Ένα πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Πολίτης» της περασμένης Πέμπτης έβγαλε στην επιφάνεια για ακόμη μια φορά όλη εκείνη την ψευδαίσθηση που ζουν κάποιοι που θεωρούν πως θα πάμε για ένωση με την Ελλάδα, ή τέλος πάντων αυτό που ονειρεύονται κάποιοι πως θα πάμε για πόλεμο για να λύσουμε το Κυπριακό, έστω και αν οι μισοί από αυτούς δεν πέρασαν ούτε καν έξω απ’ το ΚΨΜ. Αυτών που θεωρούν πως μπορούν να έχουν εσαεί χωράφι τους την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων και δεν αντιλαμβάνονται πως ο χρόνος λειτουργεί εναντίον μας. Μερίδα ανθρώπων που συμπεριφέρεται λες και οι Τουρκοκύπριοι είναι μια υποσημείωση και δεν είχαν λόγο στη δημιουργία του κυπριακού κράτους. Ή δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη ποιος είναι ο ρόλος τους. Άνθρωποι που μιλούν για λύση, πατρίδα και δικαιοσύνη, αλλά αδυνατούν να αποδεχθούν μια απλή πραγματικότητα: σε αυτό το νησί δεν ζούμε μόνοι μας.
Η έρευνα που ανέλυσε ο «Πολίτης» δεν αφορούσε τα μεγάλα κεφάλαια μιας συνολικής διευθέτησης του Κυπριακού, όπως τα συζητούν οι δύο ηγέτες κατά καιρούς, μπαίνοντας σε χάρτες, εγγυήσεις ή συνταγματικές πρόνοιες, αλλά κατέγραψε κάτι πολύ πιο απλό και ίσως πολύ πιο σημαντικό: τι πιστεύουν οι ίδιοι οι πολίτες ότι θα μπορούσε να φέρει πιο κοντά τις δύο κοινότητες. Ομάδες εργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων πολιτών λοιπόν, μετά από χωριστές καταγραφές, κατέληξαν σε κοινό κατάλογο πρακτικών μέτρων που θα μπορούσαν να μειώσουν τις εντάσεις, να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή και να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των κοινοτήτων, ανεξάρτητα από την πορεία των συνομιλιών. Από τα πιο απλά, όπως π.χ. είναι η αφαίρεση της σημαίας από τον Πενταδάκτυλο, μέχρι τα πιο δύσκολα που πρέπει να συζητήσουμε όπως το πώς αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα από ιδρύσεως της Δημοκρατίας μέχρι το 1974, στα σχολεία. Γιατί εντέλει αυτή είναι η ουσία για τη λύση του Κυπριακού. Για δεκαετίες συζητούμε λες και το Κυπριακό είναι ένα τεχνικό εγχειρίδιο που περιμένει υπογραφές. Λες και αρκεί μια συμφωνία ανάμεσα σε δύο ηγέτες για να εξαφανιστούν μονομιάς η καχυποψία, οι φόβοι και τα στερεότυπα που χτίστηκαν επί μισό αιώνα.
Ακόμη κι αν αύριο το πρωί βρεθεί η τέλεια συμφωνία, ποιος πιστεύει πραγματικά ότι θα λειτουργήσει όταν οι άνθρωποι που καλούνται να τη ζήσουν δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον; Όταν μεγάλωσαν χωρίς κοινά σχολεία, χωρίς κοινές γειτονιές, χωρίς κοινές εμπειρίες; Όταν ο ένας παραμένει για τον άλλον μια αφηρημένη έννοια πίσω από ένα οδόφραγμα; Η λύση του Κυπριακού δεν θα έρθει μόνο από τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, αλλά θα έρθει, όταν οι δύο κοινότητες αρχίσουν ξανά να βλέπουν η μία την άλλη ως συμπολίτες και όχι ως απειλή. Μέχρι τότε, κάθε φορά που κάποιος εξοργίζεται ακόμη και με την ιδέα να έρθουν πιο κοντά Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, απλώς αποδεικνύει πόσο μακριά βρισκόμαστε από τη λύση που δηλώνουμε ότι επιθυμούμε.
