Υπάρχουν άνθρωποι που στη ζωή τους αγαπήθηκαν με στεφάνια και λουλούδια. Άλλοι με ποιήματα. Άλλοι με σοκολατάκια, κάρτες, αρκουδάκια, άντε και κανένα ακριβό ρολόι, για τις πιο σοβαρές περιπτώσεις συναισθηματικής υπερχείλισης.
Ο τέως Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, όμως, ως γνωστόν, δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος των μικρών συγκινήσεων. Δεν ήταν για τα ευτελή και τα ταπεινά. Δεν θα τον συγκινούσε ένα κουτί τριαντάφυλλα ούτε ένα καλάθι με κυπριακά προϊόντα, με κυπριακό λάδι, λίγο σιουτζιούκο, κιοφτέρκα και μισό κιλό τραχανά. Ο άνθρωπος, όπως προκύπτει από τα όσα είπε ο ίδιος στη δημοσιογραφική διάσκεψη, για να απαντήσει σε όσους τον κατηγόρησαν για διαφθορά, αγαπήθηκε σε άλλο υψόμετρο. Στα 40.000 πόδια.
Η αγάπη του ολιγάρχη
Εξαρτάται εδώ από το ποιος σε αγαπά. Όταν κάποιοι αγαπούν πολύ τους κοινούς θνητούς τους δανείζουν το αυτοκίνητό τους. Οι ολιγάρχες κινούνται σε άλλο επίπεδο, οπότε σου δανείζουν το τζετ τους. Εκεί που ο Γιώργος Γεωργίου από τα Λεύκαρα περιμένει στην πύλη αναχώρησης με τη χειραποσκευή, το boarding pass και το άγχος μήπως του ζυγίσουν τη βαλίτσα, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε την τύχη ή την ατυχία, αναλόγως ποιος διαβάζει το πόρισμα, να περιβάλλεται από ανθρώπους που τον αγαπούσαν τόσο πολύ, ώστε του έλεγαν: «Νίκο μου, μην ταλαιπωρείσαι με τις πτήσεις. Πάρε το αεροπλανάκι μου».
Τι να κάνει κι αυτός; Να τους πληγώσει; Εδώ μιλούμε για λεπτά ανθρώπινα αισθήματα. Για φιλίες. Για σχέσεις στοργής. Για ολιγάρχες με καρδιά. Για ανθρώπους που, βλέποντας τον Πρόεδρο να ταλαιπωρείται στην εκτέλεση των υψηλών του καθηκόντων στο εξωτερικό, δεν άντεχαν στην ιδέα να περάσει από τον έλεγχο ασφαλείας μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες ούτε καν να κάθεται στο λάουντζ της πρώτης θέσης. «Μα είναι πράγματα αυτά; Να βγάλει ο Νίκος τη ζώνη του στο αεροδρόμιο; Να βγάλει τα παπούτσια του γιατί παίζουν τα κουδουνάκια της πύλης ασφαλείας; Να του πουν να ανοίξει το λάπτοπ; Να του πάρουν το μπουκαλάκι με το νερό; Όχι. Αυτό δεν το επιτρέπει η αγάπη μας».
Και του έδιναν αεροπλανάκια
Γνωστοί λοιπόν πρίγκιπες και ολιγάρχες οι οποίοι κληρονόμησαν τίτλους από γεννησιμιού τους ή έγιναν σε μια νύκτα ιδιοκτήτες εργοστασίων και ορυχείων, όπως ο Λεμπέσιης, ο Ριμπουλές και ο Σαουδάραβας Αμντούλ Χαμίτ (πρέπει να έχει συγγενείς στο χωριό Χαμίτ Μάντρες στα κατεχόμενα) οι οποίοι είναι επίσης γνωστοί θαυμαστές της κυπριακής προεδρικής αρετής, αισθάνθηκαν ότι ήταν υποχρεωμένοι να βοηθήσουν. Όλοι, κατά την εκδοχή που παρουσιάστηκε, φαίνεται να είχαν ένα κοινό: δεν άντεχαν να βλέπουν τον Νίκο Αναστασιάδη χωρίς ιδιωτικό αεροσκάφος. Ήταν, πώς να το πει κανείς, θέμα ανθρωπιστικό. Δεν ήθελαν κάτι από την Κύπρο αυτοί οι άνθρωποι. Ποτέ. Ούτε χάρες από τον Πρόεδρο ζήτησαν, ούτε διαβατήρια, ούτε ποτέ του έδωσαν λεφτά για την προεκλογική του εκστρατεία. Α πα πα! Μιλάμε για noble ανθρώπους που ήθελαν να στηρίξουν έναν επίσης noble άνθρωπο: Τον εντιμότατο Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη.
Την ίδια στιγμή βέβαια η προσφορά τους είχε έναν εξόχως καλλιτεχνικό σκοπό. Όλοι ήξεραν το αγαπημένο τραγούδι του τέως Προέδρου, δηλαδή το αεροπλάνο του Κώστα Χατζή. Τον ακούσαμε εξάλλου δεκάδες φορές να το τραγουδά με την υπέροχη φάλτσο ματζόρε φωνή του: «Όταν κοιτάαααας από ψηλάαααα, μοιάζει η γη με ζωγραφιά».... για να ακολουθήσει κάτι σαν γκάρισμα και να επανέλθει... «μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα, μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι», για να ακολουθήσει ξανά το γκάρισμα...
Το ενδιαφέρον, βεβαίως, είναι ότι για όλους αυτούς τους φίλους ολιγάρχες δεν ειπώθηκαν πολλά. Πέρασαν από τη σκηνή σαν αεροπλάνα χωρίς σχέδιο πτήσης. Ήρθαν, αγάπησαν, απογειώθηκαν. Ούτε πολλές λεπτομέρειες, ούτε περιττές εξηγήσεις, ούτε ονόματα που να χαλούν τη ρομαντική ατμόσφαιρα. Διότι η αληθινή αγάπη δεν θέλει προβολείς. Θέλει διάδρομο απογείωσης. Να σκεφτείτε ότι αν δεν χρειαζόταν σέρβις το αεροπλανάκι του Λεμπέσιη ο Αναστασιάδης δεν θα έμπαινε ποτέ μέσα. Θα πήγαινε που θα πήγαινε στο Παρίσι για σέρβις οπότε πήρε και τον Αναστασιάδη. Τι το κακό; Γλύτωσε και το κράτος τα έξοδα; Τον δε άλλον ολογάρχη τον Ριμπουλέ, όπως είπε, σχεδόν δεν τον γνώριζε. Μια φορά μπήκε στο αεροπλανάκι του λέει και αυτό από σπόντα. Επέστρεφε το αεροπλανάκι στην Κύπρο, ο Αναστασιάδης είχε ξεμείνει σε ένα αεροδρόμιο, όμως τον λυπήθηκε ο γνωστός δημοσιογράφος Ανδρέας Χατζήκυριακος και τον έφερε πίσω στην Κύπρο. Δεν είμαστε σίγουροι αν ο Ανδρέας τον δήλωσε ως επιβάτη ή ως cargo.
Ο Λαζαρής
Το μόνο όνομα που ανακοίνωσε ως Νίκος Αναστασιάδης ως δωρητή τζετ ήταν εκείνο του Κύπριου μεγιστάνα Λαζαρή. Αυτός, ειπώθηκε, του πρόσφερε το τζετ του για να μεταβαίνει στο εξωτερικό και να εκτελεί τα υψηλά του καθήκοντα. Μια πράξη πατριωτισμού, φιλίας και όπως φαίνεται και παλαιών σχολικών υποχρεώσεων. Το λέμε αυτό γιατί οι πληροφορίες λένε πως ο Αναστασιάδης δεν ταξίδεψε ποτέ με το τζετ του Λαζαρή. Λένε επίσης πως ο Λαζαρή δέχθηκε να κάνει μια δήλωση κάλυψης επειδή ήταν συμμαθητές. Και εκεί, αγαπητοί μου, το πράγμα γίνεται σχεδόν συγκινητικό. Ο Νίκος σύμφωνα με το ενδεικτικό επίδοσής του ήταν πολύ καλός στα ελληνικά και έτσι βοηθούσε τον Λαζαρή στο σχολείο. Άρα, αν το σκεφτούμε ψύχραιμα, δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτική υπόθεση. Έχουμε να κάνουμε με την πιο καθυστερημένη επιστροφή χάρης στην ιστορία της κυπριακής εκπαίδευσης. Ο ένας του έγραφε τις εκθέσεις. Ο άλλος, δεκαετίες μετά έλεγε ότι του έδινε το τζετ για να μπορεί να ταξιδεύει με τα τζετ των άλλων.
Το ερώτημα, φυσικά, παραμένει: γιατί τόση μυστικότητα; Γιατί τόσα ταξίδια στα μουλωχτά; Γιατί ινκόγκνιτο; Αφού όλα ήταν αγάπη, γιατί να μην εκδοθεί και σχετική ανακοίνωση του Προεδρικού; Γιατί έπρεπε π.χ. να πέσει εκείνο το πουλί πάνω στον ανεμοθώρακα του αεροπλάνου του Σαουδάραβα για να μάθουμε ότι το χρησιμοποιούσε ο τέως Πρόεδρος; Αντιλαμβάνεστε ότι εξαιτίας ενός ηλίθιου πουλιού αργότερα μαθεύτηκαν και τα οικογενειακά ταξίδια στις Σεϋχέλλες.
Θα ήταν όλα πιο καθαρά
Αντί όλη αυτή η κρυψίνοια βέβαια, αν ο τέως Πρόεδρος πίστευε στη διαφάνεια και με βάση το ότι ο ίδιος ουδέποτε έκανε κάτι μεμπτό, θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ πιο απλά. Με μια απλή ανακοίνωση κάθε φορά όλα θα ήταν ευκολότερα:
«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναχώρησε σήμερα για το εξωτερικό με ιδιωτικό αεροσκάφος φίλου, ο οποίος τον αγαπά βαθύτατα. Η αγάπη είναι αμφίδρομη, αλλά δεν επηρεάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο την άσκηση των καθηκόντων του Προέδρου».
Θα μπορούσε μάλιστα να θεσμοθετηθεί και ειδικό πρωτόκολλο. Πρώτα ο εθνικός ύμνος, μετά η επιθεώρηση τιμητικού αγήματος και ακολούθως η επιβίβαση στο τζετ του φίλου. Με συνοδευτική πινακίδα: «Χορηγός πτήσης η ανιδιοτελής αγάπη».
Βέβαια, ο απλός πολίτης ίσως δυσκολεύεται να κατανοήσει τέτοιες καταστάσεις. Μάλλον είναι αδικαιολόγητα καχύποπτος. Από την άλλη ξέρει ότι όσοι τον αγαπούν, συνήθως του φέρνουν χαλλούμι από την Πάχνα ή χαλίτζια από τον Πύργο Τηλλυρίας. Ξέρει ότι όταν του λένε «πάρε το αυτοκίνητό μου», εννοούν ένα σαλούν 15 ετών με αναμμένη τη λάμπα της μηχανής και όχι ιδιωτικό αεροσκάφος μάρκας Gulfstream G700 έτοιμο για διεθνή αποστολή.
Αλλά οι Πρόεδροι δεν ζουν όπως εμείς. Έχουν άλλα βάρη. Άλλες ευθύνες. Άλλους φίλους. Και, κυρίως, άλλες απογειώσεις.
Υπήρξε θύμα
Έτσι, μέσα σε όλη αυτή την ιστορία, όλοι κατανοούμε πώς ο Νίκος Αναστασιάδης έπεσε θύμα υπερβολικής αγάπης. Υπήρξε ένας άνθρωπος που τον κυνηγούσαν οι ολιγάρχες να του δώσουν τα αεροπλανάκια τους και εκείνος, ευγενής όπως πάντα, δεν ήθελε να τους προσβάλει. Πώς να πεις «όχι» σε έναν άνθρωπο που σε αγαπά και τυγχάνει να έχει τζετ; Είναι αγένεια. Θα μπορούσε να οδηγήσει σε διπλωματικό επεισόδιο.
Κάπως έτσι, η πολιτική ιστορία της Κύπρου απέκτησε ακόμη ένα κεφάλαιο, με τίτλο: «Περί αγάπης, εξουσίας και ιδιωτικών πτήσεων». Στο τέλος, μπορεί να μην μάθουμε ποτέ όλες τις διαδρομές. Μπορεί να μην δούμε όλα τα σχέδια πτήσης. Μπορεί να μην διευκρινιστεί ποιος πέταξε, πότε πέταξε, με ποιον πέταξε και γιατί πέταξε τόσο διακριτικά. Ένα πράγμα πάντως το μάθαμε σίγουρα. Ότι στην κυπριακή πολιτική, η αγάπη δεν έχει όρια. Έχει μόνο προορισμούς.
