Οι βουλευτικές εκλογές του 2026 αποτελούν παρελθόν. Στη διάρκεια του μακράς διάρκειας προεκλογικού αγώνα δεν έγινε καμία απολύτως ουσιαστική συζήτηση για τα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία. Είναι ίσως ο πρώτος προεκλογικός αγώνας από το 1974 στον οποίον υπήρξε το θλιβερό φαινόμενο της παντελούς απουσίας του Κυπριακού.
Γελοίες αναλύσεις
Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν αναφορικά με την ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Αν όχι όλοι κερδισμένοι, σίγουρα όλοι ικανοποιημένοι. Καμία διάθεση για κριτική ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος ούτε από τα κόμματα ούτε και από τα ΜΜΕ. Και αυτός ο «Πολίτης», που θεωρείται από αρκετούς μια από τις σοβαρές εφημερίδες του τόπου, ανέλυσε το αποτέλεσμα των εκλογών σαν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.... «Μεγάλος νικητής η Αννίτα», ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος του! Με τόσα σοβαρά προβλήματα και με έναν τεράστιο αριθμό υποψηφίων, πάνω από το ένα τρίτο των εκλογέων δεν προσήλθε στις κάλπες. Προφανώς βαθύτατα απαγοητευμένοι από τα πολιτικά κόμματα και την πολιτική. Κι όμως σ’ έναν τόπο μικρό, που αντιμετωπίζει, πέραν των προβλημάτων που είναι κοινά για τους περισσότερους λαούς (προβλήματα υγείας, παιδείας, χαμηλές συντάξεις, κλπ κλπ), και πρόβλημα που απειλεί άμεσα την επιβίωσή του, η τεράστια αποχή είναι ένα μείζον ζήτημα που έπρεπε να απασχολήσει και να προβληματίσει όλους.
Η δική μου ανάλυση
Η δική μου ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος θα γίνει ευκολότερα κατανοητή αν σας διηγηθώ προηγουμένως μια ιστορία που συνέβη πριν πολλά χρόνια στην Πολιτική Επιτροπή του Δημοκρατικού Συναγερμού. Για τους νεότερους τα πρόσωπα ίσως είναι άγνωστα αλλά τούτο δεν έχει σημασία. Τολμώ όμως να πω ότι ήταν η εποχή που ο Δημοκρατικός Συναγερμός διέθετε στελέχη με κύρος, γνώσεις και πολλές άλλες αρετές, που τους ζήλευαν όλοι οι αντίπαλοι. Με οδηγίες του Αλέκου Μαρκίδη –πολιτικού με κεφαλαίο «Π»- ο εξ Ελλάδος επικοινωνιολόγος του ΔΗΣΥ μαζί με μια ομάδα άλλων ειδικών έκαμαν μια έρευνα που περιελάμβανε ποιητικά χαρακτηριστικά, δημοσκόπηση και άλλα πολλά. Κάποιες πτυχές της έρευνας έγιναν με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών που τότε δεν ήσαν και τόσο διαδεδομένοι. Παρουσίασε, λοιπόν, ο επικοινωνιολόγος την έρευνα, πρόσθετε ο Αλέκος κάποιες διευκρινίσεις. Και άρχισε η συζήτηση. Σε κάποια στιγμή δίδει ο Γλαύκος Κληρίδης τον λόγο στον Μανώλη Χριστοφίδη –Θεός αναπαύσει τις ψυχές και των τριών- ο οποίος ξεκίνησε την παρέμβασή του, με το μοναδικό χιούμορ που τον χαρακτήριζε: «Άτε, καλέ, μπαίνει ο Κυπραίος στο κομπιούτερ;» Και προχώρησε για να αναλύσει ότι είναι δύσκολο να βγάλεις στην Κύπρο ασφαλή συμπεράσματα από επιστημονικές έρευνες και δημοσκοπήσεις, γιατί, κατά τον Μανώλη, «ο Κυπραίος αποφασίζει με την καρκιά και όχι με το κεφάλι. Στη δημοσκόπηση μιλά με το κεφάλι, στην κάλπη με την καρκιά». Αυτό ακριβώς είναι που συνέβη και στις πρόσφατες εκλογές. Και έφερε τα δύο μεγάλα κόμματα να πανηγυρίζουν ότι κέρδισαν τις εκλογές και το ΕΛΑΜ να κορδώνεται ότι διπλασίασε τις έδρες του.
Η λογική μου
Η λογική μού έλεγε ότι η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού βαρύνεται με μια σειρά από σοβαρά σφάλματα και παραλείψεις. Τα έχω αναλύσει σε εκατοντάδες άρθρα και είναι σπατάλη χρόνου και κόπου να τα επαναλάβω. Το μέγιστο, σιώπησε όταν ο Νίκος Αναστασιάδης έφυγε από το Κραν Μοντανά. Που οδήγησε την Κύπρο στη διχοτόμηση. Επίσης, δεν τόλμησε να διαχωρίσει τη θέση του από τις πράξεις και παραλείψεις του Αναστασιάδη που οδήγησαν στον διεθνή διασυρμό την Κύπρο με το θέμα των «χρυσών διαβατηρίων» και άλλα θέματα διαφθοράς. Και όσον αφορά το Κυπριακό συνεχίζει να τηρεί έναντι του Χριστοδουλίδη, ο οποίος ακολουθεί κατά πόδας την πολιτική Αναστασιάδη, την ίδια στάση ανοχής και εν πολλοίς συμπόρευσης. Αλλά και στα θέματα διαφθοράς που αναδείχθησαν επί των ημερών του σημερινού Προέδρου, η στάση της ηγεσίας του ΔΗΣΥ δεν διαφέρει από την απαράδεκτη στάση που τήρησε έναντι των ιδίων φαινομένων επί Αναστασιάδη. Αυτά και πολλά άλλα που, επαναλαμβάνω, έχω κατά καιρούς αναδείξει στα άρθρα μου, με έσπρωχναν βίαια να στηρίξω το νεοσύστατο «Βόλτ» που είχε ξεκάθαρες θέσεις για τα θέματα που με βασάνιζαν. Η λογική μου,το ομολογώ, ηττήθηκε κατά κράτος από το συναίσθημα. Τόσο συντριπτική ήταν η ήττα της λογικής που όχι μόνο ψήφισα ΔΗΣΥ αλλά και έπεισα πολλούς να κάνουν το ίδιο. Σας ομολογώ, δεν ξέρω αν έκανα καλά. Και η αγωνία μου για την ορθότητα της απόφασής μου μεγαλώνει όταν αναλογίζομαι τις ώρες τις μοναξιάς μου, ότι ψήφισα ένα κόμμα που δεν είχε στη διάρκεια του προεκλογικού καμία σοβαρή θέση για τα θέματα που πιο πάνω σκιαγράφησα. Πόσο δίκιο είχε λοιπόν ο Μανώλης!
Η μόνη παρηγοριά
Η μονή μικρή, ας πούμε, παρηγοριά είναι ότι στήριξα τρεις υποψηφίους που έχουν εκλεγεί και τρεις που -θέλω να πιστεύω- θα κάνουν ό,τι μπορούν εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας για να διαμορφώσει το κόμμα πολιτικές θέσεις για τα θέματα αυτά. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ένα, ή τρία ή 10 χελιδόνια δεν φέρνουν την άνοιξη. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ανθρώπων με ικανότητες και αξίες. Τέτοιοι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Σε κάποια περισσότεροι. Σε άλλα λιγότεροι. Όμως υπάρχουν παντού.
Το πολιτικό σύστημα
Το πρόβλημα είναι το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Το οποίο, πολύ φοβάμαι, ακόμα και αν θελήσει, δεν μπορεί ν’ αλλάξει, αφού είναι γερά δεμένο με νοοτροπίες, μηχανισμούς, συμφέροντα και χρέη του παρελθόντος. Δεν μπορεί, δηλαδή, ν’ αναιρέσει τον εαυτό του. Οι όποιες αλλαγές προσπαθεί να επιδείξει είναι επιφανειακές και για το θεαθήναι και στοχεύουν στην ικανοποίηση της κύριας επιδίωξής του που παραμένει η εξουσία. Η ποιότητα της δημοκρατίας απαιτεί τη μετεξέλιξη των υφιστάμενων κομμάτων σε εντελώς διαφορετικού τύπου από τα σημερινά, ως προς τη νοοτροπία, τις αξίες και τις πρακτικές. Χρειαζόμαστε κόμματα που, κατ’ αρχήν, ο λόγος ύπαρξής τους δεν θα είναι η μετά μανίας κατάκτηση και η διατήρηση της εξουσίας αλλά η συνεισφορά τους στο συμφέρον, στην πρόοδο και στην ευημερία της κοινωνίας, με βάση αξίες όπως η εντιμότητα, ειλικρίνεια, υπευθυνότητα, ακεραιότητα, σύνεση, δικαιοσύνη, ταπεινότητα, συμπόνια, το ομαδικό πνεύμα, ο σεβασμός στον άνθρωπο και στη φύση, η ανδρεία και η φιλοδοξία για κοινωνική συνεισφορά.
Η έλλειψη ανδρείας
Ο τρόπος που λειτουργούν τα πλείστα κόμματα στερεί από τους βουλευτές το δικαίωμα να υπηρετούν τις πιο πάνω αξίες. Ένα απλό παράδειγμα: Κορυφαίος αξιωματούχος του Δημοκρατικού Συναγερμού, ο αναπληρωτής του πρόεδρος, ήταν υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος παγκύπρια, μου έχει λεχθεί. Κι όμως, στη Λεμεσό υποστήριζε μετά πάθους δημόσια δύο συγκεκριμένους υποψηφίους. Οι υπόλοιποι 10 αγανακτούσαν αλλά σιωπούσαν. Φοβόντουσαν να υπεραμυνθούν των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους. Αλλά ούτε και κάποιος άλλος από την ηγεσία τόλμησε να του υποδείξει το ανεπίτρεπτο της συμπεριφοράς του. Και ύστερα εγώ ο μ...κας επικρίνω την ηγεσία του κόμματος γιατί σιώπησε απέναντι στα σκάνδαλα του,ως Προέδρου, πανίσχυρου Νίκου Αναστασιάδη. Και συνεχίζω να πιστεύω ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Δεν μπορούσε, ρε παιδιά, να γεννηθώ σε κάποια άλλη οικογένεια, που θα είχα άλλον παππού από τον δικό μου από την πλευρά του πατέρα μου, που από την κούνια μου κανοναρχούσε «το καλό πάντα νικά το κακό, Χριστάκη μου»...
