Τα νεύρα των Λεμεσιανών όποτε μιλάμε πλέον για το κυκλοφοριακό, είναι τεράστια. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και κάθε μέρα που περνά είναι και χειρότερη. Το κεντρικό κράτος μας κοροϊδεύει και δεν μπορεί να βρεί λύσεις, στη Λευκωσία γίνονται δύο περιφερειακοί και στη Λεμεσό ψάχνουμε τρόπο μπας και ξεκινήσει επιτέλους ο βόρειος παρακαμπτήριος. Το park and ride κατάντησε ανέκδοτο, ενώ οι οικείοι Δήμοι όσο και αν θέλουν να βοηθήσουν, δεν έχουν ούτε την εξουσία, ούτε τα απαραίτητα κονδύλια για μεγάλα έργα και τομές που όντως θα κάνουν τη διαφορά. Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε και το περιβόητο Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας το οποίο από το 2019 αραχνιάζει σε κάποια συρτάρια, με ελάχιστη πολιτική βούληση για προώθησή του και ελάχιστα διαθέσιμα κονδύλια για να γίνει επιτέλους μια αρχή.
Το Τμήμα Δημοσίων Έργων αποφάσισε επιτέλους το 2022 ότι κάτι πρέπει να γίνει στη Λεμεσό. Ξεκίνησαν από πριν συζητήσεις, αλλά όπου ήθελαν να αγγίξουν και να κάνουν τομές, βρίσκουν παντού αντιδράσεις. Ο ένας δεν ήθελε μονόδρομο, του άλλου δεν του αρέσει ο πεζόδρομος, ο επόμενος ειρωνεύεται τις λεωφορειολωρίδες, ο άλλος τρολλάρει για τους ποδηλατόδρομους, αλλά όλοι φωνάζουν ότι πρέπει να βρεθούν λύσεις. Ζητήσαμε από ειδικούς να κάνουν μελέτες, αλλά αρνούμαστε πεισματικά να εφαρμόσουμε εκείνα που μας λένε όλοι. Να κατεδαφίσουμε την πόλη και να την ξανακτίσουμε με πλατιούς δρόμους και ατέλειωτες λεωφόρους δεν γίνεται. Τι επιλογή έχουμε; Να κάνουμε ότι έκαναν σε όλο τον κόσμο.
Η συνταγή είναι απλή. Σήμερα σχεδόν το 95% των κινήσεών μας γίνεται με το αυτοκίνητο. Αν δεν βρεθεί ο τρόπος, ο αριθμός αυτός να μειωθεί δραστικά, δεν θα δούμε χαΐρι. Πώς θα μειωθεί; Προώθηση των μέσων μεταφοράς και αύξηση της χρήσης των εναλλακτικών μέσων, δηλαδή των ποδηλάτων, των πατινιών και άλλων μέσων μικροκινητικότητας.
Ας πάρουμε το πρώτο. Έχουμε ένα χάλια δίκτυο δημοσίων μεταφορών, που αν και λαμβάνει δεκάδες εκατομμύρια χρηματοδότηση, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις πραγματικές μας ανάγκες. Ακατανόητα δρομολόγια, ακριβά εισιτήρια, ωράριο που δεν βγάζεις άκρη και καμιά συνέπεια. Τι ζητούν για να τα φτιάξουν; Μεταξύ άλλων να γίνουν πιο ελκυστικά και να κινούνται πιο γρήγορα από τα αυτοκίνητα. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο με λεωφορειολωρίδες. Άρα, άμεσα θα πρέπει να παραχωρήσουμε χώρο του οδικού δικτύου, αποκλειστικά για λεωφορεία και αυτό θα γίνει με εκτεταμένες μονοδρομήσεις. Όσο υποκύπτουμε στις αντιδράσεις και δεν προχωρούμε δραστικά, δεν θα δούμε ούτε αποτέλεσμα.
Συχνά όταν μιλάμε για μικροκινητικότητα, όλοι ξεκινούν για την ανάγκη δημιουργίας υποδομών, μέχρι και τα πατίνια πήγαν να καταργήσουν δια νόμου γιατί δεν έχουμε υποδομές. Τώρα στη Λεμεσό φτιάχνουν υποδομές αλλά πάλι αντιδράσεις. «Γιατί κάνουν τόσους ποδηλατόδρομους αφού δεν έχουμε ποδήλατα;». Δεν βρέθεται η ίσια μας κυριολεκτικά. Προτιμούμε τα πεζοδρόμια και τους δρόμους για να παρκάρουμε όπου θέλουμε τα αυτοκίνητά μας. Θέλουμε ευρωπαϊκές λύσεις και να ακούσουμε τους εμπειρογνώμονες, αλλά όχι έξω από το σπίτι, το μαγαζί ή τη δουλειά μας. Να κάνουν έργα, αλλά να τα κάνουν αλλού. Να μην γίνει πεζόδρομος η Ανεξαρτησίας, επειδή έβαλαν αλλού στυλλούθκια, να μην μπει νησίδα στην Ομονοίας επειδή έβαλαν αλλού στυλλούθκια, να μην φτιάξουμε τα πεζοδρόμια στη Γλάδστωνος επειδή θα κάμουν αλλού ποδηλατόδρομο, να μην κάνουμε λεωφορειολωρίδες επειδή θέλουμε να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε!
Η μεγάλη ζημιά
Αν είναι όμως κάτι εξαιρετικά απογοητευτικό, είναι όταν γίνονται τομές, σπάζουμε αυγά για ομελέτα αλλά το αποτέλεσμα δεν δικαιολογεί τις προσδοκίες. Στη Λεμεσό σήμερα, τα Δημόσια Έργα αποφάσισαν να κάνουν κάτι, αλλά γνωρίζουν και βλέπουν όλοι ότι δεν γίνεται καλά. Αν είναι δυνατόν να γεμίσουμε την πόλη πλαστικά πασαλάκια για να φτιάξουμε ποδηλατοδρόμους. Αν είναι δυνατόν να μονοδρομήσουμε πλατιούς δρόμους για να πιάσουμε τη χρηματοδότηση και στο τέλος να έχουμε πεζοδρόμια 7-8 μέτρων για το θεαθήναι.
Δυστυχώς το έργο που γίνεται σήμερα στη Λεμεσό, αν και είναι στη σωστή φιλοσοφία και προσέγγιση, δημιουργεί ένα αρνητικό προηγούμενο. Δεν είναι όμορφο, δεν είναι καλαίσθητο και δεν επικοινωνήθηκε σωστά. Ο κόσμος δικαιολογημένα φωνάζει και μαζί του φωνάζουν και διάφοροι γραφικοί τύποι που ακούνε ΣΒΑΚ και δαιμονίζονται. Έδωσαν την ευκαιρία στον καθένα να βρει δικαιολογίες και να μπλέξει με το ΣΒΑΚ θεωρίες συνομωσίας κατά των ποδηλάτων, των πατινιών, των πεζών και ένα σωρό άλλες τσιόφτες. Ας το ξαναδούν εκεί στα Δημόσια Έργα γιατί πραγματικά θα καταφέρουν να δαιμονοποιήσουν το ΣΒΑΚ, πετάσσοντας στον κάλαθο των αχρήστων τις πιο φιλόδοξες αποφάσεις που πήραν ποτέ. Είτε θα διαθέσουμε λεφτά να γίνει όμορφα και σωστά, είτε θα μείνουμε για πάντα στην κυριαρχία του αυτοκινήτου, κολλημένοι στη κίνηση και πνιγμένοι στους ρύπους.
