να επιθυμεί την ανατροπή του πολιτεύματος, να επιχειρηματολογεί υπέρ της αναρχίας, της άμεσης δημοκρατίας, της ολιγαρχίας, ακόμα και της θεοκρατίας με αρχηγό του κράτους τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο. Είναι όμως ένα πράγμα να προσπαθείς να μεταστρέψεις τη βούληση της πλειοψηφίας με επιχειρήματα κι εντελώς διαφορετικό να προσπαθείς να επιβάλλεις τη βούλησή σου με στιλέτα, σιδηρογροθιές, ρόπαλα, εκβιασμούς, μαύρα πουκάμισα και απειλές. Και κραυγές μίσους.
Προβλήματα της κοινωνίας
Όλοι όσοι πήραν τον λόγο μετά την εκλογή της Αννίτας Δημητρίου, περιλαμβανομένου και του ηγέτη του ΕΛΑΜ, υποσχέθηκαν ότι θα εγκύψουν στα προβλήματα της κοινωνίας. Καλά θα κάνουν και μακάρι να μπορέσουν να συμβάλουν στην καλύτερη δυνατή επίλυση των πολλών και σοβαρών αυτών προβλημάτων. Όμως, πέρα από το Κυπριακό, με το οποίο κανένας δεν ασχολείται πλέον στα σοβαρά, το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα πολιτικά κόμματα είναι η αξιοπιστία τους. Αν τα κόμματα δεν ανακτήσουν το χαμένο τους κύρος δεν θα μπορέσουν να πείσουν την κοινωνία να συμπορευτεί μαζί τους στην τιτάνια προσπάθεια υιοθέτησης και υλοποίησης των αλλαγών που πρέπει να γίνουν για να επιλυθούν τα υπαρκτά προβλήματα.
Η αξιοπιστία
Η αξιοπιστία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται. Χωρίς τη συνεργασία των κομμάτων για τη χάραξη κοινών στόχων και κοινού προγράμματος δράσης με σκοπό την ανάκτηση του κύρους και της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, τα πράγματα δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν. Είναι εφικτή η συνεργασία; Δύσκολη αλλά όχι ανέφικτη. Κυρίως αν τα μεγάλα κοινοβουλευτικά κόμματα βρουν τρόπους να παραμερίσουν την πόλωση που συνεχίζει να χαρακτηρίζει τις σχέσεις τους.
Η πόλωση
Η πόλωση είναι ένα σύνηθες και σημαντικό φαινόμενο που καταστρέφει τη λογική των μελών ενός συνόλου που πρέπει να συνεργαστεί. Σίγουρα μεταξύ των κομμάτων υπάρχουν ιδεολογικές και άλλες καλοπροαίρετες διαφωνίες σε πολλά ζητήματα. Όμως η ανταλλαγή επιχειρημάτων για το τι είναι σωστό, καλύτερο ή δίκαιο δεν πρέπει να αφήνεται στο να αναπτύσσει μια δυναμική ανταγωνιστικής αντιπαράθεσης έτσι που να δημιουργούνται δύο ή περισσότεροι πόλοι, δηλαδή «αυτοί κι εμείς» ή «αυτός κι εγώ». Όταν αυτό συμβεί, τότε η λογική καταστρέφεται, διότι το ζητούμενο πλέον δεν είναι η αναζήτηση του σωστού, του καλύτερου ή του δίκαιου αλλά ποιος από τους πόλους θα κυριαρχήσει ή θα κερδίσει τον άλλον. Η πόλωση μεταξύ των κομμάτων ήταν στις δόξες της τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 και όλοι γνωρίζουμε ότι ήταν η αιτία πολλών παράλογων και καταστροφικών αποφάσεων σε πολιτικό επίπεδο. Δεν αναφέρομαι στην ολέθρια δράση της χούντας και της ΕΟΚΑ Β που δεν ήσαν πολιτικές δραστηριότητες εντός του πολιτικού συστήματος.
Πόλωση και ΔΗΣΥ
Και δύο λόγια για την πόλωση που συνεχίζει να παρατηρείται στους κόλπους του Δη.Συ. Βλέπω κάποιες αναρτήσεις υποστηρικτών του Νίκου Χριστοδουλίδη, οι οποίοι συγχαίρουν την Αννίτα για την εκλογική επιτυχία του κόμματός «μας» και την καλούν, τώρα που είναι «κυρίαρχη» εντός του ΔΗΣΥ, να προχωρήσει σε συνεργασία με τον Πρόεδρο για το καλό της πατρίδας μας και για να κερδίσουμε και τις προεδρικές εκλογές. Προτρέπω τους φίλους αυτούς να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν τους ΕΛΑΜίτες.
Το «κόμμα μας»
Αν πράγματι συνεχίζουν να είναι μέλη ή οπαδοί του «κόμματός μας», πρέπει να καταλάβουν επιτέλους ότι όλα τα κόμματα έχουν Καταστατικά και συλλογικά όργανα. Και αν είναι κόμματα με δημοκρατικές δομές, όπως τον Συναγερμό, όλοι όσοι ανήκουν σε ένα κόμμα δεσμεύονται από τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Όσοι δεν θέλουν να πειθαρχήσουν με τις αποφάσεις αυτές έχουν κάθε δικαίωμα να το πράξουν αλλά είναι ανέντιμο και πολιτικά ανήθικο να συνεχίζουν να λένε ότι είναι μέλη ενός κόμματος του οποίου τις αποφάσεις δεν σέβονται. Είναι πολιτική προστυχιά να ποδοπατείς μια απόφαση που λήφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία να τοποθετηθεί ο Δημοκρατικός Συναγερμός στην αντιπολίτευση και εσύ να συνεχίζεις να λες ότι ανήκεις στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Αυτή η προστυχιά πρέπει να σταματήσει. Κόμμα χωρίς κοινούς στόχους και κοινές επιδιώξεις δεν νοείται. Αντιπολίτευση και συμπολίτευση είναι σαν το νερό με τη φωτιά. Πότε θα το κατανοήσουν αυτό το πολύ απλό πράγμα οι υποστηρικτές του Νίκου Χριστοδουλίδη;
