Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε την ανακοίνωση ενός πορίσματος. Έχουμε δει πολλά πορίσματα να καταλογίζουν ευθύνες, μόνο και μόνο για να έρχονται μετά και να σκαλώνουν κάπου οι υποθέσεις. Σιγά-σιγά, η παράδοση ενός πορίσματος τείνει να γίνει βασικό καθήκον των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πλέον, μοιάζει πιο σημαντικό να παίρνει ως Πρόεδρος την καυτή πατάτα που λέγεται πόρισμα, παρά να λες στους πολίτες πως θα τους κάνεις δρόμους.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και το τελευταίο πόρισμα που έχουμε ενώπιόν μας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι μόνο για την υπόθεση που εξετάζει, αλλά και για το μέλλον αυτού του τόπου και την αξιοπιστία των θεσμών του, που είναι δεδομένο πως έχουν πληγεί, χωρίς να ξέρουμε αν υπάρχει γυρισμός. Το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς για το «Κράτος Μαφία» δεν κρίνεται από τις 70 σελίδες του. Κρίνεται από το τι θα ακολουθήσει μετά από αυτό.
Φυσικά, το γεγονός ότι μάθαμε ακόμη και το ισοζύγιο των πιθανοτήτων μας αφήνει σε μια ιδιότυπη αναμονή. Σαν να έχεις ξεκινήσει για την παραλία και, στη διαδρομή, να σε παίρνει το αφεντικό για να σου θυμίσει μια εκκρεμότητα στη δουλειά. Αυτό είναι το ισοζύγιο των πιθανοτήτων να πας παραλία. Εσύ θα φτάσεις. Το ζητούμενο είναι αν θα φτάσει και το πόρισμα εκεί που πρέπει: σε πραγματική διερεύνηση, σε ξεκάθαρα συμπεράσματα και, όπου υπάρχουν ευθύνες, σε ανάλογες συνέπειες. Να το δούμε να γίνεται πράξη, κάτι που δεν είδαμε σε άλλα πορίσματα.
Αν κρίνουμε από την οργή των πολιτών και τον τρόπο που ψηφίζουν ή αντιδρούν ακόμη και στα ΜΚΔ, τότε πρόκειται για μία τελευταία ευκαιρία του κράτους να αποδείξει ότι λειτουργεί σωστά. Αν δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες, πρέπει τουλάχιστον να αποδειχθεί και να πειστεί το κοινό ότι δεν κουκουλώθηκε άλλη μία υπόθεση. Αν, αντίθετα, προκύπτουν ευθύνες, τότε ήρθε η ώρα να γίνει πράξη εκείνη η γνωστή καραμέλα με το μαχαίρι και το κόκκαλο.
Για να λέμε και το δίκιο, ακόμη και η ίδια η αρμόδια αρχή βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στο στόχαστρο. Πολλοί έλεγαν πως υποκινείται από τον Νίκο Αναστασιάδη και πως δεν θα καταλήξει πουθενά. Και μάλλον όχι άδικα. Η γούνα μας έχει καεί πολλές φορές τις προηγούμενες φορές για να μην βλέπουμε τα πάντα με καχυποψία.
Ωστόσο, οι 70 σελίδες που είδαμε δεν περιορίζονται σε μια απλή παράθεση γεγονότων ή σε αποσπασματικές αξιολογήσεις. Είναι εμφανές ότι προηγήθηκε μια συστηματική και ενδελεχής διαδικασία διερεύνησης. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον κάτι: πως μια Αρχή μπορεί τελικά να κάνει σωστά τη δουλειά της. Φτάσαμε στο σημείο τα αυτονόητα να επιβραβεύονται, αλλά ας είναι.
Το ζητούμενο όμως είναι να μην μείνει μόνο σε αυτή την Αρχή το πόρισμα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν αφορά μόνο τον Νίκο Αναστασιάδη. Αφορά γενικότερα το ίδιο το κράτος. Αφορά το αν οι θεσμοί μπορούν ακόμη να παράγουν αποτέλεσμα και όχι απλώς εκθέσεις επί εκθέσεων. Και αφορά το αν οι πολίτες έχουν λόγο να εμπιστευθούν ξανά το σύστημα, αφού μόνο η εμπιστοσύνη στους θεσμούς σε κάνει να σκέφτεσαι πως όντως λειτουργείς σωστά σε μια δημοκρατική χώρα.
